vrijdag 8 mei 2020

De bibliotheek Langedijk gaat maandag 11 mei (deels) weer open!


Zo tik je stukjes over boeken die je kunt lenen in de Online Bibliotheek omdat de echte bibliotheek dicht is en zo mag de bibliotheek plots weer open. Dat was even schakelen, om het maar omfloerst te zeggen.

Ja, de bibliotheek werd genoemd in de persconferentie van de regering. Tada. Dat was nog niet eerder gebeurd. Vanaf 11 mei mochten bibliotheken weer open.

Om dat open meteen iets te relativeren, bibliotheken gaan weer open voor het terugbrengen en lenen van materialen. En dat is het dan ook. Al die andere dingen als Taalcafé's, Leermomenten, bijeenkomsten over de lokale geschiedenis, klassenbezoeken, dat moet nog even wachten. Ook kunnen er geen kranten worden gelezen en op je gemak even lekker zitten om iets door te bladeren, het kan niet. Ook kan er geen gebruik worden gemaakt van de pc's en er kan niet geprint worden. Maar ik gok dat menig bibliotheeklid, net als wij blij is dat er weer een boek geleend kan worden. Zie het als een begin.

Maar.

Ja, er is een maar, er zijn best flink wat maars eigenlijk.

Het virus is nog lang niet weg, en daarom zullen we op een andere manier open gaan. Er zijn regels, en die zullen ook nageleefd moeten worden. Dat is niet echt des Bibliotheek Langedijks, maar nu dus wel. En dat meen ik ook heel serieus. Nu er weer wat dingen mogen lijkt het alsof het met dat virus allemaal wel meevalt, alsof het eigenlijk al voorbij is. Maar dat is natuurlijk niet zo. Zelf denk ik, maar dat is alleen maar mijn mening, dat deze periode van "steeds meer mogen" een heel risicovolle periode is, juist omdat er steeds meer mag en het gevaar van nonchalant gedrag op de loer ligt.

Maar, we gaan dus weer open. Met een aantal maars.

Kom niet naar de bibliotheek als je verkouden bent of griepklachten hebt.
Lever materialen in via de boekenbus aan de voorzijde van de Binding
In de bibliotheek mogen maximaal 20 bezoekers tegelijk aanwezig zijn. 
Elke bezoeker krijgt een winkelmandje (dan kunnen we bijhouden hoeveel mensen er binnen zijn). 
Er kan alleen met PIN betaald worden, niet met contant geld.
Leen doelgericht boeken, bij voorkeur na reservering vooraf. 
Pak geen boeken uit het schap, behalve als je het boek daadwerkelijk gaat lenen.
Volg de aanwijzingen van de bibliotheekmedewerkers strikt op.
Houd 1,5 meter afstand, zowel in als buiten de bibliotheekvestiging.

Kinderen onder de 16 jaar hebben alleen toegang onder begeleiding van een meerderjarig gezinslid.

En zo zijn er nog wel meer regels. Die zijn allemaal duidelijk aangegeven in de bibliotheek. En dienen ook te worden opgevolgd.

Omdat we meer mensen nodig hebben om boeken in te nemen, schoon te maken en weer op te ruimen en ook iemand nodig hebben die de regels uitlegt en toezicht houdt gaan we nu minder uren dan voorheen open. Want we hebben weliswaar heel veel vrijwilligers die willen helpen maar ook dat "heel veel" is eindig.

De aangepaste openingstijden zijn: 

Maandag:   9.00 - 17.00 uur
Dinsdag:     9.00 - 17.00 uur
Woensdag:  9.00 - 17.00 uur
Donderdag: 9:00 - 19.00 uur
Vrijdag:       9.00 - 13.00 uur



Voor meer nieuws en het antwoord op veel vragen, kijk op de website, die wordt met regelmaat aangevuld. 

Dus, de bibliotheek gaat deels weer open. Dat is fijn. Maar laten we niet gaan doen alsof het voorbij is, alsof alles weer normaal is. Want dat is natuurlijk helemaal niet zo. Doe voorzichtig, let op, houd afstand en volg de aanwijzingen van de medewerkers op.

Ton



woensdag 6 mei 2020

#ikleesthuis het beste & raarste boek in jaren


"Schrijf nou toch eens een echt heel nieuw boek. Een boek dat ik nog nooit gelezen heb". Dat denk ik wel eens. Nu heb ik natuurlijk niet alle boeken gelezen die er geschreven zijn maar, en dat bedoel ik niet vervelend, veel boeken zijn toch een variant op dat wat je al eerder las. Er is een verhaal, een plot, er gebeuren dingen, en misschien ken je het specifieke verhaal niet, echt verpletterend anders dan wat je eerder las wordt het vaak niet.

Tot Shaun Prescott's "Het verdwijnen". 

"Het verdwijnen" staat niet in de Online Bibliotheek en omdat bibliotheken nog dicht zijn kun je het niet lenen. Maar voor vandaag trek ik me van die beperkingen even niets aan. Ooit gaan bibliotheken weer open en er is natuurlijk altijd nog de boekhandel.

In "Het verdwijnen" bezoekt een naamloze schrijver een stad, stadje in de erg lege leegte die je hebt in Australië. Hij is, nog redelijk tevergeefs bezig met een boek over verdwijnende stadjes. In het stadje waar hij aankomt gaat hij op zoek naar informatie over de geschiedenis van het stadje. Die informatie blijkt er niet te zijn. Het stadje is zo doorsnee dat niemand er ooit iets over heeft geschreven. De bibliothecaris, die graag zelf een boek had willen schrijven maar niet kon bedenken waarover het moest gaan, stelt dat er nooit echt iets gebeurd is, en dat er in het stadje ook nooit iets zal gebeuren. Maar dat het vroeger beter was. De naamloze schrijver ontmoet in het stadje veel wonderlijke mensen. Er is een man die nooit echt volwassen werd en die zijn dagen doorbrengt in de enorme supermarkt, er is een buschauffeur die elke dag zijn route heel precies volbrengt ook al is er nooit (echt nooit) een passagier. Er is een meisje dat een radioprogramma maakt op de lokale radio. Niemand heeft ooit van die lokale radio gehoord, en er is dan ook niemand die naar het programma van het meisje luistert. Allemaal vinden ze het stadje helemaal niets en weten ze dat het vroeger beter was, maar waarom, nee, dat dan weer niet.

En dan beginnen er gaten in het stadje op te duiken. Nu is een gat vaak iets met een bodem. Maar deze gaten zijn letterlijk eindeloos diep, misschien zijn ze meer een niet-zijn dan een gat. 

En hoewel er steeds meer gaten in het stadje verschijnen blijft iedereen stoïcijns doorgaan met de redelijke zinloze dingen die hij of zij deed. Al komen er wel erg, heel erg veel gaten.

"Het verdwijnen" is het raarste, vreemdste boek dat ik in jaren las. De plot is vaag en ongrijpbaar, de meeste figuren hebben een mislukt leven en dan zijn er ook nog die rare gaten. En toch wil het maar niet treurig worden!

Vreemde boeken doen vaak erg hun best om vreemd te zijn. Moeilijke woorden, zinnen die zonder interpunctie pagina's lang doorgaan. Maar "Het verdwijnen" leest verrassend normaal. De taal is makkelijk, de zinnen overzichtelijk en in plaats van droevig of zwaar leest het eigenlijk vrij vrolijk weg. Ook al verbaas je je zeker 3 keer per pagina over wat er nu weer is opgeschreven.

"Het verdwijnen" is veruit het raarste boek dat ik in jaren las, en ook één van de beste. Het laat je denken over waar je bent, wat je doet, en waarom je dat doet. En het zegt iets, of meer over het hebben van een verleden, een geschiedenis.

Tenminste, dat denk ik. 

Ton









maandag 4 mei 2020

#ikleesthuis een ander boek van George Orwell


"1984" van George Orwell is soms misschien meer een monument, een begrip, een sticker die je ergens opplakt dan een boek. Geschreven in 1948 was het oorspronkelijk een felle aanklacht tegen het stalinisme. Later, nu, is het meer de dreiging van de overal aanwezige, alles wetende, alles controlerende staat die indruk maakt.

Maar over monumenten kun je niet veel zeggen, dus "1984", lees het, belangrijk boek, mooi (ondanks alles) boek, dat soort dingen.

Van Orwell staan een aantal boeken in de Online Bibliotheek, één daarvan is het onbekendere "Saluut aan Catalonië".

"Saluut aan Catalonië" speelt tijdens de Spaanse burgeroorlog (Spaanse burgeroorlog 1936 - 1939. Nationalistische militairen onder leiding van generaal Franco komen in opstand tegen de linkse regering van Spanje. Bloedbaden zijn een gevolg. In de burgeroorlog worden wapens geleverd door Hitler Duitsland en Stalinistisch Rusland, je zou het erg vereenvoudigd kunnen zien als een aankondiging of een oefening voor wat er in 1940 gebeurde). Orwell komt in Spanje aan in 1936 met het idee om er artikelen over de oorlog te schrijven. Vrijwel onmiddellijk sluit hij zich echter aan bij een marxistische militie en neemt hij deel aan gevechten. Tot zijn stomme verbazing, en dat van de lezer, blijkt er echter aan de "linkse" kant van de burgeroorlog een enorme interne strijd  plaats te vinden. Communistische milities die gesteund worden door Moskou strijden soms nog feller tegen niet Moskou gezinde marxisten en anarchisten dan tegen de nationalistische opstandelingen. Het is, voor Orwell en alweer de lezer een verwarrend vat vol verpletterende tegenstrijdigheden. Wie is de vijand eigenlijk, en vooral, waarom zijn bondgenoten plots grotere tegenstanders dan de vijand?

Orwell raakt zwaar gewond in de strijd en nadat de strijd tussen de linkse milities onderling steeds heviger, en bloedverslindender wordt ontvlucht hij gedesillusioneerd Spanje.

"Saluut aan Catalonië" is een mooi boek, al is mooi eigenlijk geen woord dat je kunt gebruiken voor een boek dat over oorlog gaat. Maar toch, mooi omdat vrijwel alles dat Orwell schreef de moeite van het lezen meer dan waard is. Orwell schreef altijd helder, altijd met een bedoeling maar nooit was die bedoeling belangrijker dan het verhaal.

Je zou, wat kort door een bocht kunnen zeggen dat je in "Saluut aan Catalonië" het ontstaan van "1984" meemaakt. In de Spaanse burgeroorlog werd Orwell geconfronteerd met genadeloze stalinistische machtspolitiek. Machtspolitiek die er voor zorgde dat relatief gelijkgestemden elkaar bestreden, tot de dood er op volgde en het gezamenlijke doel volledig uit het oog werd verloren. Machtspolitiek die van vrienden vijanden maakte, en van vijanden vrienden.

1984 staat in de Online Bibliotheek hier.
Saluut aan Catalonië staat hier.

Ton





donderdag 30 april 2020

#ikleesthuis over redelijk lege kunstenaars


In de Online Bibliotheek kun je maar liefst 38 titels van Joost Zwagerman vinden. Dat is best een hoop, en ik moet toegeven dat ik er maar een paar van ken. Misschien is dat een schande, Zwagerman was tenslotte een bekend schrijver en ook een erg aanwezig mediahoofd.

Een tijdje terug las ik "Gimmick", uit 1989 en een boek dat voor redelijk wat rumoer zorgde. Waarom ik het nu precies las weet ik niet meer. Ik denk eigenlijk om te kijken of ik het eerder las.

In "Gimmick" kijken we een tijdje naar het leven van Walter van Raamsdonk, Raam voor vrienden en erg vage kennissen. Walter is schilder, al raakt hij in het hele boek niet of nauwelijks een potlood, penseel of kwast aan. Walter heeft een aantal vrienden, vaak kunstenaars. Een ervan zegt over kunst, "Kunst is een kwestie van timing, marketing en conceptual stategy.’. Walter is in het boek ernstig op zoek naar een vrouw, elke vrouw lijkt te voldoen, al verdrinkt hij bijna in het verlangen naar zijn ex, Sammy. Samen met wat andere kunstenaars brengt Walter een tijdje door op een Canarisch eiland. Daar drinken ze veel, snuiven nog meer en men is het zelden met elkaar eens. Heel soms leidt dat laatste tot vuistgevechten. 

Ik denk dat ik Gimmick eerder las, toen het uitkwam. Maar ik denk dat ik toen niet veel verder kwam dan een paar pagina's. Walter kun je, of beter, kan ik met de beste wil van de wereld geen aardig of boeiend iemand vinden. Hij hangt rond, kletst, heeft het moeilijk met iedereen en vooral zichzelf. En ik denk dat ik dat vroeger allemaal een beetje zielig en vooral erg navelstaarderig vond overkomen.

Maar, nu, erg veel later kon ik de humor van het boek wel zien. Ja, Walter is een zeurend type, zijn vrienden zijn dan wel kunstenaar maar blinken niet bepaald uit in fijne gedachtes over vrouwen, kunst of wat dan ook. De oppervlakkigheid galmt je tegemoet. Maar hun eigenwaan, het streven naar een zo hoog mogelijk omzet, het jagen naar sex en roem het heeft naast iets vreselijk leegs en treurigs ook iets dat in de buurt van grappig komt. Al is het dan een soort van meewarige grappigheid.

In de Online Bibliotheek staat Gimmick hier.

Ton


woensdag 29 april 2020

#ikleesthuis alsof het voorbij is


Het staat geloof ik ergens in deze #ikleesthuis stukjes over boeken uit de Online Bibliotheek. Heel veel jaren terug stopte ik met het lezen van romans. Want dat was maar makkelijk, een verhaal verzinnen. Een schrijver kon er van maken wat hij of zij wilde. Wat was daar nu voor kunst aan?

Ja, het was een rare gedachte, ik weet het. Maar ik hield hem toch erg lang vol. Tot ik "Alsof het voorbij is" las. Van Julian Barnes. Waarom ik nu precies die roman wel las, dat ben ik natuurlijk vergeten, dat zul je altijd zien. En als er juist één boek is waarbij elke plotwending zorgvuldig door de schrijver verzonnen en in elkaar gestoken is, dan is het wel "Alsof het voorbij is". Maar, door dit boek ben ik weer begonnen met het lezen van verzonnen verhalen.

De boeken van Julian Barnes zijn een beetje in tweeën te verdelen. Er is het deel dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen uit de geschiedenis, en er zijn boeken die helemaal van a tot z verzonnen zijn. "Alsof het voorbij is" valt in de laatste categorie.

In het boek kijkt Anthony, Tony mag soms ook, terug op zijn leven. In zijn jeugd had hij een aantal vrienden, niet veel, een stuk of drie. Anthony krijgt een relatie, of iets dat er op lijkt met Victoria. Een succes wordt het niet en na het weer uitgaan krijgt Victoria iets met Adrian, één van de vrienden van Anthony. En daarna volgt er rampspoed.

En het is dan zo vreselijk jammer dat ik nu eigenlijk niets verder meer over het verhaal kan zeggen. Want alles wat er verder over gezegd wordt heft de verrassingen, schokken zou je ook kunnen zeggen, die je als lezer krijgt wanneer je leest, op. En daar ga ik me niet schuldig aan maken. Dat zou eeuwig zonde zijn.

Ik las "Als het voorbij is" laatst voor de tweede keer. En echt, wat een goed boek is het toch. Maar 150 pagina's, er staat geen woord teveel. Vol met precieze zinnen over wat herinneren is. En of je herinneringen eigenlijk wel kloppen, kunnen kloppen. En dan met een verhaal met onverwachte wendingen er omheen. En het einde dames en heren, het einde. Denk je de hele tijd dat het zus zit, blijkt het toch weer zo te zijn, of toch weer niet? Meesterlijk in elkaar gestoken is het.

Nadat ik het boek laatst opnieuw las ben ik op het internet gaan zoeken naar wat mensen nu van het einde vonden, hoe zij nu dachten dat het precies zat. Ik vond antwoorden, sommige mensen wisten het zeker, anderen twijfelden en stelden nieuwe vragen. Heel fijn. Want dat betekent dat ik het nog een derde keer kan gaan lezen.

Julian Barnes - Alsof het voorbij is hier te vinden als eBoek.

Ton