Het losse been

"Goedemorgen. Misschien kunt u me helpen? Ik zoek een boek dat een tijdje terug in de Vrij Nederland stond. Het ging over een been dat gevonden was in de IJssel. En de schrijver zoekt dan van alles uit over dat been".
"Ja, dat boek hebben we wel. Hmm, wie had dat ook alweer geschreven?".
(Man duikt in pc)
"Joris van Casteren. Loop maar even mee. Het staat bij de True Crime".
(man zoekt in boekenkasten)
"Nee, sorry, we hebben het niet meer. Zal ik het voor je bestellen?".
"Nee, bedankt maar ik woon hier niet".
(Wat later)
"Zeg. Ik heb het boek gevonden hoor. Jullie hebben het wel".
"Oh? Maar waar staat het dan?".
"Beneden, er ligt een stapeltje van op de afdeling literatuur".

Het been in de IJssel van Joris van Casteren is een lastig op te bergen boek. Is het literatuur? Is het iets met misdaad? Met wat moeite zou je er zelfs een reisverhaal van kunnen maken.

In de zomer van 2005 vindt een visser een onderbeen in de IJssel, bij het plaatsje Wijhe. Van de rest van het lichaam wordt niets gevonden. Van Casteren schrijft een stukje over de lugubere vondst en denkt er daarna niet meer aan. Tot hij jaren later leest dat de man die bij het been hoorde geïdentificeerd is en dat het waarschijnlijk is dat de man in Düsseldorf van een brug is gesprongen.

Dusseldorf ligt zo'n driehonderd kilometer van Wijhe verwijderd. Hoe komt zo'n onderbeen nu van Duitsland helemaal bij dat kleine plaatsje terecht.

Sommige van ons zouden zich dat afvragen. Van Casteren deed dat ook maar ging het daarna ook uitzoeken. Helemaal. Volledig en onovertroffen.

Na het lezen van het boek weet je van alles en meer over hoe men kon bepalen van wie het been was, hoe dat zit met stromingen in een rivier en hoe een been los kan komen van de rest van het lichaam. Maar je denkt, net als de schrijver ook na hoe het zit met iets als het bepalen of degene die bij het been hoorde en van wie verder nooit meer iets is gevonden, wel echt dood is. En of dat dan ook officieel zo is. Kan een deel van een been begraven worden? En wie betaalt dat dan?

Het lijkt misschien een beetje een raar, luguber boek. Maar dat is het niet. Van Casteren schrijft knap en, zeker als hij met vrienden en familie van de man van het been praat, menselijk. Voor je het weet is de voormalig beenbezitter iemand die je je hele leven al gekend lijkt te hebben.

Aan het eind van het boek loopt de schrijver de vermoedelijke tocht die het been in het water heeft afgelegd na.

"Het zit erop, het is volbracht. Niet langer rent het been zelfstandig rond, zoals in het verhaal van Faulkner. Het is versmolten met de oorspronkelijke eenheid waar het niet meer dan een onderdeel van was."

in al zijn maniakale uitzoekerij en zucht naar volledigheid lijkt het boek soms op de non-fictie boeken die Boudewijn Buch ooit schreef. En naast die schrijver staat het boek dan ook hier thuis in de boekenkast.
En dat is een ereplaatsje.

Vrijdag, soms wel en een Heart of Gold

"Ik heb gisteren drie rozen voor 'm gekocht".
"Ik zie ze staan, ze zijn mooi".
"Ze zijn echt hoor, geen nep".
"Nee, nep rozen, dat is niet mooi".
"Nee, dat verdient hij niet".

"Ik werd helemaal niet lekker, gisteren, toen ik ze kocht. Net als laatst".
"Bij de bloemenman?".
"Ja, net als laatst".
"Gaat het nu wel weer?".
"Ja. Maar het is een rotdag vandaag".
"Ja".

"Denk je nog wel eens aan hem?".
"Natuurlijk, ik heb toch die kastanje".
"O ja. Heb je die altijd bij je?".
"Hij ligt naast de sleutels op tafel, bij de vissenbak. Ik vergeet hem nooit".

"Het was warm toen he".
"Ja. Ik weet nog dat we in de trein zaten en dat die stil stond, vlak voor Amsterdam, naast een begraafplaats en dat we naar buiten keken en dat er een konijn over de rails huppelde".
"Een konijn?".
"Ja, bij een begraafplaats. Gek he. Dat weet ik nog heel goed".

"Jullie waren in Amsterdam he. Dat was zo ingewikkeld. Ik weet niet meer hoe we jullie gevonden hebben. De huisarts was er natuurlijk en buurman Rob. Die is toen gaan bellen. Naar theaters. Maar hoe die jullie nu precies gevonden heeft weet ik eigenlijk niet meer".
"Wij zaten in de zaal. In de Stadsschouwburg. We zouden naar een toneelstuk gaan kijken, in het Engels".
"Hoe heette dat dan?".
"The Homecoming. De thuiskomst. Raar eigenlijk".

"Maar hoe wisten jullie het dan, van pa?".
"Dat weet je toch. We zaten in de zaal. Het zou bijna beginnen. En toen ging er een harde zoemer en werd er omgeroepen dat er telefoon voor me was en of ik naar de receptie wilde komen. Al weet ik niet meer zeker of de stem receptie zei. Toen wist ik het eigenlijk al. Ik ben opgestaan en ben heel snel gaan lopen. Ik weet nog dat ik van een trap liep en dat ik omkeek en dat Ger een heel stuk achter me aan liep, bijna holde. Beneden stond een meneer. Die vertelde het, "Uw vader is overleden", zei hij. En hij bracht ons naar een telefoon, toen heb ik jou gebeld. Eerst kreeg ik de buurman, en daarna jou".

"Ik moest zo huilen toen".
"Ja, Rob ook. We zijn met de tram naar het station gegaan. Ik weet nog dat die meneer van de schouwburg ons nakeek, misschien om te zien of het wel ging. Van de trein terug weet ik niks meer. Toen zijn we naar je toe gekomen. We fietsten heel snel. En ik denk vaak dat het toen regende, heel erg hard regende. Maar volgens mij was dat helemaal niet zo".

"Zestien jaar is het al. Wat is het al lang geleden he"
"Soms wel".
 

Vrijdag Muziekjesdag over de zanger met die band, waar die drummer in speelde, met die witte tanden

"Vindt je het wat?".
"Wie?".
"Haar".

"Mwah. Niet echt. Al heeft ze wel wonderlijk haar".
"Ha. Leuk".

"We hebben haar eens eerder zien spelen".
"Wie? Zij? Waar dan?".
"Volgens mij in De Melkweg, als voorprogramma".

"Hoe heet ze eigenlijk?".
"Gut. Tja".
"Nou?".

(wat minuten later) 

"Hmm. Kris Berry. Zo heet ze. Best leuke muziek hoor, die gitarist speelt fijn maar de liedjes vind ik een beetje moeizaam".
"Ja. En dat ze de hele tijd dat haar voor het gezicht weg moet halen ...".

"Maar voor wie was ze dan het voorprogramma?".
"Och kom. Hoe heette die nou toch..".
"Nou?"
"Hij had een leuke band. Ze hadden een hoop lol op het podium met elkaar".
"Ja? En?".
"Wat nou ja en? Jij was er toch ook bij? Heb jij het onthouden dan?".

"De drummer had vreselijk witte tanden, akelig wit. En hij lachte de hele tijd. Met die tanden".
"O ja, dat weet ik nog. De hele tijd lachen. En ze gooiden met waterflesjes naar elkaar".
"Echte meligheid".
"Ja. Maar hoe heette de zanger nou? ".

(2 uur later)

"Eli 'Paperboy' Reed, die was het!".
"Och ja. Leuk optreden was dat".
"Ja. Hij heeft dat liedje, weet je nog?".
"Dat liedje?".
"Ja. Dat liedje. Met dat basloopje in het begin. Zo'n retro-soul nummer. Zo'n gezellig zonnig leuk liedje".
"En het heet?".
"Ja, gut. Het heet, het heet ...".

(dagen later)

De stukke man

Hij ligt er wat raar en vooral nogal gedeeltelijk bij, de oefenmeneer voor de BHV.
Er lijkt weinig meer te redden eigenlijk.
Als je zo stuk bent helpt ook hartmassage niet meer.

Vandaag was het weer zo ver. Het was tijd voor de jaarlijkse BHV training.
BHV? Bedrijfs Hulp Verlening.

Want ja, we zijn natuurlijk van de boeken, de informatie, de dvd's en tijdschriften. We zijn ook van de lezingen, de bezoekende scholen, de cursussen en de workshops. En we zijn ook nog van de leeskringen en de gesproken boeken.

Maar, en dat is misschien best een veilig gevoel, we (of in ieder geval een aantal van ons) zijn ook bedrijfshulpverlener.

Dus als er iets gebeurt, brand, of u wordt niet lekker als u in de bibliotheek bent, dan zijn er altijd mensen die rustig blijven en die precies weten wat ze moeten doen.

Hoeft u zich daar ook niet meer druk om te maken.

Vrijdag Muziekjesdag met The Doors

 De eerste lp die ik ooit kocht was misschien de tweede.

O ja, laten we ingewikkeld doen.

Ik weet niet meer welke lp het eerst door de kassamevrouw bij V&D werd afgerekend. Officieel is dat dan de eerste lp die ik ooit kocht. Maar ik kocht er twee. Vandaar het "probleem" van het niet meer weten wat de eerste was.

Wat ik me nog wel herinner was het wat gênante moment toen bleek dat ik precies 5 cent te weinig had. Ja, lp's, centen, het is erg lang geleden.

De kassamevrouw bij V&D streek echter over hart, of het kon haar gewoon niet schelen dat de kas niet precies zou kloppen aan het eind van de dag, dat kan natuurlijk ook.
Ik kreeg beide lp's mee.

Meer herinneringen zitten er niet aan de eerste plaat. Die misschien de tweede ... jaja. Behalve dan dat ik er zwaar van onder de indruk was. Het ding heeft weken door het huis gegalmd. Prachtig klonk het, en prachtig klinkt het nog steeds.

Deze week overleed Ray Mazarek, Met Jim Morrison richtte Mazarek in 1965 The Doors op. Hij was verantwoordelijk voor het onovertroffen orgelgeluid van de groep. En hun eerste lp, die gewoon The Doors heette draaide ik grijs toen ik veel jonger was dan ik nu ben.

Om eerlijk te zijn ben ik niet zo heel gek op de andere platen die de groep maakte. Maar dat komt voornamelijk omdat ik de zanger een nogal brallerige pseudo-dichter vond, al denk ik niet dat ik toen wist wat een pseudo-dichter was. De veel aanbeden Morrison gebruikte, voor mij dan, teveel woorden,. Het was teveel "kijk mij eens", teveel bestudeerde gekte.
Maar de muziek, die klonk prachtig. Vol, en luid en krachtig.

En dan natuurlijk vooral het orgel van Ray Manzarek.

Galmend hard afspelen.

Vrijdag Muziekjesdag met Bob Marley

Abdul leunde nog wat naar voren en rommelde wat met een stok in het smeulende kampvuur. Lang en slank zat hij daar te zijn. Een bedoeïen met een verschoten legerjasje aan. Hij duwde de stok nog wat heen en weer en keek omhoog.
Zijn wimpers, die sprekend leken op de sierlijke wimpers van een kameel knipperden rustig. Hij glimlachte wat melancholiek naar twee Italiaanse meisjes en knipperde nog eens met zijn wimpers.

Wij hadden deze truc al eens gezien. De meisjes zo te zien niet. Gevleid giechelend gingen ze nog wat dichter tegen elkaar aan zitten. Abdul blikte nog eens melancholiek in het vuur, rommelde nog wat met de stok en begon zachtjes het refrein van "No woman, no cry" te zingen.

Bob Marley zong "No woman, no cry" voor het eerst in 1974 maar echt heel beroemd werd het lied in de uitvoering op de lp/cd "Live" uit 1975. Opgenomen in Engeland met een uiterst levendig publiek erbij borrelde het nummer zich in die uitvoering in het collectieve muziekgeheugen. Ook in dat van Abdul, een bedoeïen in Katharina in de Sinaï.
Alleen maakte Abdul, zoals zoveel anderen ergens een fout. Hij dacht dat het lied ging over liefde, verloren liefdes waarschijnlijk. Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Het is juist een lied dat hoop probeert te geven in harde tijden. Een lied dat zegt dat het beter wordt en dat je niet moet huilen en juist vol moet houden.

Say I remember when we used to sit
in the government yard in Trenchtown
Ob- observing all the hypocrites
as they'd mingle with the good people we met
Good friends we had and good friends we lost
along the way
in this bright future
you can forget your past
so dry your tears I say.
no woman no cry
no woman no cry 

Maar voor Abdul maakte het lied deel uit van zijn verleidingstruc. Hij keek bij het zingen wat melancholiek en knipperde met zijn prachtwimpers. Voor ik met een groepje anderen het door god en iedereen verlaten Tih plateau in de Sinaï bezocht had ik hem de truc al eens succesvol zien toepassen. En nu leek het voor hem ook de goede kant op te gaan.

We hoorden hem ze zingen, die beginregels. En het groepje waar ik mee reisde keek elkaar aan. We waren vrolijk, uitgelaten. Eerder die week hadden we de diep eenzame plek die Tih is doorstaan en 's ochtends waren we bijna achteloos nog even Jebel Musa/ de Mozesberg op en daarna weer af gestuiterd.

Dus toen hij weer even, haast smachtend opkeek in de richting van de nu blozende Italiaanse meisjes barstte er een uitgelaten Nederlands groepje uit in een luid ondersteunend 

ev'rything's gonna be alright
ev'rything's gonna be alright
ev'rything's gonna be alright
ev'rything's gonna be alright

De sfeer rond het smeulende vuur sloeg onmiddellijk om. Weg en geheel verdwenen was de romantiek. Abdul stopte met zingen, de Italiaanse meisjes ontwaakten uit hun betovering. Wij gierden haast kinderachtig van het lachen.

Abdul stond op, lachte naar ons. Want sportief was hij wel. Hij trok zijn legerjasje recht en slofte naar een kampvuur dat wat verder weg brandde.
Ik geloof dat de vrouwen die daar zaten uit Duitsland kwamen.

Vrijdag Muziekjesdag met Vader Abraham

"Nee! Daar ga ik dus echt niet overheen!".
"Wat wil je dan? Teruglopen? Hier blijven staan? Dat kan toch ook niet, en echt, het valt wel mee. Het is maar een meter of drie".
"Ja, drie meter naar voren en paar honderd naar beneden".

Petra in Jordanië is een klassieke, oude stad. Dat wat er nog van over is, en dat is best veel ligt verstopt in een vallei.
De normale manier om er binnen te komen is via de beroemde Siq, een ruime opening van anderhalve  kilometer lang tussen twee bergen in. Je sjokt dan achter grote groepen toeristen aan. Niks aan de hand.

We gaan op dit blog eens wat meer met muziekjes doen. Op vrijdag. Omdat dat ooit een goede gewoonte was op een andere plek. En nee, heel veel muziek hebben we niet meer in de bibliotheek Langedijk maar het hoeft dan toch ook niet altijd over de bibliotheek te gaan. Toch?

Maar, Petra dus. Je kunt er ook op een andere manier naar binnen. Via de zogenaamde "achterdeur". Je loopt dan via een niet al te breed pad, waarnaast om de paar honderd meter een bordje staat met "This is not an entrance to Petra" tegen een vrij hoge berg op. Je kijkt rond, geniet van het uitzicht en al klimmend kom je steeds hoger en hoger. Tot je een bocht om gaat en het goed onderhouden pad opeens een richel wordt.
De richel is zo'n 40 centimeter breed en zo'n drie meter lang. De afstand naar beneden, en je blik wordt onwillekeurig naar de afgrond getrokken is een paar honderd meter.

Voor iemand met hoogtevrees is het een maagkrimpende ramp.

Natuurlijk "deden" we de richel. En natuurlijk vielen we niet naar beneden. Er valt maar heel soms iemand de afgrond in.

'S avonds in het plaatsje Wadi Musa, dat tegen Petra ligt aangeplakt dronken we een te sterk Jordaans bier. We bibberden nog wat na over de richel. En dat het best meeviel, toen we er eenmaal overheen waren. In de bar draaide een al grijs gedraaide cd. Allemaal zestiger jaren muziek. Uit Engeland en Amerika. Maar raar genoeg zat daar, net tussen Steve Winwood en The Rolling Stones opeens een liedje van Vader Abraham.

Een Nederlands liedje, in een Jordaanse hotelbar. We bibberden nog wat verder na en ik bedacht me dat ik voortaan "Het kleine café aan de haven" altijd aan Petra en de richel zou koppelen.

Rundskop

Ik ben nog van dat je zelf je spullen koopt en ze niet download. De dvd Rundskop kocht ik dus. Meer dan een jaar geleden. In Rotterdam, al doet dat er niet toe.

Je schaft zo'n dvd in een soort van impuls aan. Ik kende de titel, had er wel eens iets over gelezen, je weet hoe dat gaat.
Maar kijken ho maar.

Misschien werkt dat bij andere mensen anders maar bij mij thuis kunnen dvd's, cd's en boeken tijdenlang ongebruikt ergens liggen. Omdat ze niet in de sfeer passen of zoiets. Gisteren begon ik nog in een boek dat ik 4 jaar terug in Zwolle kocht. Maar dat doet er ook niet toe.

Rundskop dus.
Wikipedia zegt over de film: "Rundskop is een Belgische dramafilm uit 2011 onder regie van Michaël R. Roskam. Het is een misdaaddrama over boeren en gangsters tegen de achtergrond van de Belgische hormonenmaffia. Het is voornamelijk gesproken in een Limburgs dialect, het Truierlands." (de film kun je gelukkig ondertiteld bekijken).

Nu heeft Wikipedia altijd gelijk maar zelf zou ik het geen misdaaddrama noemen. Meer een drama dat me in het begin maar matig boeide maar dat me ergens na een half uur bij de keel greep om me na afloop van de film stilletjes achter te laten.
Ik heb het niet zo op navertellen, je kunt het beter zelf bekijken. Maar wat een film, over vriendschap, verraad, weglopen. Wat een tragiek. En hoe mooi gefilmd.

Vaag he? Er staat hierboven niets waar je echt wat mee kunt. Maar geloof me, na het zien van deze film kijk je nooit meer hetzelfde naar het Vlaamse platteland.

Stil

Stil?
Tja, dat is wel zo.

Het is inderdaad al een tijdje stil op dit blog.
Uitleg?

Over het algemeen hebben we het al best druk hier in de bibliotheek. En zo'n beetje met z'n allen volgen we naast het gewone werk nu ook een cursus, VerdiepDingen. Over van allerlei digitale dingen. Met sommige dingen gaan we misschien wat doen, met weer andere niet. Maar daar hoort u nog van.

Dus de tijd ontbreekt gewoon een beetje, om te bloggen. We zijn ook maar menselijk.

Maar, nu er toch weer wat staat, ik heb zowaar laatst een roman gelezen. Dat doe ik niet erg vaak dus zeg ik er maar wat over.

Stoner heet het boek. Van John Williams. Waarom ik nu net dat boek oppakte, dat weet ik niet precies. Misschien kwam het door de prachtfoto op de voorkant. En ik kwam de titel al maanden tegen, dat ook. Het boek is nogal een sluipende hit in Nederland.

Ik kan natuurlijk het verhaal dat Stoner verteld na gaan schrijven. Maar dat kunt u ergens anders ook nalezen. Hier bijvoorbeeld.  Laat ik het er wat mij betreft op houden dat ik de laatste jaren zelden, nee nooit, een boek heb gelezen waar mooiere zinnen in staan dan dit boek.

Voorbeeld?

Ergens in het boek, als het verhaal net wat op gang komt, bezoekt Stoner een meisje dat hem intrigeert. De hele avond zegt ze niets, haar ouders praten de tijd vol. Pas als hij aanstalten maakt om weg te gaan begint het meisje plots te praten. Knap is dat Williams dan niet opschrijft wat ze zegt. Hij beschrijft slechts hoe Stoner luistert. En als het meisje klaar is met praten schrijft Williams:

"En na afloop had hij het gevoel dat ze van elkaar waren vervreemd in een mate die hij niet voor mogelijk had gehouden, en hij wist dat hij verliefd was".

Zo'n zin kunnen schrijven, daar kan ik jaloers op worden.

Leen het, koop het, maakt niet uit. Lees het.

Schrijfhulp gevraagd

Ik, of we, hebben een probleem. Maar misschien kunt u mij, of ons, helpen.

Een tijdje terug deden flink wat leden van de bibliotheek Langedijk mee aan een Klanttevredenheidsonderzoek (ga dat maar eens Wordfeuden). We kregen een 7,9 en dat is mooi maar dat betekent natuurlijk niet dat er niks te verbeteren valt.

Een van die dingen die ik las was dat bezoekers van de website en volgers op sociale media graag meer nieuws over boeken zouden willen lezen. Boekbesprekingen enzo.

En daar komt het probleem om de hoek kijken.

Kijk, ik schrijf soms iets op dit blog. Maar, en daar komt ie, ik lees nooit een boek. Ja, die opmerking doet het altijd goed.

Veel mensen, misschien wel de meeste, verstaan onder boeken allereerst verhalen, romans, lectuur/literatuur, zulke dingen. En natuurlijk lees ik boeken maar ik lees alleen nooit verhalen, romans, lectuur/literatuur, zulke dingen. Vroeger wel hoor, maar op een bepaald moment ben ik er mee gestopt. Nu lees ik alleen maar non-fictie over landen, geschiedenis, biologie en dat soort onderwerpen. Thuis ligt nu een mooi boek uit 1948 over de geschiedenis van Jordanië. Een prachtboek, met veel mooie belevenissen en het ruikt ook nog eens fijn naar oud boek. Maar .... het is geen boek waar de meeste lezers iets over zouden willen lezen. De meeste lezers willen stukjes over verhalen, romans en lectuur/literatuur, en ook nog van tegenwoordig.

U wilt lezen over boeken, en ik lees niet wat u wilt lezen. Dus, vandaar dat probleem.

Maar, misschien kunt u mij, of ons helpen. Misschien leest u wel boeken, en wilt u daar zo af en toe best een tekstje over schrijven.

Mocht dat zo zijn, laat dat dan even weten. Zet iets onder dit blog of stuur een mail naar tdekruyff_at_bibliotheeklangedijk.nl (zet u zelf dat @-tekentje ertussen, als ik mijn adres hier neerzet komt er weer een lading spam binnen).

Pieter de papegaaiduiker (prentenboek)

Op een rotseiland wonen twee papegaaiduikers, Pieter en Pim. Zoals dat hoort in een prentenboek hebben ze samen de grootste lol. Tot Pieter tijdens een storm te ver van het eiland afraakt en helemaal alleen in open zee is.

Nou ja, gelukkig komt er een walvis langs. Aan de walvis legt Pieter uit dat hij verdwaalt is en dat hij Pim zo mist. De walvis helpt Pieter met zoeken. Maar Pieter beschrijft Pim steeds net niet duidelijk genoeg. Als ze samen langs veel dieren zijn geweest die Pim niet zijn vinden ze, eigenlijk per ongeluk het rotseiland en Pim Terug.

Ok, het verhaal is misschien niet bijster origineel, er zijn meer kinderboeken waarin er naar iemand gezocht wordt aan de hand van onduidelijke beschrijvingen maar "Pieter de papegaaiduiker" is ondanks dat een mooi prentenboek met heldere kleuren en tekeningen die spreken.

Voorleesaanradertje voor kinderen vanaf een jaar of 4.

En mijn wachtwoorden laat ik na aan ...

Mijn LinkIn contacten laat ik na aan mijn neven Max en Bas. Zij kunnen met hun zieltogende winkel wel wat nieuwe contacten gebruiken.

Mijn Pinterestaccount gaat naar tante Annie die mijn Pinterest borden met Delfts blauw hopelijk levend zal houden. Tenslotte heeft zij interesse in aardewerk. Beweert ze al jaren.

Mijn Facebookaccount dient te worden opgeheven. Het verschijnen van feestjes op mijn tijdlijn na mijn dood is me iets te letterlijk een leven na de dood.

Steeds meer mensen zijn lid van sociale media webdingetjes. Twitter, Facebook, Hyves, LinkdIn noem ze allemaal maar op. Dat is natuurlijk vaak reuze leuk maar wat gebeurt er met die accounts als je dood gaat?

Ok, het is misschien niet iets waar je bij nadenkt. Maar toch. Als niemand je Twitteraccount opheft na je overlijden blijf je misschien opduiken in de "Wie je ook nog zou kunnen volgen" suggesties. en dat is misschien toch wel een beetje raar. En pijnlijk.

Nu kun je natuurlijk iemand de wachtwoorden geven die je hebt voor al die accounts. Maar dat is ook weer zoiets. Die accounts zijn van jou. Je schrijft erin wat jij wilt. En om aan die privacy een eind te maken door je wachtwoorden vast aan iemand te geven omdat je ooit dood gaat. Dat is misschien ook weer niet de oplossing.

Vanmorgen las ik in één van de gratis treinkrantjes over de Sociale Media Executeur. Een dienstverlening (die ongetwijfeld geld kost maar dat gaat het nu even niet om) van notarissen. Aan deze strikt onpartijdige meneer of mevrouw geef je een soort testament met daarin wat er moet gebeuren met al je sociale media webdingetjes. Helemaal nieuw is het niet. Met wat googelen kwam ik al bij een begrafenisondernemer uit die hetzelfde aanbood. 

Ik had aan dit "probleem" nog nooit een millimeter hersenruimte besteedt. Maar dat ga ik nu toch maar doen. alweer iets voor op het moderne "to do" lijstje. We hebben het er maar druk mee, met al die vooruitgang.

"Was ik er geweest dan had ik graag een antwoord gegeven" of Een andere afwezigheidsmelder

Het instellen van de afwezigheidsmelder in het mailprogramma is één van de kleine, maar erg fijne genoegens in het leven van de hardwerkende kantoorarbeider. Je hebt al bijna vrij en met wat muisklikken en ingetikte zinnen zorg je er voor dat de mensen die jou de komende tijd amechtig gaan proberen te bereiken een vriendelijke doch duidelijke boodschap krijgen.

Zelf kom ik vaak niet verder dan "ik ben afwezig tot en met ..." en dan nog wat zinnen over dat men in nood die en die kan proberen te bereiken. Ik heb een keer "het is zinloos, ik ben er niet" ingetikt, maar dat vond ik toch wat wuft.

Maar het kan natuurlijk anders.

Gisteren was het Gedichtendag. Eigenlijk had dit bericht dus gisteren geplaatst moeten worden, maar ja toen stonden we weer in de krant.

Op een pagina van de website die helemaal over de Gedichtendag gaat staan een aantal gedichten die je in plaats van de saaie, voorspelbare zinnen als "out of office" bericht zou kunnen intikken.

afwezigheidsassistent(e)

raak niet in paniek, sla geen alarm.
robotfoto’s hoeft u niet te verspreiden,
die flatteren me niet. 

en, er is geen misdaad in het spel,
ik verliet het schip zonder slag of stoot.

tot [de datum van mijn terugkeer]
heeft het geen zin mij te zoeken,
ik heb mij in een wekkerloze tijd verstopt.

zodra ik weer tevoorschijn spring,
zit ik zo snel als kan in uw postvak in
met een veelkleurige vakantieherinnering.

in geval van grote nood neemt u contact
met de dichtstbijzijnde hulpdienst, mijn collega
[met de naam, het e-mailadres en het al dan niet
directe telefoonnummer].

met wat geluk slaat de bliksem
tussen u beiden in.

David Troch

Kijk, dat ziet er toch meteen heel anders uit. Op de pagina staan nog wat voorbeelden, het zal nog lastig kiezen worden. Maar gelukkig heb ik nog even voor ik er één hoef te gebruiken.

We staan weer in de krant!

Gisteren stond de bibliotheek in de krant. En vandaag ook al.

Ik kan niet echt een link plaatsen naar het artikel in het Noord Hollands Dagblad, dus ik tik wel even wat zinnen over.

"Leerlingen van de brugklas van het Jan Arentsz hebben de afgelopen maanden gewerkt aan het project [Jacademics], waarin het thema water centraal staat. De leerlingen van havo en vwo stortten zich in verschillende vakken op het thema. Wat dat allemaal opleverde, wordt nu getoond in de bibliotheek. School en boekenuitleen [dat is een beetje raar woord, zullen we er bibliotheek van maken?] zijn namelijk allebei gevestigd in het gebouw De Binding in Zuid-Scharwoude. De hele bovenetage van de bibliotheek werd omgetoverd tot tentoonstellingsruimte [nou ja, niet de hele bovenverdieping, dat niet. Maar wel een flink stuk]."

We zullen proberen morgen niet in de krant te komen.
Er moet tenslotte ook ruimte blijven voor ander nieuws.

We staan in de krant!

De bibliotheek Langedijk staat in de krant. Kijk maar. Nu is het zo dat we wel vaker in de krant staan.

(Nee, nee, dat is niet arrogant of zo. Maar er staan gewoon wel vaker activiteiten van de bibliotheek in de krant.)

Toch ben ik deze keer wat extra trots op het kranten bericht. Omdat het om een bijzonder project gaat. De boeken die leerlingen van het Jan Arentsz College voor hun literatuurlijst mogen lezen staan voortaan niet meer in een kast op school maar in de bibliotheek, tussen andere boeken die voor de lijst gelezen mogen worden.

Want waarom zou je in één gebouw op verschillende plekken dezelfde boeken hebben staan?

In de toekomst gaat u er vast nog wel wat meer over horen. Want een volgende stap zou kunnen zijn dat leerlingen van de school zelf de boeken aan gaan schaffen die ze mogen lezen en die dan in de bibliotheek komen te staan.
Maar daar zijn we nog mee bezig. Want dat gaat ook over geld, geld van de school en geld van de bibliotheek. Dus daar moet je goede afspraken over maken. Maar als iets een leuk idee is, dan komen de afspraken vaak vanzelf wel.

Nieuwsbrief voor B&W en de gemeenteraad

Net drukte ik op de "send" knop van mijn mailprogramma en daarmee werd de derde nieuwsbrief voor B&W, raads- en burgerraadsleden verstuurd.

Altijd weer een fijn moment. 

Op deze manier proberen we de mensen die het druk hebben met alles wat er in de gemeente gebeurd een beetje op de hoogte te houden van waar de bibliotheek mee bezig is. 

Maar dat betekent natuurlijk niet dat er iets in staat dat u niet zo mogen weten. Zo geheimzinnig zijn we niet. 

Dus, de nieuwsbrief kunt u lezen door hierboven even te klikken. Bent u ook een beetje een raadslid, en weet u meteen weer wat meer van de bibliotheek.

Is dat alles? (prentenboek)

 

"Dirk heeft drie opa's. Ze wonen allemaal bij elkaar in hetzelfde huis. Dirk heeft natuurlijk ook drie oma's. Maar die werden zo gek van de opa's dat ze heel ergens anders zijn gaan wonen. Verweg. Helemaal aan de overkant van de straat. Deze week mag Dirk bij zijn opa's gaan logeren".

Met deze zinnen begint "Is dat alles?" van Jan Paul Schutten en Kees de Boer. En ze geven al een beetje aan dat de opa's van Dirk, misschien wat afwijkend zijn. Of vermoeiend.

Omdat het huis van de opa's nogal ver van de school van Dirk af ligt krijgt hij een fiets. Een leuke fiets, maar er mankeert van alles aan. Als Dirk dat tegen zijn opa's zegt gaan die helemaal los. Over hoe zij vroeger moesten fietsen. Vierkante wielen, geen zadel en maar één trapper. En dan moeten de opa's nog beginnen over alle gevaren die zij tegenkwamen. Piraten, struikrovers en overstromingen. De ene opa is nog niet klaar met zijn ongeloofwaardige verhaal of de andere gaat er nog even wat overheen.

Erg grappig verhaal met nog grappigere tekeningen. Voor kinderen vanaf een jaar of 4. En voor volwassenen, want die zullen er ook om moeten lachen.

Voor altijd samen (prentenboek)

De naam van de schrijver/tekenaar van het prentenboek verraadt het natuurlijk ook al een beetje. Allemaal tekentjes op letters in zijn achternaam, tekentjes die ik zo gauw niet uit m'n toetsenbord krijg. Horacek, dat moet een Oostblok naam zijn. Oostblok ja, ik ben al wat ouder.

Maar, ook als je de naam van het omslag zou gummen zie je meteen dat het boek van een Oost-europese schrijver/tekenaar is. Die kleuren, die vormen. Vroeger zag je dat veel vaker, onmiskenbaar Oostblok.

Voor altijd samen gaat over twee wormen. Ze wonen elk aan een kant van dezelfde boom. Tot ze door een hun eetlust letterlijk met elkaar in een knoop komen te zitten. En hoe leef je verder als je in elkaar verstrikt zit?

Mooi prentenboek voor vanaf een jaar of 3.

Voorlezen is goed, de prinses zegt het zelf

2013 is het jaar van het voorlezen. Het is maar even dat u het weet.

Voorlezen is natuurlijk leuk om te doen. Zelf vond ik het ooit zo leuk dat ik meer dan 30 uur achter elkaar voorlas, maar dat is een ander verhaal. Voorgelezen worden is ook fijn. Misschien kunt u het zich nog herinneren of anders kunt u het nog eens herbeleven door naar een LuisterBoek te luisteren.

Maar, voorlezen heeft ook een economisch nut. Ja heus. Prinses Laurentien zegt het zelf. Nu weet ik niet of je de waarde van alles terug moet brengen tot het al dan niet hebben van economisch nut maar toch.

Elke reden die je verzint om te gaan voorlezen is wat mij betreft een goeie.

Twitter geeft leesadvies (nou ja, een beetje)

Je kon er natuurlijk een beetje op wachten. Dat iemand iets zou verzinnen waardoor Twitter je van leesadviezen zou voorzien.

En zie. Het is zover.

BookRx werkt simpel. Je tikt je Twitternaam in het vakje en na wat secondes krijg je een aantal adviezen. De makers van BookRx vertelden aan de HuffingtonPost hoe hun idee werkt.

"BookRx works in two phases. In the first phase, it analyzes your tweets (in terms of the words, Twitter usernames, and hashtags you use) and compares them to terms that are correlated with book categories. In the second phase, it looks within those categories to find specific books to recommend, again based on correlations with the terms in your tweets. The first phase is very fast but the second takes a few seconds."

Aan de pluskant: het werkt, ik probeerde natuurlijk mezelf en ik kreeg in ieder geval boeken over onderwerpen waar ik in geïnteresseerd ben.
Aan de minkant: de titels die je krijgt zijn Engelstalig.

Maar, het werkt. Nu eens zien of er ooit een Nederlandse variant komt.  

Gangnam Style in een bibliotheek

Bibliotheken zijn natuurlijk allang niet meer de stille zwijgpaleizen die ze ooit waren. Maar het kan geen kwaad om die verandering af en toe nog even onder de aandacht te brengen.

Zoiets moeten ze wel gedacht hebben op de University of Maryland in de VS. Of misschien hadden ze gewoon eens zin in een hoop onbekommerde lol.

De universiteit maakte een parodie op de onwaarschijnlijke megahit van dit jaar, Gangnam Style van Psy. Misschien moeten wij dat ook eens gaan doen. Mocht u dat een goed idee vinden dan hoor ik het wel.

Nog een keer!

Het is een bekend gegeven waar Emily Gravett in "Nog een keer!" mee aan de slag gaat.
Jonge kinderen willen keer op keer op keer hetzelfde verhaal nog een keer horen.

In "Nog een keer!" is dat niet anders. Alleen is de hoofdpersoon geen kind maar een klein draakje met een redelijk vurig temperament. Moeder Draak, hopeloos als ze aan het worden is van haar dreinende draakje, besluit het verhaal dat ze voorleest steeds wat aan te passen. Steeds meer slaap voegt ze toe aan het verhaal. Maar ook die veranderingen helpen niks. Het kleine draakje wil het verhaal nog een keer horen. En nog een keer! De drakenmoeder valt van haar eigen slaperige teksten tenslotte zelf in slaap.
Waarna het kleine draakje ontdekt dat hij ook een vuurspuwende draak is.

Komisch prentenboek voor kinderen vanaf een jaar of vier.

LangedijkerPas te koop in de bibliotheek

Nee, heel creatief is het natuurlijk niet, een tekst van een andere website plakken en in je eigen blog kopiëren. Maar ik ga het toch even doen. De tekst komt van de site van de gemeente Langedijk en gaat over de LangedijkerPas. Over die pas is lang gedacht en gepraat maar nu is hij er dan toch eindelijk.

Met de pas kun je korting krijgen bij veel winkels en instellingen in Langedijk. Ook in de bibliotheek. En daar kun je de pas dus ook komen kopen.

Hier komt het kopie/plak deel.

De LangedijkerPas is te koop! U kunt hem aanschaffen voor 10 euro. De pas geeft volop voordeel bij bijna honderd winkels, ondernemingen en verenigingen in Langedijk en omgeving.
In het voorjaar van 2012 besloot de gemeenteraad tot invoering van de LangedijkerPas per 1 januari 2013. Inmiddels hebben zich al bijna 100 verenigingen, winkels en ondernemers bij de pas aangesloten. Het aanbod is heel divers en varieert van korting bij de drogist en kledingzaken tot de sportschool, de dierentuin, restaurants en autorijscholen. Met zoveel voordeel heeft u het aanschafbedrag er zo uit! De pas is geldig van 1 januari 2013 tot 1 januari 2014.
Verkooppunten
De Langedijkerpas is vanaf 14 december te koop bij verschillende verkooppunten: bij de drie vestigingen van Spaansen Bloemen, 2Dress, Bibliotheek Langedijk en bij de gemeente Langedijk. 
  Gratis pas
Mensen met een laag inkomen kunnen in aanmerking komen voor een gratis LangedijkerPas. Bij de pas krijgen zij bovendien een ‘participatiebudget’ in de vorm van geldtickets. Zij kunnen deze gepersonaliseerde geldtickets, die een waarde van enkele honderden euro’s vertegenwoordigen, gebruiken om bijvoorbeeld het lidmaatschap van een (sport-)vereniging, een behandeling bij een pedicure of een krantenabonnement mee te betalen. De gemeente Langedijk vindt het namelijk belangrijk dat zoveel mogelijk mensen gebruik kunnen maken van het rijke aanbod van Langedijk en omgeving.

Cru bijgewerkte platenhoezen

In de categorie "Raar en het heeft ook niets met de bibliotheek te maken" vandaag een verwijzing naar de wonderlijke site Live! (i see dead people).

Voor deze site bewerkten Jean - Marie Delbes en Hatim el Hihi platenhoezen. Of, duidelijker, ze haalden overleden bandleden van de hoes af. Wat soms voor wat crue plaatjes zorgt. Zo is op bovenstaand plaatje de punkband Ramones teruggebracht tot het nog enige levende bandlid.

Bij solo artiesten wordt het helemaal nogal leeg. Zie hieronder een lp van George Harrison.

Ik zei toch al dat deze post in de categorie "Raar ..." viel.

Nederland als zoekplaatje

"Staat er echt op iedere pagina een piet? op twee pagina’s heb ik 'm nog niet gevonden.."

Deze vraag is één van de opmerkingen die ik tegen kwam toen ik op het internet rondkeek naar informatie over het boek "Nederland" van Charlotte Dematons.

En het is een nogal typerende opmerking. Al kon ik piet op meer dan twee pagina's niet vinden.

Boeken als "Nederland" zijn er wel meer. De beroemdste, of bekendste zijn de boeken rond het figuurtje Wally van de tekenaar Martin Handford.  In die boeken staan grote, heel volle tekeningen waarop ergens het figuurtje Wally te vinden is. De kunst is Wally te vinden. Voor je tureluurs wordt.

Kinderen zijn er beter in dan volwassenen zegt men. Gelukkig, dan ligt het dus niet aan mij.

Nederland is een prachtig boek op groot formaat dat vol staat met mooie, gedetailleerde tekeningen van Nederland. Je ziet de Euromast en de Afsluitdijk, het verleden en het heden. En op al die grote tekeningen zijn steeds een aantal figuren verstopt. Sietske en Hielke uit "De Kameleon" zijn er, de Kleine Kapitein is ergens en ook zwarte piet staat er op. Al is het makkelijker om op te noemen dan om ze te vinden.
Eerlijk gezegd werd ik er enigszins zenuwachtig van. Maar ik ben dan ook geen kind meer. Kinderen kijken anders.

Een heel erg mooi kijk en zoekboek is het, "Nederland" van Charlotte Dematons. Het prentenboek is gemaakt voor kinderen vanaf een jaar of 4. Al zul je jongere kinderen waarschijnlijk eerst even uit moeten leggen wie Hielke en Sietske zijn. Maar daarna hebben zij ze vast vlug gevonden. Zij wel.

Ingesneeuwd lezen

Je weet het maar nooit. In deze maanden. Je bent onderweg, er is niets aan de hand en zo ben je ingesneeuwd. Het kan zo maar.

En wat dan? Een beetje verantwoordelijk mens neemt tegenwoordig dekens en een voedselpakket mee als hij of zij op reis gaat. Maar dan nog. Dan heb je het redelijk warm en je bent niet hongerig. Wat moet je dan? Uit het raam staren? En hoe lang is dat leuk dan?

Vrees niet langer, ook in situaties van ernstige insneeuwing kan de bibliotheek redding bieden.

Tot 1 juni kan iedereen die in zijn ingesneeuwde auto of trein zit (1 juni is voor insneeuwing misschien wat onwaarschijnlijk maar je weet het nooit zeker in dit klimaat) verbinding maken met de website Lees Meer en daar tien eBoeken lezen. Je moet dan wel, al ingesneeuwd, je laptop, tablet of eReader bij je hebben maar als ik zo om me heen kijk in het openbaar vervoer zijn er maar weinig mensen die zonder zo'n ding van huis gaan.

Lees Meer is een actie die eBoeken koppelt aan locaties en gebeurtenissen. Zo kun je na een museumbezoek inloggen om daarna een kunstboek te lezen. Maar u hoeft zich niks van dat idee aan te trekken. Gewoon een boek lezen kan ook zonder museumbezoek. Bezoek de website, lees een gratis boek. Eenvoudig. En handig voor wanneer u een tijdlang alleen maar uit het raampje kan kijken.

Als u heel erg lang ingesneeuwd bent en klaar bent met 10 boeken dan kunt u vervolgens uitwijken naar de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren. Daar kunt u sinds vorige week 600 klassieke Nederlandse boeken gratis en geheel voor niets downloaden.

Dus, als er weer eens een code oranje of rood wordt rondgeroepen, vergeet uw laptop, eReader of tablet niet mee te nemen. En wat batterijen natuurlijk.

Dave is dood

Het was de eerste jazzplaat die ik ooit kocht, Time Out van het Dave Brubeck Quartet.
Hoewel het lang geleden is kan ik het me nog redelijk goed herinneren. Ik kocht hem in êên van de twee platenzaken die er toen nog waren in Den Helder. Je kocht toen platen bij de één of bij de ander. Ook toen was alles al in hokjes verdeeld. Voor Time Out liep ik kortstondig over naar de andere platenwinkel. Daar verkochten ze jazz, ergens achter in de winkel.

Ik had me voorgenomen een jazzplaat te kopen. Zonder verder maar enig benul te hebben wat er was en wat ik leuk zou kunnen vinden. Alsof je een supermarkt binnenloopt met het idee om een groente te kopen, maakt niet uit welke. De eigenaar, met een enigszins raar zijden sjaaltje om hield me ernstig in de gaten. En dat bleef hij doen. Terwijl ik steeds wanhopiger door de bakken met jazzmuziek bladerde.

Op Time Out staat het wereldberoemde nummer Take Five. Ook al haat je jazz, ook al luister je er nooit naar, dan nog ken je Take Five.

Nadat de meneer met het zijden sjaaltje opzichtig in mijn buurt rond ging hangen terwijl hij deed alsof hij platen opborg kwam ik de lp van Dave Brubeck tegen. Op de hoes stond vermeld dat Take Five er op stond. Uit pure wanhoop heb ik toen die lp uit de bakken gegrist. Gewoon om er maar vanaf te zijn. En om van de achterdocht van de verkoper af te zijn.
Veel plezier ermee zei hij nog toen ik hem geld overhandigde. Al keek hij er helemaal niet bij alsof hij het meende.

Dave Brubeck overleed gister. en het zou mooi zijn als ik kon tikken dat de aanschaf van een lp van hem m'n luisterleven ingrijpend veranderde. Maar dan zou ik liegen. Eerlijk gezegd vond ik er weinig aan. Allemaal rare maatsoorten, en die saxofoon, die klonk wel erg zoetjes. Het duurde nog jaren voor ik me weer aan een jazzplaat waagde en het duurde nog langer voor ik hoorde hoe bijzonder de muziek van Brubeck kon zijn.

Want bijzonder is die muziek. Niet wild of emotioneel zoals veel andere muziek. Brubeck maakte van elk nummer een echt liedje, met aandacht voor elk instrument. Waar sommige jazz kan ontaarden in heftige gepiel klinkt zijn muziek bijna altijd rustig en ingehouden. En dat ingehoudene, dat soms bestudeerd klinkt, dat soms lijkt op het serieuze van klassieke muziek, dat maakte Brucbeck tot een bijzonder muzikant met heel eigen stijl en klank.

Logisch zou het zijn om bij deze tekst Take Five te plakken. Maar dat kennen we nu wel. Fijn pianodreintje en een erg fijne drummer maar ik kies voor Three To Get Ready, ook van Time Out. Een rustig nummer, het begint bijna klassiek. De maat is ook weer raar, echt meetikken met de voeten is lastig. Maar het is mooi, rustig mooi. Mooi als een lentedag met een zonnetje. Het is nog een beetje fris buiten maar toch, je gaat al iets anders lopen en de jas kan open.
Nou ja, zoiets

Nederland Leest! (en je kunt nog een prijs winnen ook!)

De hele maand november staat de bibliotheek in het teken van de nationale campagne Nederland Leest. Aan alle volwassen leden van de bibliotheek wordt het boek De Donkere kamer van Damokles van W.F. Hermans uitgedeeld (zolang de voorraad strekt).
De bibliotheek deelt nog meer uit: In het gratis boek zit dit jaar een actieboekenlegger met een unieke krascode waarmee mooie prijzen te winnen zijn.

Via de website voordeelmetjebiebpas.nl kunt u zien of u met uw code in de prijzen bent gevallen.
Bij het bezoeken van die site zult u ontdekken dat u als lid van de bibliotheek kunt genieten van kortingen of leuke extra's bij theaters, musea, dierentuinen, pretparken en nog veel meer.
De actie loopt van 1 tot en met 30 november. Kom snel naar de bibliotheek, want op = op!

Liedje voor Bernlef

Hendrik Jan Marsman, of duidelijker, J. Bernlef is dood.
Tussen al het nieuws in de verschillende journaals over regeerakkoorden en stormen was er nog net plek voor zijn overlijden.

Bernlef schreef Hersenschimmen. Dat is u waarschijnlijk niet ontgaan. En mocht u dat boek nooit gelezen hebben, ga dat eens heel rap doen dan.

Bernlef had nogal veel met jazz. En daar ken ik hem dan weer van. Nou ja, kennen is overdreven, ik heb nooit een woord met hem gewisseld maar ik heb hem met regelmaat voorbij zien lopen bij concerten in Amsterdam. Meestal bij wat lastige jazz. Bernlef was niet zo van het makkelijke denk ik.

Zo heel veel mensen schrijven er niet over jazz en nog minder schrijven er goed over. Bernlef was één van de weinigen die dat wel deed. Hij kende veel muziek en kon er ook nog goed over denken en vertellen.

"Ik geloof in dingen die door hard werken ontwikkeld zijn. Ik houd altijd van mensen die zich in een lang en moeizaam proces ontwikkeld hebben, vooral door introspectie en veel toewijding. Ik denk dat waar zij op uitkomen iets is dat vaak dieper en mooier is dan waar degene mee aankomt die van meet af aan die mogelijkheid en souplesse lijkt te bezitten. [...] Ik voel mij meer aangetrokken tot kunstenaars die zich door de jaren heen hebben ontwikkeld en betere en intensere musici zijn geworden."

uit: Haalt jazz de eenentwintigste eeuw?

Bernlef leek me een harde werker, een bonkige man ook. Geen extrovert type. Ik denk dat hij zichzelf herkende in de woorden die hierboven staan en die hij schreef over de pianist Bill Evans. Ook al geen extravert mens.

Ik plak een liedje in, van Bill Evans misschien wel de grootste jazzpianist die er ooit was. Voor Bernlef die gemist zal worden. 

Voor in een pauze

Kijk, wij zijn hier in de bibliotheek de hele dag natuurlijk hard aan het werk. Altijd maar bezig, bezig en nog eens bezig. Druk, druk, druk.

En we zijn natuurlijk ook heel serieus. Zo hoort dat in een bibliotheek.

En ik had natuurlijk weer een stukje kunnen schrijven over dat ene, prachtige en waarschijnlijk ook onovertroffen boek dat we net binnen hebben gekregen. Of over dat nieuwe idee waar we over aan het nadenken zijn.

Maar ik struikelde over bovenstaand filmpje van de poes Maru. En ik heb wat met katten. Dus staat er in dit postje niets over dat ene boek dat uw leven misschien wel gaat veranderen. U moet het vandaag doen met het filmpje van Maru, de enigszins iets te dikke kat.

De volgende keer zet ik dan wel weer wat serieus op of in dit blog.

Een klant in DWDD

Poëzie, gedichten. Het blijft lastig. Het is mooi, maar veel mensen vinden het toch wat kunstig of misschien zelf gekunsteld.

Ramsi Nasr, dichter des vaderlands, bedacht dat gedichten een stuk toegankelijker worden als je ze als een soort clip neerzet.

In De Wereld Draait Door van afgelopen vrijdag sprak hij over zijn project. Ik zat het allemaal eens wat rustig aan te kijken tot er een fragment uit één van die clips werd getoond. Het gedicht is van Lucebert en heet "Er is een grote norse neger in mij neergedaald".

Ik knipperde even met mijn ogen, en toen nog een keer. De man die in het bushokje zit te wachten, in wie de grote norse neger is neergedaald, die herkende ik. Die meneer komt gewoon bij ons in de bibliotheek in Langedijk!

Waardoor een toch al mooi gedicht nog mooier werd.

Maar hoe is hij in die clip gekomen?

Het clipfragment begint op 2 minuut en dertig seconden.

De niet te missen dvd

 Iets zeggen over films vind ik nog lastiger dan iets zeggen over boeken. Bij boeken kun je het nog hebben over stijl en taal zonder dat je weggeeft hoe het verhaal gaat. Bij films is dat lastiger, vind ik.

Waarschijnlijk was ik één van de weinigen die de film Intouchables nog niet in de bioscoop had gezien. Zo heel erg veel mensen zaten er niet in de zaal en die zaal was toch al niet groot.
Ik was een beetje huiverig om naar de film te gaan kijken. Frans, en over een zwaar gehandicapte man.

"Kunnen we niet gewoon naar een spannende film gaan?".
"Nee, we gaan hierheen, dit is mooi. Bovendien je kwam er zelf mee".
"Ja, ik heb er over gehoord maar om er dan ook zelf heen te gaan".
"Kom, niet zeuren we gaan er heen".

Intouchables gaat dus over een zwaar gehandicapte meneer in een rolstoel. Hij is totaal verlamd vanaf zijn nek naar beneden. En hij zoekt een hulp. Een werkloze man reageert. Omdat dat moest van het arbeidsbureau.

En meer ga ik er dus niet over zeggen. Want dat zou zonde zijn.
Maar geloof me, bekijk de film.

Stel, het is een dag waarvan je denkt dat die niet mooier of fijner kan worden. Een dag waarop je breed glimlachend rondloopt. De zon schijnt, en de vooruitzichten zijn goed. Het kan niet beter.
Dan nog zul je na het zien van deze film breder glimlachen en de dag nog mooier vinden.

Echt.
Geloof me.
Leen de dvd, hij is net in de bibliotheek
En als het niet zo is moet je het ook even zeggen. Maar dat ga je niet doen. Want je loopt te glimlachen.
Echt.

"I love my library"

Source: amandaonwriting.tumblr.com via Caro on Pinterest

Op het Pinterest bord waar hier al eerder wat over stond, het bord dat de oceaan overstak, kunnen mensen een boek "prikken" waarvan ze vinden dat iedereen dat zou moeten lezen. Niet iedereen die iets pint neemt die "opdracht" even letterlijk. Op het bord komen ook erg veel "lezen is onmisbaar/heerlijk/belangrijk" plaatjes terecht, en afbeeldingen die het belang van bibliotheken proberen duidelijk te maken. En hoewel het eigenlijk niet de bedoeling is van het "Mooie Boeken!" bord zitten er soms best mooie plaatjes tussen. Ik zet er een paar even op dit blog. Ter stimulering. Of om even instemmend bij te knikken.

Source: Uploaded by user via Liduin on Pinterest

Source: thelifeofabookjunky.tumblr.com via Sally on Pinterest

Source: via Caro on Pinterest

Source: wordpainting.tumblr.com via Liduin on Pinterest

Zet ook een boek in de leukste kinderboekenkast

Iedereen, of in ieder geval toch heel veel mensen hebben wel een favoriet kinderboek.

Misschien hangt er een bijzondere herinnering aan, misschien heb je het onlangs nog gelezen.

Via de website van de bibliotheek kun je de komende weken jouw favoriete kinderboek in "De leukste kinderboekenkast van Nederland" plaatsen.

En dat gaat heel gemakkelijk. Ga naar de website van de bibliotheek, klik op doe mee en op de website waar je dan terecht komt kun je het boek opgeven dat jij het allermooist vindt. En als er een bijzondere herinnering aankleeft kun je die er ook nog bijzetten.

Leuk idee, en het is zo klaar.

Al zit ik nog steeds na te denken over welk boek ik er in ga zetten. Poeh beer? De wind in de wilgen? Iets van Ted van Lieshout? Samen op het eiland Zeekraai van Astrid Lindgren? Of wordt het toch het boek met de verzamelde dierenverhalen van Toon Tellegen?

Ik laat het u nog weten. Als ik eindelijk gekozen heb.

Het is weer Kinderboekenweek

Ja, nu. Nu is het even stil. Nu zijn de meeste even eten. Maar gister en vanmiddag, toen was het druk.

Het is weer Kinderboekenweek. Elk jaar is het Kinderboekenweek. En elk jaar is het weer een beleving. Kinderen zouden niet meer zo van lezen houden, en bibliotheken zouden volgens sommigen maar een beetje achterhaalde gebouwen zijn.

Nou, echt niet. Het is hier in de bibliotheek Langedijk altijd al druk op de jeugdafdeling en met de Kinderboekenweek is het soms helemaal niet meer bij te houden. Gisteren waren er hier nog meer dan 300 (we kunnen er een paar niet of dubbel geteld hebben) die kwamen proeven van allerlei hapjes uit andere landen. En daarna gingen ze nog even aan de slag met de speurtocht door allerlei boeken.

En dat gebeurde vanmiddag weer. Niet dat er weer 300 kinderen kwamen proeven, dat was maar voor één keer, vanmiddag kwamen ze met z'n allen weer even de speurtocht doen.

Nu, tegen zes uur, zijn de meeste even eten. Alleen Soukeina is er nog. Die knutselt gelukspoppetjes in elkaar. En ze moet er nog een paar, één voor haar schoonbroer en dan nog één voor een oom. Maar dan gaat ze ook even eten.

Maar ze heeft belooft dat ze daarna weer terugkomt. Dus ik ga even opruimen, want het moet er wel een beetje knap uit blijven zien.

Alweer een boek

Afgelopen zaterdag viel er om een uur of tien een zware doos op de grote teen van mijn rechtervoet. Dat was even lachwekkend leuk maar daarna vooral pijnlijk. En redelijk bewegingsloos. Ik dan.
Omdat je wat moet ben ik maar twee boeken gaan lezen, door elkaar heen. Over één van die boeken wil ik het even hebben.

Nu stond hier laatst al een dvd box op dit blog die we niet gekocht hadden als bibliotheek en nu komt er weer een boek dat we niet gekocht hebben. Maar goed, alleen omdat wij het niet hebben betekent het nog niet dat het niet de moeite waard is. en reserveren gaat tegenwoordig erg makkelijk.

"Wij zijn arabieren" is een boek van Maarten Zeegers. Zeegers vertelt aan het begin van het boek waarom hij besluit tijdelijk in Syrië te gaan wonen. Hij gaat er studeren, Arabisch recht. Hij is ook nog zo eerlijk om erbij te vermelden dat hij op een Facebook pagina had gelezen dat Syrische vrouwen de mooiste ter wereld waren. Kijk, dat is een eerlijk zinnetje. Of het waar is weet ik niet maar het is wel sympathiek om het op te schrijven.

Zeegers vertelt over het leven in de bureaucratische politiestaat Syrië. Over de universiteit, hoe ingewikkeld het is om een aardige woning te vinden, over zijn vriendinnen. Leuk, maar boeiend is het boek omdat Zeegers bijna terloops en soepel een heleboel dingen uitlegt die misschien niet altijd even bekend zijn.
Wat is toch het verschil tussen Soennieten en Sjiieten? Wat zijn eigenlijk Alawieten waar je nu met al het nieuws uit Syrië zo veel over hoort? Hoe zit dat nu met de Koran? En hoe gaat het nu echt tussen mannen en vrouwen in een Arabisch land? Hoe bedreigend ervaren de bewoners van Syrië hun eigen regering?

Zeegers weet een hoop van zijn onderwerp af maar nergens slaat hij je dood met zijn kennis, het blijft behapbaar en te volgen. Knap en leesbaar gedaan. Iedereen die iets over de Islam en het Midden-Oosten wil weten komt met dit boek een heel eind.

Tegen het eind van het boek breekt ook in Syrië de Arabische lente uit. Zeegers kan niet om de protesten heen, schrijft er artikelen voor Nederlandse kranten over en valt zo nog meer op bij de geheime dienst. Wanneer hij zijn visum wil verlengen wordt hij gearresteerd. Wat in Syrie niet bepaald een lolletje is.

Aanrader, ook als je gewoon kunt lopen.

De stem van Geert Mak

Geert Mak ken ik sinds hij "Toen God verdween uit Jorwerd" schreef. Dat was een prachtig mooi boek over de geschiedenis van een dorp, en de mensen die daar woonden. Mooi, en redelijk klein van onderwerp.

Mak schreef na "Jorwerd" een aantal boeken die ik, om vage redenen, niet las. Al gingen ze toch niet geheel aan me voorbij. Dat kon ook niet want het waren redelijk grote bestsellers, "De eeuw van mijn vader" en "In Europa". Van de laatste titel werd een tv serie gemaakt en daar, het was even een aanloop, ging het wat mis tussen Geert Mak en mij.

Mak is een historicus, en een goede. Maar op de tv bleef bij mij toch vooral zijn wat schoolmeesterachtige stem hangen. Heel erg hangen zelfs. En het was die stem die me dwars zat in Mak's nieuwste boek, "Reizen zonder John: op zoek naar Amerika".

In 1960 reisde de schrijver John Steinbeck door Amerika. In een auto met als enige metgezel zijn hond, Charley. Over die toch schreef Steinbeck een boek, "Travels with Charley". Dat boek geeft een mooi beeld van hoe Amerika was in 1960. Steinbeck beschreef platteland en steden, voerde gesprekken en observeerde.

Vijftig jaar later reisde Geert Mak Steinbeck's reis na. Zonder hond. Maar met zijn vrouw.

Mak schrijft goed. Duidelijke zinnen, niet te lang. Maar, en dat lag natuurlijk aan mij, de eerste 115 bladzijden hoorde ik hem elke zin voorlezen. Heel gek. In mijn gedachten zag ik hem staan. In een dikke winterjas en met wolkjes die uit zijn mond komen omdat het buiten zo koud is. Een beeld dat was blijven hangen van de "Europa" tv-serie. En dan die stem die maar doorging en doorging.

Net toen ik echt helemaal genoeg begon te krijgen van die stem die maar voorlas pakte het boek me. "Reizen met John: op zoek naar John" is een mooi boek. Niet een superprachtig onovertroffen boek. Maar wel een mooi boek.

Mak vertelt over Steinbeck, en het leven in Amerika in 1960 en veel eerder. Daarnaast vertelt hij het verhaal van het Amerika van nu. En dat alles draait hij vakkundig door elkaar heen zodat je over vrijwel elk onderwerp dat je kunt verzinnen wel iets leest; politiek, indianen, discriminatie en ga zo maar door. Niet droog en saai maar vaak met aansprekende kleine anekdotes.

Aanrader. Al moet je Mak's onderwijzersstem stem een beetje negeren.

Voordeeltjes met je bibliotheekkaart

Een bibliotheekkaart begint steeds meer te lijken op een Zwitsers zakmes. In de bibliotheek Langedijk kun je er boeken, tijdschriften maar ook cd's en computerspelletjes mee lenen. En eBoeken, dat kan ook.
Maar er is nu nog meer.
Met je bibliotheekkaart krijg je nu ook korting op een flink aantal musea, uitjes en andere leuke dingen.

Je kunt met korting naar Ecomare op Texel.
Je krijgt korting bij het COBRA museum in Amstelveen.
Je krijgt korting bij speeltuin (kan ook speelparadijs zijn) De Batavier in Alkmaar.

Hopen voordeel. Allemaal met je bibliotheekpas. Hier staan alle voordeeltjes op een rij.

In Langedijk krijg je korting wanneer je naar Het Zoldertheater in Sint Pancras gaat kijken.

Mocht u nog ideeen hebben voor andere uitjes in Langedijk waar we mee zouden kunnen gaan praten, zet het dan even onder dit blog. Dan gaan we dat proberen te regelen.

Treme, de dvd die we over het hoofd zagen

Elke week kopen we een aantal dvd's. Dat gaat op dezelfde manier als met boeken. Aan de hand van zo objectief mogelijke recensies wordt er een keuze gemaakt. Meestal gaat dat goed. Heel soms zien we wat over het hoofd.

Vandaag een stukje over een dvd box die we over het hoofd zagen.

Treme is een Amerikaanse serie die speelt in New Orleans vlak nadat de orkaan Katrina er huis hield. In tien afleveringen worden mensen gevolgd die hun leven en hun stad weer op de rit proberen te krijgen. Een mevrouw probeert haar restaurant open te houden, een professor maakt zich steeds kwader over het uitblijven van echte hulp, een man is vermist.

Misschien klinkt het allemaal niet erg spectaculair. Het is dan ook erg moeilijk om precies te beschrijven waarom Treme nu precies het beste is dat ik het afgelopen jaar op een tv scherm zag. Misschien komt het door de manier waarop de verhalen verteld worden, nergens opdringerig, nergens te uitleggerig. Het is prachtig gefilmd, een beetje rustig, niet al te springerig. Er is heel veel muziek te zien en te horen, ook niet onbelangrijk.

Misschien komt het omdat Treme vooral een heel menselijke serie is. De verhalen zijn allemaal voorstelbaar. Wat er ook gebeurt, nergens denk je "Nee, dat is onzin, dat kan niet". Misschien komt het ook wel omdat, ondanks al het leed na Katrina er vooral heel veel levenslust door New Orleans lijkt te waren. De stad moet weer worden opgebouwd, er moet weer worden geleefd, er moet weer muziek worden gemaakt.

Nou ja, echt goed uitleggen lukt dus niet. Een paar bibliotheken in Nederland kochten de dvd box wel. U kunt hen via de bibliotheek Langedijk tot u laten komen.
Of u kunt hem kopen. Dat heb ik gedaan.

Het Pinterestbord dat de oceaan overstak

Ik ken ze verder niet, Karen de kapster uit Tuscon of Jan de bibliothecaris uit Finland. Maar toch kom ik ze soms tegen.

Een paar maanden terug was het de laatste en nieuwer dan nieuwste sociale media hype, Pinterest. Plaatjes prikken op een digitaal prikbord. Tenminste, dat begreep ik uit de berichten over Pinterest. Zelf gebruiken kon niet want daar had je een uitnodiging voor nodig.

Altijd slim, iets afschermen van het grote publiek. De begeerte naar mee willen doen stijgt er meteen enorm door. Ook bij mij, bibliothecarissen zijn soms net mensen.

Na wat rondhangen had ik dan toch opeens een zogenaamde "invite". Luid gejuich galmde door de bibliotheek, we mochten ook mee doen met Pinterest.

Het principe van de site is kinderlijk eenvoudig, maar dat zijn goede ideeën misschien meestal. Je wordt lid van Pinterest, je sleept een icoontje naar je browser en vanaf dat moment kun je, als je op het internet een leuk plaatje tegen komt op het icoontje klikken en, hup, daar staat het plaatje bij jouw naam, op een zogenaamd "bord" op Pinterest. Iedereen kan het zien, en leuk of niet leuk vinden.

Pinterest groeit en groeit. Vooral in Amerika is het een absolute hit. Maar ook in Nederland wordt de site steeds populairder, misschien wel door de gedachte "een plaatje zegt meer dan honderd woorden", of duizend, dat kan ook.

Een van de leukere dingen van Pinterest vind ik dat je je eigen "bord" ook toegankelijk kan maken voor andere gebruikers van Pinterest, laat ik ze pinners noemen. Bijna meteen nadat de bibliotheek lid werd van de website maakte ik een "bord" met de titel "Mooie Boeken!". De bedoeling was, en is, dat je daarop de boeken pint die je heel erg de moeite waard vindt en waarvan je denkt dat anderen die ook zouden moeten lezen.

Een tijdje ging het leuk maar niet fantastisch met het bord. Tot een paar weken terug. Toen pinde plots iemand uit Amerika iets op het bord. Daarna volgde een Spanjaard, een Fin en al heel vlug nog veel meer mensen uit allerlei landen. Het werden er zoveel dat ik de titel "Mooie Boeken!" maar heb aangevuld met "Great Books!", voor de duidelijkheid.

Het gaat de wereld niet veranderen, en een heel praktisch nut kan ik er ook niet in ontdekken maar mooi vind ik het wel. Mensen uit alle hoeken en gaten op de wereld die een boek dat ze de moeite waard vinden op het bord pinnen en daarmee aan anderen laten zien wat ze lezen. En wie weet denkt die andere dan wel, "Och, laat ik dat boek ook eens proberen".

Een paar maal per week, meestal tijdens de lunchpauze, doe ik nu mijn Pinterest administratie. Mensen toevoegen, mensen volgen, boekje pinnen, dat soort dingen. Eerlijk gezegd heb ik mijn handen nu zo vol aan het toevoegen van belangstellenden dat ik nauwelijks meer toekom aan het maken van een ander bord op Pinterest. Maar dat komt een andere keer dan wel weer.

Ook voor niet-politici

Open publication - Free publishing - More nieuwsbrief

Twee of drie maal per jaar verstuurt de bibliotheek een nieuwsbrief naar de burgemeester, de wethouders, raadsleden en burgerraadsleden. Vorige week verstuurde ik weer zo'n nieuwsbrief.

Politici hebben het druk, en ze komen misschien ook niet allemaal in de bibliotheek. Om ze toch een beetje op de hoogte te houden van de dingen die er in de bibliotheek gebeuren krijgen ze de nieuwsbrief.
Daar staat natuurlijk niets in dat geheim is of dat niet-politici niet mogen weten. Misschien vinden niet-politici het ook wel een leuk nieuwsbriefje om te lezen. Je weet het nooit.

Dus, hierbij de nieuwsbrief. Ook voor niet politici.

Word voor inburgeraars

Nee. Er is nog niemand te zien op de foto. Alleen de spullen staan nog maar klaar. De mensen komen zo.

Op de vrijdagochtend wordt een stukje van de bibliotheek  gebruikt door Vluchtelingenwerk Nederland. Een vrijwilliger van hen geeft dan computercursus aan inburgeraars. Omdat Nederland nu eenmaal een land is waar veel met computers gebeurt. Wie wil solliciteren moet een brief kunnen schrijven, en daar een knap cv bij kunnen doen. Nu kan ik me van heel vroeger herinneren dat je dat met een typemachine deed. Maar dat is natuurlijk helemaal achterhaald.

Dus leert de vrijwilliger een aantal inburgeraars om te gaan met Word. Zodat ze straks meer kans hebben om een baan te vinden.

Het is klein, en het zal de hele wereld niet veranderen. Maar misschien helpt het een paar mensen een stapje vooruit. En dat is ook een functie van een bibliotheek.

Het muizenhuis

Julia en Sam zijn twee muizen die in een groot muizenhuis wonen. Ze wonen er niet alleen, er wonen nog een flink stel andere muizen. Maar Julia en Sam beleven de meeste avonturen. Ze bedwingen een op hol geslagen wasmachine, ontmoeten een zeeman (of misschien moet dat wel zeemuis zijn) en vieren de verjaardag van kleine Sofie.

Het Muizenhuis van Karina Schaapman valt vooral op door de foto's die er in staan. Prachtige foto's waarop goed te zien is wat er allemaal in het muizenhuis gebeurt. De verhaaltjes zijn kort, ideaal om voor te lezen en daarna kun je mooi nog een paar minuten samen kijken naar de foto's.
Geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 4.
Het Muizenhuis heeft ook nog een eigen website.

Neushoorns eten geen pannenkoeken

Je zult het maar hebben. Ouders die het zo druk met zichzelf hebben dat ze je opmerkingen over dat er toch echt heus waar een enorme paarse neushoorn door het huis loopt.

Maar Maartje overkomt het. In het begin is ze nog wat bang voor het grote paarse beest maar al vlug wordt het haar vriendje. Zo heel veel anders heeft ze toch niet te doen met ouders die geen tijd voor haar hebben.

Als al het "er is, echt waar een paarse neushoorn, kijk dan!" haar ouders teveel wordt nemen ze haar mee naar de dierentuin. Om haar daar een echte neushoorn te laten zien. Als ze echter bij het hok van de neushoorn komen hangt er daar een groot papier met "Vermist. Neushoorn". En de kooi is leeg.

En nee, dan is het verhaal nog niet afgelopen. De neushoorn moet nog gevangen worden en de ouders moeten nog naar Maartje gaan luisteren. En zelfs als ze dat zijn gaan doen komt er nog een beer om de hoek kijken.

"Neushoorns eten geen pannenkoeken" van Anna Kemp & Sara Ogilvie is een leuk, vrolijk boek met mooie illustraties. Nieuw is het gegeven van een kind dat "dingen" ziet die haar ouders niet zien niet maar deze variant is leuk gevonden.

Om voor te lezen en om hardop om te lachen. Samen natuurlijk.