Schrijfster Sabina Stepanovic over haar serie Lakeside

Aan de Lonkende Leestafel zit Sabina (Nina) Stepanovic (1985) met een aantal van haar fans. Ze zit te stralen met haar nieuwste hardcover boeken van de serie Lakeside in haar handen. Supertrots op het resultaat.

Haar enthousiasme klinkt ook door in het verhaal dat ze vertelt. Ze houdt van spanning, héél veel spanning! Van jongs af aan schrijft ze verhalen. Eerst bedoeld als filmscripts, maar vanaf haar 16-de als verhalen voor een boek. De boeken Lakeside zijn zinderende boeken voor jong volwassenen, maar de ervaring leert dat ze ook door volwassenen gelezen worden. Vooral het tikje magie en paranormale in haar genre, wordt erg gewaardeerd door de doelgroep. Ze heeft een trouwe lezersgroep, die nu zit te smachten naar deel vier van de Lakeside serie.  De lezers willen sneller dan Nina kan schrijven. Een ‘writersblock’ zit soms in de weg… zelfs in de herfst; toch echt haar favoriete periode om te schrijven. Bovendien duurt het altijd ook nog een flinke periode voordat een boek door de uitgever wordt beoordeeld, gecorrigeerd en uiteindelijk wordt uitgegeven.

Tot nu toe is ze het meest trots op deel drie van de serie. “Echt mijn baby” zegt ze, terwijl ze het boek in haar handen koestert. Daar komen mijn favoriete personages het beste uit de verf. Veel andere personages uit de eerste twee delen raken wat meer naar de achtergrond of zijn zelfs helemaal ‘opgeruimd’ zoals ze zelf zegt. Toch komen ze nu en dan nog even terug in de verhalen.

De droom van Nina is, dat de Laksideserie een bestseller wordt. Die potentie is er, want de boeken zijn aantrekkelijk om te zien, lezen als een trein en worden ook erg gewaardeerd door jonge lezers die soms moeite hebben met moeilijke woorden. Die komen niet zo vaak voor in haar boeken. “Het verhaal moet toegankelijk zijn en de zinnen moeten lekker vlot lopen. Geen moeilijke taal. Daar houd ik zelf ook niet van”.

De boeken van Nina zijn vanaf begin november te leen in de Bibliotheek Langedijk.

Interview met Gitta over haar Leeskring

Gitta de Vrede is een half jaar geleden gestart met een Leeskring bij de bibliotheek via ProBiblio. Op zaterdag 20 november nam zij plaats aan de Lonkende Leestafel en deelde daar heel veel zinvolle informatie. We hadden een aantal vragen voor Gitta voorbereid.

Ben je enthousiast?

Zeker! Het is zo leuk en het levert zulke bijzondere gesprekken op. 

Hoe begin je een leeskring?

Nou, daar gaat echt een lange voorbereiding aan vooraf. Je kunt niet van de een op andere dag starten. De allereerste stap is natuurlijk dat je een clubje mensen van 6 á 7 personen weet te vinden. Eigenlijk speelde een leeskring al een tijd lang door het hoofd. Een kennis van mij had mij al meermalen gevraagd. Op een gegeven moment zijn we serieuze stappen gaan zetten en kennissen en vrienden gaan benaderen. Al je eenmaal iemand weet, dan weet die persoon vaak weer een ander die interesse heeft. Zo is bij ons een groepje van 7 ontstaan. Een mooi aantal. Bij de organisatie van de leeskringen via de bibliotheek, gaat men ook altijd uit van 6 of 7 leden per leeskring. Er zitten maximaal 7 boeken in een koffer.

En dan?

Eerst hebben we samen een naam bedacht. Wij heten Leeskring Blikopener. Elke leeskring heeft een eigen naam en wij vonden het leuk er een beetje een bijzondere van te maken. We willen immers onze blik openen en verruimen. Daarna hebben we ons onder die naam via de bibliotheek aangemeld bij de leeskringservice van Probiblio. Je krijgt dan toegang tot een leeskringbibliotheek. Je kunt een keuze gaan maken uit 600 titels. Je kiest 1x per jaar uit voor het hele seizoen en ontvangt dan 6 x per jaar een koffer met exemplaren. Uit die 600 titels maak je een voorselectie van 20 boeken en daar ontvang je er dus 6 van. Het blijft elke keer een verrassing welk boek er in de koffer zit.

Hoe maak je die keuze? Kies je één genre?

Wij hebben ervoor gekozen om verschillende genres te selecteren. We zijn immers alle 6 verschillend en hebben verschillende voorkeuren.  Wij hebben 2 mensen in onze leeskring uitgekozen die voor dit jaar de selectie bepalen. Volgend jaar mogen twee andere leden van de kring de keuze maken. Dus ieder krijgt een keer de kans en je moet elkaars keuze respecteren.

Dit jaar was ik betrokken bij de selectie voor de voorkeurslijst. We hebben voor die keuze echt de tijd genomen en dat leverde een mooie voorbereidingsperiode op. Het met elkaar praten en afwegen welk boek er wel of niet op de selectielijst kwam was eigenlijk al een prachtige leeskringactiviteit.

Hoe vaak komen jullie bij elkaar? En hoe verloopt een bijeenkomst?

We komen 6x per jaar bij elkaar, dus voor elk boek 1 keer. We rouleren, dus zijn steeds bij een ander leeskringlid te gast. Er is één persoon contactpersoon voor het halen van de leeskringkoffer bij de bibliotheek en het verspreiden van de boeken. Dat is wel zo overzichtelijk.

Tot nu toe zijn de bijeenkomsten verrassend leuk en verdiepend geweest. We hebben van de bibliotheek een spel met inspiratiekaartjes gekregen aan de hand waarvan je een boeken kunt bespreken, maar daar zijn we tot nu toe niet aan toegekomen. De avond loopt vanzelf. We volgen geen vast stramien; het blijkt tot nu toe dat we er samen spontaan over van gedachten kunnen wisselen.

Wat levert het je op?

Ik lees nu anders. Met meer focus en ik maak aantekeningen tijdens het lezen van het boek. Dat is op zich al verrijkend. En als je dan mooie en gezellige avonden met elkaar hebt, is dat een extra beloning. Het brengt mij tot andere inzichten en een diepere leeservaring.

Zijn er dingen die tegenvallen?

Nee, tot nu toe helemaal niets. Alleen maar meevallers. Zo ben ik bijvoorbeeld verrast dat de boeken in de koffer er zo fris en mooi uitzien. We hadden laatst een boek dat al lang geleden is uitgebracht. Dan verwacht je toch een beetje een mottige inhoud van de koffer. Maar nee hoor, echt mooie exemplaren en dat leest natuurlijk veel prettiger.

Heb je tips voor mensen die een leeskring overwegen?

Ja, ik heb er wel een paar; 

• Onze eerste bijeenkomst was meteen een boekbespreking. Achteraf hadden we beter eerst een kennismakingsbiieenkomst georganiseerd, want we kenden elkaar niet allemaal. Dat was een nog betere start van onze activiteiten geweest.
• Maak goede afspraken met de persoon met wie je de selectie uit de 600 titels maakt. Mijn ervaring is nu dat wij hier lang mee bezig zijn geweest omdat we allebei op verschillende wijze hadden geselecteerd. Ik op alfabet en de ander niet. Klinkt gek, maar het werd een enorme zoektocht om de boeken terug te vinden! 
• Regel je leeskring via een organisatie (ProBiblio – de bibliotheek) en ga niet zelf een boek uitkiezen met een clubje. Het kost dan veel moeite om een aantal van dezelfde boeken bij elkaar te krijgen. Bovendien ligt dan op de loer dat je gaat verschuiven met bijeenkomsten. Nu ligt het bij ons vast. Je ontvangt de koffer, kunt de boeken 6 weken houden, daarna moet het retour. Binnen die tijd vindt het lezen én de bijeenkomst plaats. 
• Doe het! Want het is echt leuk!

Bedankje tussen de boeken

De bibliotheek Langedijk heeft afgelopen week Marieke Neesen van Lief Langedijk in het zonnetje gezet. En dat was zeer verdiend, want zij heeft de ‘bieb’ honderden nieuwe boeken geschonken. Begin september mochten 2 medewerkers van de bibliotheek mee met Marieke naar de NBD ( = boekwinkel voor bibliotheken) voor de aanschaf van een prachtige collectie (jeugd)boeken. Op de trap tussen de nieuwe boeken vertelt Marieke hoe ze zich verbonden voelt met de bibliotheek. Als kind kwam zij op de fiets naar de bibliotheek aan de Voorburggracht en er is zelfs een vage herinnering van een nog oudere vestiging. Maar waar die precies was, kan zij zich niet helemaal herinneren. Een groot verschil met vroeger vindt zij, dat er nu zoveel keuze is en dat de boeken tegenwoordig allemaal zo mooi en aantrekkelijk zijn vormgegeven. Ze kiest twee boeken uit de wand met nieuwe aanschaf. Beide pareltjes om te zien, maar ook qua inhoud. Boeken met een boodschap, dat is waar haar voorkeur naar uitgaat. Op de vraag of ze zelf een boek zou willen schrijven, klinkt een aarzelend “misschien”. Gevolgd door de toevoeging dat dat een boek zou zijn met ervaringsverhalen, als steuntje in de rug voor mensen die hetzelfde meemaken.

“Waarom een schenking aan de bibliotheek?” Daarop komt een resoluut antwoord; “Omdat jullie een goede collectie verdienen. Het is een schenking voor het hele dorp, zodat iedereen het plezier in lezen kan ervaren. Zeker in een tijd waarin door corona veel mensen aan huis gebonden zijn. En ik verwezenlijk nu eenmaal graag dromen, dat is de motivatie achter alles wat ik doe”


Marieke sluit het gesprek af met de wens dat de bibliotheek ook de komende jaren dicht bij de mensen blijft. Letterlijk en figuurlijk. Op de locatie waar die nu is en met het doorzetten van de belangrijke activiteiten en heel veel mooie boeken voor jong en oud.


De nieuwe collectie boeken staat sinds begin oktober in de bibliotheek en wordt al volop uitgeleend.
Met veel dank aan Marieke van Lief Langedijk!

Dag, en bedankt.

(Ik kijk al een tijdje naar dit blanco stuk digitaal papier)

(En het is alweer wat later)

Weggaan is raar. Zeker wanneer je ergens 24 jaar gewerkt hebt. Ik ben niet overdadig sentimenteel. Maar 24 jaar is wel echt een heel lange tijd. Voor je het weet voel je toch een voorzichtig aansluipend brok in de keel. 

(En het is nog later)

Wat moet ik nu tikken? Terugkijken op die 24 jaar? Daar is toch geen beginnen aan. Een terugblik op wat er allemaal is gebeurd? Mensen die kwamen en gingen? Verhuizingen, en moeten ze dan echt allemaal? Anekdotes? Het regelmatig terugkerende thema van bezuinigingen? Nobele beleidsdoelen, praktische resultaten?

Het is misschien niet modieus om ergens 24 jaar te werken. Maar Langedijk paste precies bij me. Niet te klein maar zeker niet te groot. Ik heb weinig met groot. Groot is al gauw onpersoonlijk. Een van de leukste dingen van directeur van de Bibliotheek Langedijk zijn vond ik dat ik, op de fiets naar het station in Heerhugowaard altijd wel iemand(en) tegenkwam die zwaaide(n). Ik denk dat dat het mooist was, het kennen (een beetje kennen) van mensen die hier binnen kwamen. Iemand die hier al heel lang komt zei het laatst zo, "Ik had altijd het gevoel dat ik gezien werd, herkend werd in de bibliotheek". 

In een interview in het Langedijker Nieuwsblad van een week of wat terug zei ik iets als "Zonder goede medewerkers is een directeur ook alleen maar een vrij kansloos iemand met een pc en een rekenmachine". En dat is ook echt zo. De bibliotheek zijn de medewerkers, en u.         

Ik was een tijdlang de man die zorgde dat de bibliotheek weer even verder kon, en dat de medewerkers hun werk konden doen. En misschien, hopelijk heb ik bijgedragen aan de sfeer. 

Er kwam laatst een mail van iemand die ik had laten weten dat ik wegging. Hij mailde "de naam van jullie bibliotheek bij ons intern (met de collega’s onderling) is: Comedytheek Zuid-Scharwoude. Een mooie balans tussen serieus en vaak goed voor een lach." 

Ik vond het pracht zinnen.

Nou, dat was het wel. Er is een afscheid geweest, dat was leuk. Of mooi. Of alle twee. Of meer. Straks draai ik voor het laatst de deur achter me op slot. Of nee, ik moet mijn sleutels natuurlijk inleveren. Want hierna gaat het gewoon verder. Zoals dat hoort. Dingen gaan verder, ze gaan altijd verder. Ook als het stopt.

Dank dat u er was, en dat u bijdroeg aan mijn werkplezier, de sfeer, aan de Bibliotheek Langedijk. Zonder u was er niets aan geweest. 

Veel plezier!

Ton

De bibliotheek gaat weer open, maar ....

Nu was ik vorige week nog wat chagrijnig omdat de bibliotheek nog maar steeds niet open mocht. En chagrijn helpt zelden. Maar tot mijn (en ieders) niet geringe verbazing en opluchting was daar plots het nieuws dat de bibliotheken toch wel open mochten. Daar was een motie vanuit de tweede kamer voor nodig maar dat doet er niet toe. Na bijna een half jaar mag de bibliotheek weer open.

Maar .....

Helemaal gewoon is het niet, nog lang niet. En ja we mogen allemaal weer op een best regenachtig terras zitten, en vakanties worden ook alweer gepland maar de corona pandemie is natuurlijk nog lang niet echt voorbij. Dat gaat nog wel even duren. 

Dus er gelden regels voor het bezoeken van de bibliotheek. Regels die wat afwijken van de vorige keer dat we weer open mochten, ergens in mei van 2020. Ik zet de hoofdpunten even hieronder. 

• Een mondkapje is verplicht 
• Gezondheidscheck vooraf
• Registratie bij entree
• Mandje is verplicht
• Maximaal 20 personen tegelijkertijd in de bibliotheek

Nieuw bij deze heropening zijn de gezondheidscheck en de registratie. Die punten zijn opgedoken omdat de bibliotheken in het schema "de maatschappij weer een beetje open doen" naar voren zijn gehaald. Van stap 3 zijn we in stap 2 terecht gekomen. De stap waar ook terrassen, sportscholen, dat soort dingen zitten. En voor stap 2 geldt de registratie en de gezondheidscheck. Vandaar.

Wij, degenen die in de bibliotheek werken gaan ons houden aan de regels die er gaan gelden. Want het is allemaal nog niet voorbij. En alleen als we allemaal ons best blijven doen (hoe kinderlijk dat misschien soms ook klinkt) gaat deze rare, nare periode ooit voorbij. 

Dus, voor u naar binnen mag gaan we vragen hoe het met uw gezondheid is. Wat eigenlijk best vriendelijk is als je het een beetje positief bekijkt. Daarna moet u een registratieformulier invullen, voor het geval er toch weer ergens een besmetting opduikt. Dat is misschien allemaal even wennen. Maar het moet. Echt. 

Meer informatie over de regels, en de aangepaste openingstijden waarmee de bibliotheek gaat werken staan op de website.

Maar, ondanks de regels, de bibliotheek gaat weer open. En dat lijkt mij toch wel weer een flinke stap voorwaarts.

Ton

Nee, de bibliotheek mag nog niet open

 

Nee, ook na de laatste corona persconferentie mag de bibliotheek niet open. Nog steeds niet open kan ik ook schrijven. Het lijkt nu ergens in juni te worden. Misschien, of hopelijk of een ander woord vol verwachting.

En ja, ik neem corona ernstig serieus. Mijn bovenbuurman heeft in het ziekenhuis gelegen. De meneer van twee trappenhuizen verder is overleden. Iemand die ik ken is bijna twee maanden in coma gehouden en zijn vrouw overleed in die tijd. Dus echt, ik neem corona serieus.

Maar ik merk dat ik het besluit om bibliotheken nog langer dicht te houden moeilijk te begrijpen vind. In de Bibliotheek Langedijk heb ik, tijdens de vorige “weer een beetje terug naar normaal” periode alleen maar mensen gezien die zich keurig aan allerlei protocollen hielden. Mandje bij binnenkomst zodat we kunnen zien dat er niet teveel mensen binnen zijn. Handen ontsmetten op allerlei punten, mondkapjes, spatschermen, looprichtingen. U noemt het, hier werkte het.

Misschien zijn het dan de “verkeersbewegingen”, van de mensen die hier naar toe komen. Maar, en ik doe echt mijn best om niet humeurig te worden, gezien de volle parkeerterreinen bij winkelcentra, stations en recreatiegebieden lijkt me niet dat die paar fietsers die er door een bibliotheekbezoek bijkomen de pandemie erg gaan verlengen.

Maar, en ik voel dat ik mijn cynisme niet echt veel langer onder controle kan houden dus ik stop met tikken, de Bibliotheek Langedijk blijft nog even dicht (wat er wel kan staat op onze website). Omdat dat moet. Dat vindt u waarschijnlijk vervelend (of een ander woord naar keuze) maar weet dan dat wij daar zo’n beetje hetzelfde over denken.

Ton

#nationalelockdownvoorleesdagen

De Nationale Voorleesdagen. Vorig jaar las ik nog voor op basisschool, op een mooi versierde stoel, uitkijkend over een zee, ok, een klein meer van kinderen. Dit jaar, de Voorleesdagen ontgingen me wat. Deels door de lockdown maar ook omdat mijn bijna 16jarige kat de laatste tijd het geluid van een lastig op gang komende stoomtrein maakte. Het bleken zijn tanden te zijn. Nadat er gisteren een paar verwijderd zijn en hij weer zijn oude autistische "waar zijn de brokjes" zelf is heb ik weer erg veel zin in de Voorleesdagen. 

Maar ja, lockdown he.

Voorlezen is ... voor allerlei dingen echt helemaal fantastisch. Het vergroot de woordenschat van een kind, goed voor het zelfvertrouwen, de fantasie, het taalinzicht en zo zijn er nog een hoop maatschappelijk zinvolle dingen. Maar zelf heb ik wat genoeg van de krampachtige pogingen om mensen te verleiden voor te lezen omdat dat ergens goed voor zou zijn. 

Voorlezen is gewoon leuk. Punt. Het zal ook vast allemaal mooie dingen opleveren, laat duizend onderzoekers het allemaal onderzoeken. Maar het is voornamelijk gewoon leuk. En dat lijkt mij meer dan genoeg.

De Bibliotheek Langedijk probeert toch nog wat te maken van de Voorleesdagen. Wat? Dat staat hier. De voorleestassen, die je na het maken van een afspraak op kunt komen halen vind ik zelf een mooie vondst.

Zelf lees ik graag voor uit de boeken van Toon Tellegen, wonderlijke verhalen over wonderlijke dieren. Maar Toon Tellegen heb ik al veel vaker genoemd. Dus zeg ik vandaag "Winnie de Poeh". En dan niet de vertekenfilmde versie maar de originele verhalen van A.A. Milne. Elke bladzijde is prachtig, gevoelig, vol met humor en nog honderden andere dingen. Ik roep al jaren dat wanneer elk kind bij zijn of haar geboorte een exemplaar zou krijgen van Poeh en dat elk jaar zou lezen (of voorgelezen zou krijgen) het met de wereld heel wat beter zou gaan. Wie is er immers nog tot iets vervelends in staat wanneer de totale, diepe lichtheid van Poeh in het hoofd zit. 

"Hallo, Poeh," zei Knorretje.

"Hallo, Knorrie!" Dit is Teigetje."

"O, ja?" vroeg Knorretje. Hij liep vlug naar de andere kant van de kant, achter de tafel. "Ik dacht, dacht dat Teigetjes kleiner waren."

"De grote niet," zei Teigetje.

Je kunt voorlezen promoten met het noemen van allerlei voordelen die dat voorlezen op zou leveren. Je kunt het ook gewoon proberen, en er achter komen dat het leuk is om te doen. Echt. Al heeft het dan weer weinig opfleurend effect op een poes die net uit zijn narcose aan het komen is.

Ton

#Lockdownlezen Agatha Christie, zijn die boeken nog leuk?

Ja, er is nog steeds een lockdown en omdat dat al treurig genoeg is vroeg ik me plots af, Agatha Christie, is dat in 2021 nog leuk om te lezen?

De bibliotheek is gesloten, corona, wat moet je er meer over zeggen? Nou, bijvoorbeeld dat de bibliotheek wel gesloten is maar dat dat niet betekent dat je helemaal geen nieuwe boeken kunt lenen. Hoogstens kost het wat meer moeite dan anders. Hoe je toch aan boeken kunt komen staat op de website van de bibliotheek, hier.

Terwijl de bibliotheek dicht is schrijf ik af en toe iets over een schrijver, of een boek waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Maar dat is dus alleen maar mijn mening, meer niet.

In "Moord op de Nijl" (uit 1937!) komen we een rijke jonge vrouw tegen. Ze trouwt tegen alle verwachtingen, en conventies in plots met de verloofde van haar beste vriendin. We komen het stel en de afgewezen vriendin samen met een redelijke grote groep bijfiguren tegen wanneer ze als vakantie op de Nijl in Egypte varen. En dan, je kon er op wachten, wordt de rijke jonge vrouw vermoord. Maar gelukkig bevindt Hercule Poirot, de Belgische superdetective zich ook op de boot. Al kan ook hij niet voorkomen dat er nog een aantal mensen het leven laten. "Gelukkig" zou je nog voor "niet" kunnen zetten. Als lezer wil je toch wat opgebouwde spanning. 

Ik lees eigenlijk nog maar weinig thrillers of detectives meer. Niet dat ik nu zo'n literaire piekeraar ben maar ik had het op een bepaald moment wel gehad met de redelijke voorspelbaarheid van de moderne thriller. Altijd maar die van bloed druipende seriemoordenaars. En dan de inspecteur die altijd aan de drank is, of gescheiden, of met een vertroebelde jeugd. En als het tegenzit alle drie.

Misschien juist daardoor, door het ontbreken van al die moderne dingen vond ik "Moord op de Nijl" een plezier om te lezen. Goed, naar Egyptenaren verwijzen als "inboorlingen", dat kan echt niet meer. En nee, je zit niet op het puntje van je stoel van de bloedstollende spanning. Maar het verhaal wordt prima opgebouwd, de bijfiguren hebben allemaal hun leuke, of duistere kanten en natuurlijk zijn er de ingenieuze hersenen van Poirot.  

Nu kan het natuurlijk door het aanhoudende coronagedoe komen maar ik vond het boek van Christie een verademing. Er zijn geen pretenties, geen jeugdtrauma's, zelfs vermoord worden lijkt niet echt al te vervelend. En tegen het eind wordt alles mooi overzichtelijk uitgelegd en opgelost. Doe mij maar zo'n overzichtelijke wereld. Zeker nu.

Boeken van Agatha Christie staan hier. 

O, en de beste wensen voor dit nieuwe jaar natuurlijk.

Ton

 

Bedankt!

Bij Sint Maartensvlotbrug ligt het Wildrijk. Je ziet het liggen als je over de N9 rijdt. Het bos, of eigenlijk bosje (en als je een matig humeur hebt kun je ook "groot uitgevallen struik" zeggen) is weinig opzienbarend. Behalve in het voorjaar, dan bloeien er overweldigende hoeveelheden wilde hyacinten. Zomaar, daar waar ze zin hebben om te bloeien. Dit voorjaar liep ik door het Wildrijk. Corona was nog vers, de angst om het te krijgen door zelfs maar naar een deurknop te kijken die iemand zomaar had aangeraakt was reëel. Een ijverige boswachter had van het Wildrijk een éénrichtingsbos gemaakt. Daar mocht je alleen rechtsaf, daar weer niet verder, en hier dan naar links. Een bos met pijlen, en afsluitkruisen. Een coronaproof bos.

Het is december, en de bibliotheek Langedijk is dicht. Voor alweer de derde keer dit jaar. Aan een bibliotheek heb je weinig als die niet open is. En toch is de bibliotheek gesloten. Dicht door corona. 

Elk jaar hebben we rond kerst een ochtend voor de vrijwilligers die werken in de bibliotheek. Een vertrouwd hoogtepunt (of alleen punt, dat kan ook) is mijn speech. Die gaat eigenlijk nooit echt goed. Ik ben m'n briefje met de tekst kwijt, of mijn leesbril. Of alle twee. Dus improviseer ik, onder redelijke hilariteit maar wat zinnen. Die elk jaar neerkomen op hetzelfde. Omdat ze elk jaar waar zijn. De Bibliotheek Langedijk zou zonder alle vrijwilligers niet dat kunnen doen wat ze doet, zou zelfs niet kunnen bestaan zonder hen. Bedankt daarvoor. Ik gebruik iets meer woorden, maar daar komt het toch wel op neer. Dit jaar ging het bedankje via een kaartje bij een cadeautje.

Bezoekers van, of aan de bibliotheek worden zelden bedankt. Al zijn we toch erg blij wanneer u komt. Dit jaar ging dat langskomen maar moeizaam. Een tijd dicht in het voorjaar, een week of twee in het najaar en nu weer tot half januari. Ondanks dat de bibliotheek vaak, heel vaak dicht was zag ik het aantal leden niet plots helemaal inzakken. En dat is fijn. Erg bedankt daarvoor. En op de momenten dat de bibliotheek open mocht kwam iedereen toch weer gewoon (hoe ongewoon gewoon ook is in deze tijd) langs. Boeken werden ingeleverd en in grote aantallen weer meegenomen, er werd weer gestudeerd, informatie werd opgezocht, activiteiten voor mensen die het Nederlands een lastige taal vinden werden weer bezocht. Al met al, ook in dit rare jaar was het plots weer normaal in de bibliotheek. En dat was mooi om te zien, omdat het nooit vanzelfsprekend is dat iedereen weer langskomt. Ook daarvoor dus erg bedankt. Want een bibliotheek zonder bezoekers, dat is helemaal niks.

Ooit, over een hele tijd is deze hele corona periode een herinnering geworden. De lege straten, de paniek, de bibliotheekboeken die in quarantaine moesten, het zullen allemaal herinneringen zijn. En het in het Wildrijk bloeien dan hopelijk nog steeds wilde hyacinten. Zonder dat iemand zegt waar ze dat moeten doen. Zonder dat er nog ergens een bordje met een kruis of een dwingende richting aangevende pijl staat.

Hopelijk tot snel.

Ton

  

#lockdownlezen over de dingen die Emma Cline weglaat

Zit je in, of met een lockdown en dan vergeet je dat toch weer bijna omdat Emma Cline zo'n weergaloos boek heeft geschreven.

De bibliotheek is gesloten, corona, wat moet je er meer over zeggen? Nou, bijvoorbeeld dat de bibliotheek wel gesloten is maar dat dat niet betekent dat je helemaal geen nieuwe boeken kunt lenen. Hoogstens kost het wat meer moeite dan anders. Hoe je toch aan boeken kunt komen staat op de website van de bibliotheek, hier.

Terwijl de bibliotheek dicht is schrijf ik af en toe iets over een schrijver, of een boek waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Maar dat is dus alleen maar mijn mening, meer niet.

Van Emma Cline verscheen in 2016 het boek "De meisjes". Dat staat er koeltjes maar "De meisjes" was een heuse literaire hit. Op de omslag van dat boek staat "Californië, 1969. Een tienermeisje raakt in de ban van een groep jonge vrouwen en een meedogenloze communeleider". Die zin lijkt te hinten naar een spannend verhaal, in de ban, meedogenloze communeleider, je ziet het verhaal al half voor je. 

Maar dat valt mee (of tegen, het is maar waar je op hoopte). "De meisjes" draait om het opgroeien van Evie van 14. De groep vrouwen die ze tegenkomt geven haar een gevoel van waarde, ze wordt gezien. Maar er is ook een andere kant aan de groep, een kant die meer dan losjes gebaseerd is op Charles Manson. 

Ik vond "De meisjes" best een aardig boek maar het had ook iets onbevredigends. Nu ik Cline's nieuwe boek gelezen heb snap ik wat er met het vorige boek aan de hand was, en waarom ik dat opnieuw ga lezen.

"Daddy" (Engels titel, maar de rest is gewoon in het Nederlands) (Veel verhalen in "Daddy" gaan over vaders en hun relatie tot hun kinderen) is een prachtboek, fantastisch en mooi is het. Maar het zijn wel korte verhalen. En dat schijnt voor veel mensen een drempel te zijn. Negeer die drempel! Echt. Doe het voor mij, maar vooral voor jezelf. 

Neem "Op het spoor". Richard is op weg naar de school van zijn zoon Rowan. Zijn ex vrouw is gebeld en Rowan heeft op school iets vreselijks gedaan. In een paar bladzijdes schildert Cline het leven van Richard. Hier een melancholisch stukje, daar iets ontluisterends. En je hebt beeld. Eenmaal op de school ontmoeten we Rowan. Er is een gesprek met de directeur. En daarna een etentje van Richard met de onuitstaanbare Rowan en diens irritante vriendinnetje. 

Een kort verhaal schrijven is schrijven met de beperking van ruimte. Als je even niet oplet heb je toch een boek van 200 pagina's. Cline kan ontzettend goed overweg met die beperking. In "Op het spoor" gaat ze zelfs zo ver met die beperking dat ze niet vertelt wat Rowan nu voor vreselijks gedaan heeft. Even frustreert dat, maar het verhaal gaat om de band van Richard met zijn zoon en daarvoor zijn smeuïge, misschien sensationele details van de daad van Rowan nodig.

In "De meisjes" ga je er vanuit dat er smeuïge details zullen komen over dat wat de commune voor vreselijks doet. Maar daar gaat het verhaal niet echt over, dus laat Cline het weg. Al zie ik dat nu pas. Ik ga "De meisjes" herlezen. 

Ik vond "Daddy" één van de beste boeken die ik het afgelopen jaar las. Vrolijk ga je er niet echt van worden en ik heb me beperkt tot één verhaal per dag maar dan heb je er wel mooi tien dagen plezier van. Want ja, je kunt immens genieten van dingen waar je niet vrolijk van wordt. Al geldt dat weer niet voor een lockdown.

Ton

#lockdownlezen John le Carré

Zitten we plots in, of met een lockdown en dan is John le Carré ook nog eens overleden.

De bibliotheek is gesloten, echt. Voor de toespraak van meneer Rutte gingen er wat geruchten rond en één daarvan was dat bibliotheken gewoon open mochten blijven voor het halen en brengen van boeken. En dat leest als gewoon open zijn. Niet dus. Bibliotheken mogen een soort afhaalloket openen maar wij doen dat om allerlei redenen anders. Tijdens de lockdown kunnen leden bellen met de bibliotheek, de boeken doorgeven die ze willen lezen en dan komen wij ze thuisbrengen. Daar zitten natuurlijk allerlei regels aan vast, we blijven wel een bibliotheek en die staan hier. 

Terwijl de bibliotheek dicht is schrijf ik af en toe een stukje over boeken, of een schrijver. Dat zijn wel boeken en schrijvers die ik leuk vind. Ik ga niet iets aanprijzen wat ik niks vind. Daar word ik chagrijnig van en dat moet je niet willen met een lockdown. En het zou ook  marketing zijn en, nou ja, dat is weer een heel ander verhaal. 

Het overlijden van John le Carré stond in de krant en was op tv. Er werd gezegd dat hij boeken over spionnen schreef. Dat klopt maar misschien zorgde dat zeggen er ook voor dat mensen dachten "spionage, daar heb ik niks mee, dat lees ik niet". En dat zou jammer zijn.

Niemand leest alles. Iedereen heeft voorkeuren en, hoewel het woord niet bestaat tegenkeuren. Zelf heb ik bijvoorbeeld niets met boeken die spelen in Zuid-Amerika, boeken waarin de hoofdpersoon komt tot diep zweverige zelfinzichten en ook boeken met veel relationeel gehutteflut, nee. Toch loop je door die vooringenomenheid het risico iets moois te missen. 

Elk boek heeft een verhaal, een plot. Dat moet, anders heeft doorlezen weinig zin. Toch lees of herlees ik de boeken van Le Carré zelden om het verhaal. Niet dat die verhalen niet heel erg knap en slim in elkaar zitten, maar toch, wat Le Carré als schrijver zo goed maakt is veel meer de manier waarop hij zijn personen beschreef, scenes kon schrijven. Zijn personen zijn erg menselijk, geen glamour en al helemaal geen glitter. Zijn spionnen zijn middelbare mannen, kalend met een buikje. Bureaucratische 'helden' zijn het, tijgers met  procedures en voorschriften als klauwen. De waarheid waar ze naar zoeken kan morgen een leugen zijn. De vriend kan een vijand blijken te zijn, al zijn vijanden soms weer te verkiezen boven vrienden. De wereld van Le Carré is er één die grijs is, schemerig, cynisch, doodgewoon en tegelijk vol met betekenissen binnen betekenissen.

Dat u geen adhd achtige James Bond verwacht zeg maar.

De boeken van Le Carré moet je lezen (ja, moet) omdat hij meesterlijk schreef, in "Ons soort verrader" zit bijvoorbeeld een echt prachtige scene op een tennisveld. De hoofdpersonen, een volstrekt onschuldig en naïef stel worden door een Russische maffiaman uitgenodigd om te komen tennissen. Pagina's lang gaat die scene door. En tijdens de scene worden tal van figuren geïntroduceerd, wordt duidelijk hoe de verhoudingen liggen bij de Russen, een knorrige zin hier, een rake klap tegen een bal die weer een iemand iets doet roepen daar. Het is een pracht. Nergens staat precies "Deze man is een erge schurk!", de lezer pikt het op uit wat een volmaakt onschuldig spel is. 

Boeken van Le Carré in de bibliotheek: hier

Probeer het, er is toch een lockdown. En echt, zeggen dat je Le Carré niet leest omdat je niets met spionage hebt is zo'n beetje zeggen dat je nooit iets van Maarten 't Hart leest omdat je niets religie hebt. 

Ton

De bibliotheek Langedijk gaat maandag 11 mei (deels) weer open!

Zo tik je stukjes over boeken die je kunt lenen in de Online Bibliotheek omdat de echte bibliotheek dicht is en zo mag de bibliotheek plots weer open. Dat was even schakelen, om het maar omfloerst te zeggen.

Ja, de bibliotheek werd genoemd in de persconferentie van de regering. Tada. Dat was nog niet eerder gebeurd. Vanaf 11 mei mochten bibliotheken weer open.

Om dat open meteen iets te relativeren, bibliotheken gaan weer open voor het terugbrengen en lenen van materialen. En dat is het dan ook. Al die andere dingen als Taalcafé's, Leermomenten, bijeenkomsten over de lokale geschiedenis, klassenbezoeken, dat moet nog even wachten. Ook kunnen er geen kranten worden gelezen en op je gemak even lekker zitten om iets door te bladeren, het kan niet. Ook kan er geen gebruik worden gemaakt van de pc's en er kan niet geprint worden. Maar ik gok dat menig bibliotheeklid, net als wij blij is dat er weer een boek geleend kan worden. Zie het als een begin.

Maar.

Ja, er is een maar, er zijn best flink wat maars eigenlijk.

Het virus is nog lang niet weg, en daarom zullen we op een andere manier open gaan. Er zijn regels, en die zullen ook nageleefd moeten worden. Dat is niet echt des Bibliotheek Langedijks, maar nu dus wel. En dat meen ik ook heel serieus. Nu er weer wat dingen mogen lijkt het alsof het met dat virus allemaal wel meevalt, alsof het eigenlijk al voorbij is. Maar dat is natuurlijk niet zo. Zelf denk ik, maar dat is alleen maar mijn mening, dat deze periode van "steeds meer mogen" een heel risicovolle periode is, juist omdat er steeds meer mag en het gevaar van nonchalant gedrag op de loer ligt.

Maar, we gaan dus weer open. Met een aantal maars.

Kom niet naar de bibliotheek als je verkouden bent of griepklachten hebt.
Lever materialen in via de boekenbus aan de voorzijde van de Binding

In de bibliotheek mogen maximaal 20 bezoekers tegelijk aanwezig zijn. 
Elke bezoeker krijgt een winkelmandje (dan kunnen we bijhouden hoeveel mensen er binnen zijn). 
Er kan alleen met PIN betaald worden, niet met contant geld.
Leen doelgericht boeken, bij voorkeur na reservering vooraf. 
Pak geen boeken uit het schap, behalve als je het boek daadwerkelijk gaat lenen.
Volg de aanwijzingen van de bibliotheekmedewerkers strikt op.
Houd 1,5 meter afstand, zowel in als buiten de bibliotheekvestiging.

Kinderen onder de 16 jaar hebben alleen toegang onder begeleiding van een meerderjarig gezinslid.

En zo zijn er nog wel meer regels. Die zijn allemaal duidelijk aangegeven in de bibliotheek. En dienen ook te worden opgevolgd.

Omdat we meer mensen nodig hebben om boeken in te nemen, schoon te maken en weer op te ruimen en ook iemand nodig hebben die de regels uitlegt en toezicht houdt gaan we nu minder uren dan voorheen open. Want we hebben weliswaar heel veel vrijwilligers die willen helpen maar ook dat "heel veel" is eindig.

De aangepaste openingstijden zijn: 

Maandag:   9.00 - 17.00 uur

Dinsdag:     9.00 - 17.00 uur

Woensdag:  9.00 - 17.00 uur

Donderdag: 9:00 - 19.00 uur

Vrijdag:       9.00 - 13.00 uur

Voor meer nieuws en het antwoord op veel vragen, kijk op de website, die wordt met regelmaat aangevuld. 

Dus, de bibliotheek gaat deels weer open. Dat is fijn. Maar laten we niet gaan doen alsof het voorbij is, alsof alles weer normaal is. Want dat is natuurlijk helemaal niet zo. Doe voorzichtig, let op, houd afstand en volg de aanwijzingen van de medewerkers op.

Ton

#ikleesthuis het beste & raarste boek in jaren

"Schrijf nou toch eens een echt heel nieuw boek. Een boek dat ik nog nooit gelezen heb". Dat denk ik wel eens. Nu heb ik natuurlijk niet alle boeken gelezen die er geschreven zijn maar, en dat bedoel ik niet vervelend, veel boeken zijn toch een variant op dat wat je al eerder las. Er is een verhaal, een plot, er gebeuren dingen, en misschien ken je het specifieke verhaal niet, echt verpletterend anders dan wat je eerder las wordt het vaak niet.

Tot Shaun Prescott's "Het verdwijnen". 

"Het verdwijnen" staat niet in de Online Bibliotheek en omdat bibliotheken nog dicht zijn kun je het niet lenen. Maar voor vandaag trek ik me van die beperkingen even niets aan. Ooit gaan bibliotheken weer open en er is natuurlijk altijd nog de boekhandel.

In "Het verdwijnen" bezoekt een naamloze schrijver een stad, stadje in de erg lege leegte die je hebt in Australië. Hij is, nog redelijk tevergeefs bezig met een boek over verdwijnende stadjes. In het stadje waar hij aankomt gaat hij op zoek naar informatie over de geschiedenis van het stadje. Die informatie blijkt er niet te zijn. Het stadje is zo doorsnee dat niemand er ooit iets over heeft geschreven. De bibliothecaris, die graag zelf een boek had willen schrijven maar niet kon bedenken waarover het moest gaan, stelt dat er nooit echt iets gebeurd is, en dat er in het stadje ook nooit iets zal gebeuren. Maar dat het vroeger beter was. De naamloze schrijver ontmoet in het stadje veel wonderlijke mensen. Er is een man die nooit echt volwassen werd en die zijn dagen doorbrengt in de enorme supermarkt, er is een buschauffeur die elke dag zijn route heel precies volbrengt ook al is er nooit (echt nooit) een passagier. Er is een meisje dat een radioprogramma maakt op de lokale radio. Niemand heeft ooit van die lokale radio gehoord, en er is dan ook niemand die naar het programma van het meisje luistert. Allemaal vinden ze het stadje helemaal niets en weten ze dat het vroeger beter was, maar waarom, nee, dat dan weer niet.

En dan beginnen er gaten in het stadje op te duiken. Nu is een gat vaak iets met een bodem. Maar deze gaten zijn letterlijk eindeloos diep, misschien zijn ze meer een niet-zijn dan een gat. 

En hoewel er steeds meer gaten in het stadje verschijnen blijft iedereen stoïcijns doorgaan met de redelijke zinloze dingen die hij of zij deed. Al komen er wel erg, heel erg veel gaten.

"Het verdwijnen" is het raarste, vreemdste boek dat ik in jaren las. De plot is vaag en ongrijpbaar, de meeste figuren hebben een mislukt leven en dan zijn er ook nog die rare gaten. En toch wil het maar niet treurig worden!

Vreemde boeken doen vaak erg hun best om vreemd te zijn. Moeilijke woorden, zinnen die zonder interpunctie pagina's lang doorgaan. Maar "Het verdwijnen" leest verrassend normaal. De taal is makkelijk, de zinnen overzichtelijk en in plaats van droevig of zwaar leest het eigenlijk vrij vrolijk weg. Ook al verbaas je je zeker 3 keer per pagina over wat er nu weer is opgeschreven.

"Het verdwijnen" is veruit het raarste boek dat ik in jaren las, en ook één van de beste. Het laat je denken over waar je bent, wat je doet, en waarom je dat doet. En het zegt iets, of meer over het hebben van een verleden, een geschiedenis.

Tenminste, dat denk ik. 

Ton

#ikleesthuis een ander boek van George Orwell

"1984" van George Orwell is soms misschien meer een monument, een begrip, een sticker die je ergens opplakt dan een boek. Geschreven in 1948 was het oorspronkelijk een felle aanklacht tegen het stalinisme. Later, nu, is het meer de dreiging van de overal aanwezige, alles wetende, alles controlerende staat die indruk maakt.

Maar over monumenten kun je niet veel zeggen, dus "1984", lees het, belangrijk boek, mooi (ondanks alles) boek, dat soort dingen.

Van Orwell staan een aantal boeken in de Online Bibliotheek, één daarvan is het onbekendere "Saluut aan Catalonië".

"Saluut aan Catalonië" speelt tijdens de Spaanse burgeroorlog (Spaanse burgeroorlog 1936 - 1939. Nationalistische militairen onder leiding van generaal Franco komen in opstand tegen de linkse regering van Spanje. Bloedbaden zijn een gevolg. In de burgeroorlog worden wapens geleverd door Hitler Duitsland en Stalinistisch Rusland, je zou het erg vereenvoudigd kunnen zien als een aankondiging of een oefening voor wat er in 1940 gebeurde). Orwell komt in Spanje aan in 1936 met het idee om er artikelen over de oorlog te schrijven. Vrijwel onmiddellijk sluit hij zich echter aan bij een marxistische militie en neemt hij deel aan gevechten. Tot zijn stomme verbazing, en dat van de lezer, blijkt er echter aan de "linkse" kant van de burgeroorlog een enorme interne strijd  plaats te vinden. Communistische milities die gesteund worden door Moskou strijden soms nog feller tegen niet Moskou gezinde marxisten en anarchisten dan tegen de nationalistische opstandelingen. Het is, voor Orwell en alweer de lezer een verwarrend vat vol verpletterende tegenstrijdigheden. Wie is de vijand eigenlijk, en vooral, waarom zijn bondgenoten plots grotere tegenstanders dan de vijand?

Orwell raakt zwaar gewond in de strijd en nadat de strijd tussen de linkse milities onderling steeds heviger, en bloedverslindender wordt ontvlucht hij gedesillusioneerd Spanje.

"Saluut aan Catalonië" is een mooi boek, al is mooi eigenlijk geen woord dat je kunt gebruiken voor een boek dat over oorlog gaat. Maar toch, mooi omdat vrijwel alles dat Orwell schreef de moeite van het lezen meer dan waard is. Orwell schreef altijd helder, altijd met een bedoeling maar nooit was die bedoeling belangrijker dan het verhaal.

Je zou, wat kort door een bocht kunnen zeggen dat je in "Saluut aan Catalonië" het ontstaan van "1984" meemaakt. In de Spaanse burgeroorlog werd Orwell geconfronteerd met genadeloze stalinistische machtspolitiek. Machtspolitiek die er voor zorgde dat relatief gelijkgestemden elkaar bestreden, tot de dood er op volgde en het gezamenlijke doel volledig uit het oog werd verloren. Machtspolitiek die van vrienden vijanden maakte, en van vijanden vrienden.

1984 staat in de Online Bibliotheek hier.
Saluut aan Catalonië staat hier.

Ton

#ikleesthuis over redelijk lege kunstenaars

In de Online Bibliotheek kun je maar liefst 38 titels van Joost Zwagerman vinden. Dat is best een hoop, en ik moet toegeven dat ik er maar een paar van ken. Misschien is dat een schande, Zwagerman was tenslotte een bekend schrijver en ook een erg aanwezig mediahoofd.

Een tijdje terug las ik "Gimmick", uit 1989 en een boek dat voor redelijk wat rumoer zorgde. Waarom ik het nu precies las weet ik niet meer. Ik denk eigenlijk om te kijken of ik het eerder las.

In "Gimmick" kijken we een tijdje naar het leven van Walter van Raamsdonk, Raam voor vrienden en erg vage kennissen. Walter is schilder, al raakt hij in het hele boek niet of nauwelijks een potlood, penseel of kwast aan. Walter heeft een aantal vrienden, vaak kunstenaars. Een ervan zegt over kunst, "Kunst is een kwestie van timing, marketing en conceptual stategy.’. Walter is in het boek ernstig op zoek naar een vrouw, elke vrouw lijkt te voldoen, al verdrinkt hij bijna in het verlangen naar zijn ex, Sammy. Samen met wat andere kunstenaars brengt Walter een tijdje door op een Canarisch eiland. Daar drinken ze veel, snuiven nog meer en men is het zelden met elkaar eens. Heel soms leidt dat laatste tot vuistgevechten. 

Ik denk dat ik Gimmick eerder las, toen het uitkwam. Maar ik denk dat ik toen niet veel verder kwam dan een paar pagina's. Walter kun je, of beter, kan ik met de beste wil van de wereld geen aardig of boeiend iemand vinden. Hij hangt rond, kletst, heeft het moeilijk met iedereen en vooral zichzelf. En ik denk dat ik dat vroeger allemaal een beetje zielig en vooral erg navelstaarderig vond overkomen.

Maar, nu, erg veel later kon ik de humor van het boek wel zien. Ja, Walter is een zeurend type, zijn vrienden zijn dan wel kunstenaar maar blinken niet bepaald uit in fijne gedachtes over vrouwen, kunst of wat dan ook. De oppervlakkigheid galmt je tegemoet. Maar hun eigenwaan, het streven naar een zo hoog mogelijk omzet, het jagen naar sex en roem het heeft naast iets vreselijk leegs en treurigs ook iets dat in de buurt van grappig komt. Al is het dan een soort van meewarige grappigheid.

In de Online Bibliotheek staat Gimmick hier.

Ton

#ikleesthuis alsof het voorbij is

Het staat geloof ik ergens in deze #ikleesthuis stukjes over boeken uit de Online Bibliotheek. Heel veel jaren terug stopte ik met het lezen van romans. Want dat was maar makkelijk, een verhaal verzinnen. Een schrijver kon er van maken wat hij of zij wilde. Wat was daar nu voor kunst aan?

Ja, het was een rare gedachte, ik weet het. Maar ik hield hem toch erg lang vol. Tot ik "Alsof het voorbij is" las. Van Julian Barnes. Waarom ik nu precies die roman wel las, dat ben ik natuurlijk vergeten, dat zul je altijd zien. En als er juist één boek is waarbij elke plotwending zorgvuldig door de schrijver verzonnen en in elkaar gestoken is, dan is het wel "Alsof het voorbij is". Maar, door dit boek ben ik weer begonnen met het lezen van verzonnen verhalen.

De boeken van Julian Barnes zijn een beetje in tweeën te verdelen. Er is het deel dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen uit de geschiedenis, en er zijn boeken die helemaal van a tot z verzonnen zijn. "Alsof het voorbij is" valt in de laatste categorie.

In het boek kijkt Anthony, Tony mag soms ook, terug op zijn leven. In zijn jeugd had hij een aantal vrienden, niet veel, een stuk of drie. Anthony krijgt een relatie, of iets dat er op lijkt met Victoria. Een succes wordt het niet en na het weer uitgaan krijgt Victoria iets met Adrian, één van de vrienden van Anthony. En daarna volgt er rampspoed.

En het is dan zo vreselijk jammer dat ik nu eigenlijk niets verder meer over het verhaal kan zeggen. Want alles wat er verder over gezegd wordt heft de verrassingen, schokken zou je ook kunnen zeggen, die je als lezer krijgt wanneer je leest, op. En daar ga ik me niet schuldig aan maken. Dat zou eeuwig zonde zijn.

Ik las "Als het voorbij is" laatst voor de tweede keer. En echt, wat een goed boek is het toch. Maar 150 pagina's, er staat geen woord teveel. Vol met precieze zinnen over wat herinneren is. En of je herinneringen eigenlijk wel kloppen, kunnen kloppen. En dan met een verhaal met onverwachte wendingen er omheen. En het einde dames en heren, het einde. Denk je de hele tijd dat het zus zit, blijkt het toch weer zo te zijn, of toch weer niet? Meesterlijk in elkaar gestoken is het.

Nadat ik het boek laatst opnieuw las ben ik op het internet gaan zoeken naar wat mensen nu van het einde vonden, hoe zij nu dachten dat het precies zat. Ik vond antwoorden, sommige mensen wisten het zeker, anderen twijfelden en stelden nieuwe vragen. Heel fijn. Want dat betekent dat ik het nog een derde keer kan gaan lezen.

Julian Barnes - Alsof het voorbij is hier te vinden als eBoek.

Ton

#ikleesthuis over de hondenkoning

Soms heeft een boek maar één zin nodig om populair te worden. Een boek moet na zo'n zin natuurlijk wel echt goed zijn, anders wordt het nog niks. Maar een eerste zin helpt enorm.

Een paar jaar terug las een boekhandelaar met veel enthousiasme de eerste zin van "Schuld" van Walter van den Berg voor tijdens "De Wereld Draait Door". Die zin gaat zo:

"Mijn broer had nog gezongen op de avond dat hij iemand doodsloeg".

Dat is nog eens een zin om mee te beginnen. En de rest van het boek is niet veel minder. Helaas staat het niet (meer) in de Online Bibliotheek. Maar er staan wel drie andere boeken van Walter van den Berg in. En die zijn ook prachtig.

"Op de ochtend dat de kerstpakketten kwamen, kreeg ik er ook een, maar dat was een vergissing."

Zo begint "De hondenkoning". Ook een fijn begin.

In het boek drukt Eug, twintiger, ict medewerker, een paar keer op een knop en dan kijkt hij weer wat om zich heen. Met zijn collega's wisselt hij nauwelijks woorden. Tijdens de lunchpauze lopen ze samen door een wijk die overal kan zijn en tellen ze dingen, molens die in tuinen staan, kerstkransen die aan deuren hangen.
Eug is sociaal onhandig, erg onhandig. Hij zou zich in de anderhalve meter samenleving zeer op z'n gemak voelen. Eug heeft nauwelijks vrienden al vindt hij dat verder geen probleem. Al zou hij wel graag een vriendin willen. Misschien omdat dat hoort.
In het begin van het boek kijk je als lezer nog geamuseerd naar het geklungel van Eug. Maar hoe verder het verhaal komt, hoe ongemakkelijker dat kijken wordt. Er is een meisje dat hem belooft te bellen om samen wat te doen met oud en nieuw. Ze belt natuurlijk niet, al belt Eug haar voicemail steeds vaker. En er is Jennifer. Het veertienjarige buurmeisje van Eug. Een sociaal onhandige man van in de twintig en een  meisje van veertien. Het is vragen om naderend onheil.

Walter van den Berg schrijft zoals Eug denkt, kaal, overzichtelijk en zonder overbodige woorden. Je zult bij hem tevergeefs zoeken naar donkere wolken die dreigend komen aanrollen en zich samenpakken boven het kantoor dat grijs is als de mensen die er werken. Bij Walter van den Berg gaat het gewoon regenen.

Walter van den Berg is nog niet wereldberoemd in Nederland, maar dat zou hij wel moeten zijn. Boeiende verhalen, over rafelige mensen waar van alles mis mee is. Mooie zinnen, geen getut, helder en duidelijk. Niet lullen maar poetsen.

De hondenkoning staat met nog twee andere verhalen,"West" en "Van dode mannen win je niet" in "Dode mannen, een trilogie" en die staat hier in de Online Bibliotheek.

Ton

#ikleesthuis over een viervoudige moord

Tegen het einde van 1959 las Truman Capote dit:

"Holcomb, Kan. Nov. 15 (UPI). Een rijke verbouwer van koren, zijn vrouw en hun twee jonge kinderen werden vandaag doodgeschoten in hun huis gevonden. Zij waren omgebracht door geweervuur van dichtbij, nadat zij gebonden en gekneveld waren."

Volgens de officiële legende fascineerde het bericht Capote zo dat hij zich volledig verloor in de zaak. In een minder charmante roddel dwong Capote's uitgever hem te kiezen tussen deze moord of het schrijven van een reportage over een excentrieke vrouw in New York. Capote maakte de juiste keuze. Misschien.

Capote was op dat moment een in de VS bekende schrijver. Vooral "Breakfast at Tiffany's" dat ook succesvol verfilmd werd was een enorm succes.

Voor het boek "In cold blood" (in het Nederlands "In koelen bloede") verdiepte Capote zich zes jaar in de moorden en de nasleep. Samen met Harper Lee (zij van het boek "To kill a mockingbird) bezocht hij langdurig het dorp Holcomb en sprak met iedereen die ook maar iets met de slachtoffers te maken had. Nog dieper was zijn interesse voor de moordenaars, Richard Hickock en Perry Smith. Ook met hen sprak hij lang en meerdere malen. De rechtszaak en ook de excutie van de beide mannen, Capote was overal bij. 

De moorden waren, zoals eigenlijk altijd, volmaakt zinloos en overbodig. Wat begon als een inbraak eindigde met het brute afslachten van twee volwassenen en twee kinderen. De buit was niet meer dan wat prullen. 

Maar juist het zinloze en het waarom van de daad fascineerde Capote. In het boek gaat hij lang in op de geschiedenis van de twee moordenaars en de verhouding tussen de twee mannen. Een verhouding waarin manipulatie een steeds terugkerend gegeven is. 

Het boek "In koelen bloede" werd, toen het eenmaal af was een enorme hit. Het was een sensatie, en controversieel. Capote schreef als één van de eersten een boek dat nu True Crime genoemd zou worden. Het was een roman, maar ook non-fictie. Al werden er ook onmiddellijk vragen gesteld over hoe waar het allemaal was wat er opgeschreven was. Zo gaat dat vaker. Discussies en gedoe. 

"In koelen bloede" is, hoewel het al in 1966 gepubliceerd werd, nog steeds een fantastisch geschreven en heel boeiend verhaal over een volmaakt zinloze misdaad. Het is één van de zeldzame boeken die mensen die van misdaadverhalen en zij die van literatuur houden beide goed vinden.

"In koelen bloede" is als eBoek hier te vinden in de Online Bibliotheek.

Truman Capote heeft na "In koelen bloede" nooit meer een roman gepubliceerd. Er waren wel pogingen, maar af kwam er geen één.

Ton

Over het bibliotheekboekenafhaalpunt

Ik gok dat de enigen die dit hele coronagedoe nog een beetje lollig vinden de huisdieren zijn. Wanneer ik 's ochtend mezelf uitlaat zie ik tenminste hoopjes vrolijk springende honden die vaker dan ooit worden uitgelaten. En Poes is ook helemaal gewend aan mijn thuiswerken. Heerlijk, de hele dag iemand bij wie je in zijn been kunt gaan hangen, op zoek naar aandacht.

Bibliotheken zijn dicht, en blijven dat ook nog wel even. Zoals het nu lijkt in ieder geval tot 20 mei.

Dat betekent natuurlijk niet dat we maar een beetje voor ons uit zitten te kijken. Terwijl ik bv deze zinnen tik pingt de laptop elke keer doordringend als er weer een werkmail binnenkomt en om een antwoord smeekt.

Maar we doen natuurlijk meer dan alleen op pingeltjes reageren.

Boeken zijn te leen in de Online Bibliotheek en de ThuisBieb. Luisteren naar een boek kan via de LuisterBieb.

Sinds een week of wat zijn ook echte boeken die je in je hand kunt houden weer te reserveren. Die boeken worden dan op vrijdag thuisbezorgt. Uitleg daarover staat hier.

Vanaf dinsdag 28 april opent de bibliotheek een afhaalpunt. Uitleg over hoe dat precies werkt staat hier. Maar, in het hele korte komt het op het volgende neer. Boeken die in de Bibliotheek Langedijk in de kast staan kunnen gereserveerd worden. En die reserveringen kunnen daarna op een precies afgesproken moment worden opgehaald. De boeken liggen, verpakt, in het zaaltje dat rechts naast de bibliotheek is. Je gaat naar binnen, pakt het tasje waar je naam op staat en daarna ga je weer naar buiten. Klaar.

De bibliotheek zelf blijft gesloten en nee, daar kunt u dus niet naar binnen. Echt niet. Uitzonderingen worden niet gemaakt.

Omdat de bibliotheek al even dicht is worden abonnementen bij het verlengen met 13 in plaats van 12 maanden verlengd. Als een gebaar om de last van het gesloten zijn iets te verlichten.

En natuurlijk hopen we dat de bibliotheek vlug weer echt open kan. Al zal dat "echt" zeker in het begin heel anders zijn dan we gewend waren. Ik lees net, dat was weer zo'n pinggeluidje dat een landelijk protocol al bijna af is en dat er aan andere zaken wordt gewerkt. Want net als bij andere sectoren zullen er eerst landelijk dingen afgesproken en vastgelegd moeten worden voor lokale bibliotheken langzaam maar zeker weer aangepast open zullen gaan. Al zijn we zelf natuurlijk ook al aan het nadenken en schuiven. Zodra er daar meer bekend over is, nou ja, dan maken wij dat ook weer bekend.

Tot het anders gaat worden tik ik stukjes over boeken in de Online Bibliotheek en verwijder ik af en toe een kat die in mijn been hangt. En blijf ik zoveel als dat kan binnen. Want dat blijft, ondanks bezorg- en afhaalmogelijkheden nog steeds het belangrijkste uitgangspunt.

Ton

#ikleesthuis over een Duitse familie

Sinds de persconferentie van gisteravond weten we dus dat het nog even gaat duren. Bibliotheken blijven nog dicht. Dus tik ik weer een stukje over een boek dat in de Online Bibliotheek te leen is.

Een boek moet eigenlijk al een tijdje uitgelezen zijn voor ik er echt iets zinnigs over kan vinden of zeggen. Maar omdat je je niet al te erg aan voornemens enzo moet houden maak ik vandaag een uitzondering.

Het boek van vandaag heb ik nog niet eens helemaal uit. En eerlijk gezegd stel ik het uitlezen ook een beetje uit merk ik. Want als het straks uit is gaat het verhaal niet verder. Er komt niets meer bij, de hoofdpersonen blijven voorgoed binnen de zinnen die er al zijn.

"In tijden van afnemend licht" van Eugen Ruge gaat over de geschiedenis van Duitsland, de DDR. Het is ook een geschiedenis van verraad, moed, trouw, liefde, haat en koppigheid. Tegelijk gaat het over het verliezen van idealen, het failliet van grote maatschappelijke ideeën.

Dat klinkt allemaal groots en omvangrijk. Een tikkeltje zwaar zelfs, afschrikkend zwaar. En dat is het boek nu juist weer niet. Het verhaal draait om de geschiedenis van een Duitse familie, zo'n beetje vanaf de jaren dertig tot het begin van deze eeuw. Er is een grootvader die diep in zijn communistische idealen gelooft. Er is een vader die in een werkkamp in de Sovjet Unie, de goelag terecht komt en zo goed en zo kwaad als het ging verder leeft in de DDR. En er is een zoon die nergens meer in gelooft en naar het westen vlucht.

Maar zelfs dat klinkt eigenlijk nog te zwaar. Niet dat het nu een vrolijk en licht boek is. Dat is het niet. Maar het verhaal is boven alles het verhaal van mensen, niet van ideologieën.

Mooi aan het boek is de manier waarop Ruge het in elkaar heeft gezet. Elk hoofdstuk speelt in een bepaald jaar en in dat hoofdstuk wordt het verhaal door één van de hoofdpersonen vertelt. Dan zijn er een aantal hoofdstukken die spelen op één dag, vlak voor het vallen van de muur. En er zijn een aantal hoofdstukken waarin de jongste hoofdpersoon, de zoon terugkijkt. Ruge was/is scenarioschrijver en dat kun je goed merken. Hij schrijft scenes, heel beeldend en toegankelijk. Als lezer pik je allerlei ontwikkelingen die mensen doormaken op uit bijna terloopse zinnen. Waarbij de nadruk ligt niet op allerlei grote historische dingen. De nadruk ligt op het behapbare, het menselijke en hoe gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt je leven deels bepalen.

Prachtboek, en ik ga nog even wachten met het uitlezen.

"In tijden van afnemend licht" staat hier als eBoek.