Robin of Marvin? (liedje)

"En, vindt je het wat?".
"Och. Het duurt een beetje te lang. En de tekst is ook niet echt subtiel. Maar in de video zit een leuk schaap, dat wel".
"Dat is het? Iedereen vindt het een leuk liedje, neuriet het mee, wordt er vrolijk van  en jij vindt alleen het schaap leuk?".
"Ja, eigenlijk wel ja".

"Maar kun je het dan niet gewoon af en toe voor ons uit je pc laten komen? Zo prettig vinden wij al die saxofoondrek die je uit Spotify haalt niet die je afspeelt als je weer een nota in elkaar aan het schrijven bent".

"Het is trouwens gestolen ook".
"Wat?".
"Dat liedje, van die Robin Thicke, dat is gestolen. Het lijkt sprekend op "Got to give it up" van Marvin Gaye".
"Ach kom".
"Nee, echt. Lees maar, hier staat van alles over een proces enzo. En je hoort het trouwens ook meteen".

"Laat me raden, jij vindt dat liedje van Marvin Gaye zeker wel leuk?"
"Tuurlijk. Wereldnummer. Een grote favoriet van mij, dat lied".

"En je vindt het niet raar dat je dat liedje wel leuk vindt en dat je het lied at er van gestolen is helemaal niks vindt. Terwijl het er volgens jou zoveel op lijkt. Dat vindt je niet raar?".
"Nee, hoezo?".
"Omdat het dan toch heel erg lijkt op wat je wel leuk vindt! Dan kan je het toch nooit helemaal niks vinden!".

"Nou?".
"Marvin Gaye heeft geen schaap nodig!".

Bookshelfies (hype)

Eerst was er de "selfie".
Neem een foto, met de mobiel, van jezelf, al dan niet rond een thema.
Plaats de foto op een sociaal medium, bijvoorbeeld Twitter.
Klaar.

Leuk?
Mwah.

Nu is er de "bookshelfie".
Wat eigenlijk niet meer is dan een "selfie", maar dan voor een plank van je boekenkast.
De gemaakte foto zet je op het internet.
Klaar.

Leuk?
Ach, het is natuurlijk een hype. Maar wel een leuke.

Er zijn allerlei varianten.
Zo kun je eerst je favoriete boeken op een rijtje zetten, om zo te laten zien dat je een wel uitzonderlijk goede smaak hebt. En het dragen van een zonnebril komt ook voor. Wat dan weer zou "moeten" omdat mensen die van boeken houden wat introvert zijn.

Zelf vond ik het nog knap lastig om niet al te appelig te kijken als je een foto van jezelf neemt. Dus misschien is iets als "je favoriete huisdier voor een boekenplank" nog een te overwegen variant.

U heeft nog tot zondag! (app)

Op zondag 1 september zijn de boeken in de app Vakantiebieb niet meer leesbaar.
Dat is jammer, maar het is niet anders.

Naar het schijnt komen er in de app rond de herfst en de kerst weer een aantal boeken beschikbaar. Ik ontdekte deze week toevallig dat Vakantiebieb ook op twitter aanwezig is (@VakantieBieb) dus als u die nu gaat volgen houden ze u wel op de hoogte over welke boeken het gaat.

De app was/is trouwens een groot succes. Binnen een maand registreerden zich 90.000 mensen en die downloaden 400.000 keer een titel.

De top 5 van de meest gedownloade boeken is:

• Zes Jaar van Harlan Coben
• De vergeten brief van Kate Morton
• Trash van Andy Mulligan
• Onder de Ombu-Boom van Santa Montefiore
• De Killing van David Hewson.

Maar goed, u heeft dus nog tot zondag om uw boek uit te lezen.
Dat u dat maar weet.

Poes houdt van James Brown, en The Rift Valley Boys

Poes houdt niet van Bob Dylan. Hij wacht dan ook met nauwelijks verholen minachting op het moment dat de postmeneer de luxe versie van "Another Self Portrait" komt langsbrengen.

En het is niet alleen Dylan waar hij niets van moet hebben. Primal Scream, Palma Violets, Lambchop, Underworld, hij vindt het allemaal niks. Om maar niets te zeggen over zijn blik als ik zelfs maar naar de kast loop waar de jazz cd's staan.

Poes houdt niet van muziek.
Nou ja, dat is niet helemaal waar.
Poes houdt van James Brown.
Het puntje van zijn staart gaat er van trillen.

Een tijd lang dacht ik dat het, vanwege voor de hand liggende uiterlijke kenmerken kwam door Brown's
"Say it loud! I'm black and i'm proud".
Maar door een lied van The Rift Valley Boys weet ik beter.

"Mu Africa" staat op de verzamelcd "Kenya Special: Selected East African Recordings from the 1970s & '80s". Twee cd's vol prachtmuziek, met nog een mooi context biedend boekje erbij ook.

The Rift Valley Boys, die met twee liedje meedoen op deze cd en waarvan verder niets bekend is maakten een soort diep dampende Afrikaanse funk. Je verstaat er geen woord van maar Poes vindt het prachtig. Ook bij The Rift Valley Boys gaat er een trilling door zijn staart.

Pas na een tijdje snapte ik het. Na elke "Mu Africa" uitroep past in de maat daarna precies "James Brown!". Bijna precies zoals The J.B.'s, de begeleidingsband van James Brown dat vroeger riepzong.

"Mu Africa! James Brown!".
Dat hoort Poes. En daarom siddert zijn staart.

Vanavond, voor hij brokjes krijgt ga ik eens proberen hoe diep de liefde van Poes voor James Brown zit. Dan zet ik dat ene lied van The J.B.'s op. Eens kijken of zijn staartje ook gaat trillen bij het klassiek vegetarische "Pass The Peas".

Wij zijn bijzonder, misschien zijn wij een wonder - Ted van Lieshout (boek)

"Wij zijn bijzonder, misschien zijn wij een wonder" van Ted van Lieshout verscheen vorig jaar al.

Ik pakte het boek vorige week toevallig weer eens op, het lag wat slordig, zomaar ergens op een stoel. En boeken van Ted van Lieshout dienen niet zomaar slordig ergens rond te liggen.

Ik bladerde er wat door en las het volgende gedicht;

Nico

Nico speelt met niemand

en niemand speelt met Nico

en als niemand geen zin meer

heeft dan gaat Nico naar huis.

Na zevenhonderdveertien

stappen tellen is hij thuis

en daar wacht niemand Nico 

op met cola of met thee

en niemand eet gezellig

nog een extra koekje mee.

Op het blog van Ted van Lieshout staat over het boek;

‘Anders zijn dan anderen wordt vaak niet gewaardeerd en soms zelfs niet getolereerd. Dikwijls begint dat al op school. Daarom is het zo belangrijk om kinderen te laten kennismaken met anderszijn, liefst op een speelse manier. Aan de ene kant om kinderen die anders zijn een hart onder de riem te steken, aan de andere kant om kinderen, maar ook volwassenen, de onschuld in te laten zien van het anders zijn. Volgens mij moet je daar zo vroeg mogelijk mee beginnen, en daarom maakte ik er een prentenboek over voor kinderen vanaf een jaar of vijf.’

Ik las het gedicht nog een keer,
en zette het op een niet te missen plek
zodat niemand het over het hoofd kon zien.

City Quiz (app)

De vakantie zit er weer op.
We zijn weer aan het werk
Of we zijn weer naar school.
Of we doen iets anders.
Maar in ieder geval, de vakantie is afgelopen.

Mocht u dat allemaal wat erg vervelend vinden dan is er een aardig spel voor op de telefoon.
City Quiz heet het.

Het appje doet weinig meer dan een aantal foto's tonen van een stad met daaronder wat lege vakjes. In die vakjes horen letters en die staan in willekeurige volgorde weer onder de lege vakjes. Zet de letters in de goede volgorde in de vakjes en .... er komen nieuwe foto's van weer een andere stad. Verslaving ligt op de loer.

Simpel, eenvoudig, leuk voor even tussendoor en wie weet doet u er nog een aardig "daar moet ik echt eens heen" idee van op.

City Quiz is er voor Android en iPhone

Over rozen en liefde die stinkt

Er dansten meisjes, die iets riepen ook. 

En daarna was er een man. Met een blauw oog en een enorme bos rozen. Hij keek rond, wachtte even en sloeg toen de bos rozen volledig kapot op de vloer.

Ik weet het nog goed. Tenminste, dat denk ik.

Soms zit het niet mee, met deze stukjes op vrijdag. De video bij het droevigste lied ooit is plots van YouTube verdwenen. En ook het filmpje van Joshua Redman die tijdens "Wish" zijn ziel door zijn saxofoon blaast, lang geleden met Brad Mehldau, is verwijderd.

Gelukkig is de bos rozen niet weg.

Lang terug, toen popfestivals nog geen gehypte "polsbandjes verplicht"  en je moet wel twitteren of facebooken aangelegenheden waren, ging ik één keer naar Pinkpop. Met K, die later plots C genoemd wilde worden. We gingen met de trein, helemaal naar Limburg. We keken naar muziek en gingen daarna weer terug. En terwijl we weg waren lieten we aan niemand weten hoe het was.

We gingen heen voor The Specials, Joe Jackson en The Jam. De man met de rozen was irritant geprogrammeerd voor The Jam. Hij speelde in iets dat de J. Geils Band heette.
Daar hadden we nog nooit van gehoord. Deden ze blues? Oh bah, daar kwamen we niet voor.

Maar ze speelden voor The Jam en ze moesten wel opschieten want na The Jam was het nog een heel eind terug naar Den Helder.

De band kwam op. De man deed dat met de bos rozen en het lied dat iedereen na twee minuten meezong begon. 

You love her
But she loves him
And he loves somebody else
You just can't win
And so it goes
Till the day you die
This thing they call love
It's gonna make you cry
I've had the blues
The reds and the pinks
One thing for sure
 
(Love stinks)
Love stinks yeah yeah
(Love stinks)
Love stinks yeah yeah 

Het was een optreden waarbij iedereen voor het begon iets had van "Ja? Nou? En?". En na een paar minuten gaf de grootste punk zich al gewonnen. Misschien kwam het door de tekst, we waren tenslotte 16 of 17 of zo. Of misschien kwam het door die klap met die bos rozen. 

Hoewel nou net dat stukje niet echt goed te zien is in het filmpje.
Maar het is wel gebeurd!

Dave Eggers - Een hologram voor de koning (boek)

Alan Clay is 54. Zijn toekomst ligt ver in het verleden.
De relatie met zijn ex vrouw is volstrekt verstoord.
Hij heeft schulden, zoveel schulden dat hij het schoolgeld van zijn dochter niet kan betalen.
In zijn hals groeit een abces, iets dat hij negeert. Dat wat je negeert gaat vanzelf wel weg.

Alan Clay is consultant.
Hij probeert een systeem te verkopen waarmee je via hologrammen met elkaar kunt communiceren. Niet dat hij daar iets van snapt. Maar Alan is jaren geleden ooit de neef van een koning tegen gekomen. En die ontmoeting lijkt een ingang om het hologrammensysteem te verkopen.

Alan Clay is in Saoedi Arabië. In een woestijnstad die misschien ooit af zal komen. Maar nu staan er nog maar drie gebouwen, en heel veel palmbomen. Sommige palmbomen zijn nog deels verpakt in plastic

Alan Clay wacht op de koning van Saoedi Arabië. Het is onduidelijk of en wanneer die naar zijn presentatie zal komen luisteren. Hij wacht op hem in een tent. En hij maakt zich druk over de sterkte van het signaal van de wifi. Nou ja, hij probeert zich druk te maken. Maar eigenlijk kan weinig hem meer schelen.

"Een hologram voor de koning" van Dave Eggers gaat over globalisering, eenzaamheid, vriendschap, vervreemding en nog wat zware termen. Maar die termen dringen zich niet op hoor, het verhaal leest als een fijn treintje.

Hoe het allemaal afloopt met Alan Clay weet ik nog niet.
Misschien hoort dat niet, een stukje over een boek schrijven als je het nog niet helemaal uit hebt. Maar wat ik tot nu toe las maakte me zo enthousiast dat ik het niet kon laten om toch alvast wat zinnen te tikken.

Het is misschien geen mooi boek, daar is het net een tikje te afstandelijk voor. Maar de sfeer van verlatenheid en vervreemding die Alan Clay in en om zich voelt is zeldzaam goed opgeschreven. Korte, puntige zinnen. Heldere beschrijvingen.

Enorme aanrader.
Niet te missen enzo.

En, hoeveel echte volgers heeft u?

Twittert u?
En hoeveel volgers heeft u?
Dat klinkt als een wel normaal getal.

Wie twittert kent ze wel, de mensen met ontiegelijk veel volgers. Beroemde mensen zijn het meestal. en anders zijn ze misschien wel beroemd geworden doordat ze zoveel volgers hebben op Twitter.
Kip/ei enzo.

Maar, zijn die volgers ook wel echt? Bestaan ze wel?

Via de website Statuspeople.com kan dat nu gecontroleerd worden. Gratis en voor niks. Je tikt gewoon een Twitternaam in, wacht een tijdje en dan zie je hoeveel van de volgers nep zijn en wie er van die volgers al heel erg lang niets zegt.

Ik probeerde het met een paar politici.

Mark Rutte, de minister president. Hij wordt door 185.112 mensen gevolgd.
Statuspeople zegt: 27% is fake, 24% is inactief en 49% is echt.

Diederik Samsom. Hij wordt gevolgd door 112.432 mensen.
Satuspeople zegt: 22% is fake, 28% inactief en 50% echt.

Geert Wilders. Die wordt door maar liefst 269.400 mensen gevolgd.
Statuspeople zegt: 33% is nep, 26% inactief en 41% echt.

De website kijkt natuurlijk niet alle Twitteraccounts echt na, ze doen een steekproef. En natuurlijk zijn er belangrijker dingen op de wereld. Maar, in een tijd waarin steeds meer waarde wordt gehecht aan hoeveel mensen er naar je luisteren op de sociale media is de Fakechecker van Statuspeople toch een aardig ding om eens te gebruiken.

De volgers van de bibliotheek zijn trouwens voor 93% echt.
Mocht u tot dat percentage behoren, dank voor het echt zijn.

De femme fatale met het kleine ronde hoedje

Edie Sedgwick.
Zegt die naam u iets?
Niet?

Als ik zelf niet een kleine doch ongevaarlijke afwijking had met (of moet dat voor zijn?) de muziek van Bob Dylan kende ik haar naam waarschijnlijk ook niet.

Sedgwick (1943 - 1971) was, volgens Wikipedia, een stijlicoon, actrice en model. Omdat ze in jaren 60 leefde kwam er in haar leven ook een hoop drank en drugs voor. En ze zou de inspiratie zijn geweest voor een aantal liedjes van Dylan. Just Like a Woman, Leopard-Skin Pill-Box Hat en zelfs Like a Rolling Stone. Zelfs geloofde ze een tijdje dat Bob verliefd op haar was. Maar dat bleek een pijnlijke vergissing.

Deze dingen wist ik allemaal wel, toen ik per ongeluk haar naam weer eens tegenkwam op het internet. Wat ik niet wist, er zijn zoveel dingen die je niet blijkt te weten, is dat ze ook al de inspiratie of beter misschien het onderwerp was voor nog een prachtlied.

Nico zong het. Op de lp van The Velvet Undergound uit 1967.
Femme Fatale.
Het klinkt, tussen de bak herrie die de rest van de plaat volgens sommigen is als een rustig, bijna lievig liedje.

Maar ondertussen.

Here she comes, you better watch your step
She's going to break your heart in two, it's true
It's not hard to realize
Just look into her false colored eyes
She builds you up to just put you down, what a clown

'Cause everybody knows (She's a femme fatale)
The things she does to please (She's a femme fatale)
She's just a little tease (She's a femme fatale)
See the way she walks
Hear the way she talks

You're written in her book
You're number 37, have a look
She's going to smile to make you frown, what a clown
Little boy, she's from the street
Before you start, you're already beat
She's gonna play you for a fool, yes it's true

Arme Edie. 

Zelf vergeten, leeft ze voor eeuwig voort als femme fatale.

En ze had al zo'n rotleven.

Een dinosaurus, in een dorpje in Turkije

"Maar, wat bedoel je met ...".
"Wat? In Turkije. Op twee honden passen. Dat deden we".

"Ja. Maar ..."
"Heel leuk. Twee weken in Ortahisar, een klein Turks dorpje in Cappedocie. Volgens mij ben ik sinds ik vroeger met m'n ouders op vakantie ging niet meer zo lang op één plek met vakantie geweest".

"Heel leuk maar wat ...".
"Het is prachtig daar joh, en omdat de honden steeds uitgelaten moesten worden konden we ook niet ergens anders heen dus de hele omgeving van Ortahisar kennen we nu precies, we kunnen er zo gaan gidsen. Da's best handig trouwens, een gids. Zelden zoveel paden en paadjes gezien. en nergens een kaart of van die kekke paaltjes met gekleurde bandjes of cijfers die op een wandelroute wijzen of zo. Welnee, gewoon maar kijken waar je uitkomt".

"Lastig, vast. En hoe zit het nu ..."
"Lastig? Ja, een beetje wel. Vooral als je bovenop een berg loopt met veel paden maar nergens een aanwijzing hoe je weer naar beneden komt. Dan denk je op een bepaald moment toch "Nou, dan hier maar". En die keuze wil nog wel eens tegenvallen".

"Maar, er is niemand gewond ..."
"Welnee, het ging steeds net goed. En als er wat gebeurd was had er vast wel iemand komen helpen. Zeldzaam aardige mensen daar. Liep je over een stoffig breed pad, stopte er een auto, gingen de raampjes omlaag en kreeg je handen met pruimen en abrikozen aangereikt".

"Ja vast, fijn hoor. Maar ...".
"Een ijzeren schema he. Heel vroeg op. Koffie. Honden lang uitlaten. Ontbijten. Zelf lopen. Terug tegen enen omdat de honden weer uitgelaten moesten worden en het toch veel te warm werd. Lezen. Boodschappen doen. Honden uitlaten. Koken. Eten. Lezen. Honden uitlaten. Slapen".

"Zeg! Nergens om hoor, het zal allemaal best maar wat bedoel je nu met die dinosaurus?".
"Dinosaurus? Ik heb er geen gezien hoor. Wel slangen, een das, gieren, een vos en een schildpad maar een dinosaurus, nee".

"Maar wat bedoel je dan met de kop van dit stukje?"
"Wat? Oh. Ach. Om onduidelijke redenen was een liedje van Underworld, "Dinosaur adventure 3D" als wekkergeluid in de mobiel terecht gekomen. Dus met die dreun werden we elke ochtend wakker. En de honden ook. Trouwens, je krijgt de groeten nog van ze.
Van Zeno en Noura".

In een café in Oudkarspel

Ongeveer vijfentwintig moet hij geweest zijn. Reken ik uit mijn hoofd na.
Vijfentwintig zo ongeveer, toen hij optredens regelde voor in het café van zijn vader.

Vandaag werd bekend dat Wout van Liempt is overleden. Van Liempt was impresario, zijn naam kende ik wel. Al geef ik toe dat er bij het lezen van het bericht niet meer kwam dan een "O ja, hij, deed hij niet iets met het boeken van artiesten?".

Toon Hermans, Lou Brandy, Johnny Jordaan, Kees Brusse, Henriëtte Davids en Wim Kan. Oude namen al. Namen van vroeger.

In het rijtje namen van toen stonden ook wat internationale artiesten die Wout van Liempt naar Nederland haalde. En de bekendste naam uit dat rijtje is natuurlijk die van The Beatles.

Wat toch een mooie prestatie is. Het enige concert dat de groep ooit in Nederland gaf.
Geregeld door een man die begon in het café van zijn vader.
En dat café stond dan weer in Oudkarspel.

Waarmee Langedijk misschien wat slinks en met veel bochten en omwegen toch weer eens van groot belang blijkt te zijn.

Bill, die het al zong in 1971

Want het is natuurlijk fijn hoor, dat de zon schijnt.

Maar Bill wist al dat het niet echt warm is als ze er niet is.

Net zo goed als hij wist dat het altijd te lang duurt,
"Anytime she goes away".
Terwijl dat met "this time" ook al niet voor het eerst lijkt te zijn.

Booker T & the MG's maakten de muziek, samen met Stephen Stills, die gitaar speelde.

Maar het gaat natuurlijk om Bill.

Hij met die stem.
Die stem die vertelt over dat onvermijdelijke gevoel.

Dat lome, keer op keer herhaalde besef.

And I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know,
I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know, 

I know. 

Zesentwintig keer herhaalt hij het.

En misschien heeft het ook wel zoveel keer nodig hoor, 
om het echt tot je door te laten dringen

dat er gewoon echt niks aan is als ze er niet is.

De Vakantiebiebapp, zeldzaam eenvoudig

Tussen bibliotheken en eBoeken is het nog een beetje rommelen. Bibliotheken willen graag eBoeken uitlenen maar een aantal/sommige/veel uitgevers vinden dit nog een wat/beetje/erg eng idee.

Maar er is nu een klein lichtpuntje, de Vakantiebiebapp.

Even kopieren en plakken

"Een mooie lijst e-books voor op vakantie

VakantieBieb is een kadootje van de Bibliotheek aan alle leden. Het gaat om een app met een selectie van populaire boeken voor op vakantie. Het aanbod gaat van spannende thrillers tot goede kinderboeken. De app is te vinden in de App Store en Google Play Store en zo te downloaden op je tablet of smartphone. Vervolgens kies je een aantal e-books die je wilt ophalen, deze komen beschikbaar via de app. Een internetverbinding voor het lezen van deze e-books is vervolgens niet meer nodig!

Kadootje voor leden

De app is bedoeld als kadootje aan alle leden van de Bibliotheek, maar ook niet-leden kunnen de e-books lezen. Het enige wat de lezer moet doen naast de app downloaden en een aantal boeken ophalen is zich eenmalig registreren. Daarna is het boekenaanbod onbeperkt beschikbaar totdat de betreffende vakantieperiode voorbij is.

Beschikbaar tijdens vakanties

Wanneer het aanbod eenmaal is gedownload, is een internetverbinding niet meer nodig. Je kunt dus heerlijk lezen, bijvoorbeeld een spannende thriller tijdens je wandelvakantie in de Franse Alpen. Tijdens de zomer is het aanbod van 55 e-books acht weken beschikbaar. De herfstvakantie (inclusief de Kinderboekenweek) en de kerstvakantie duren beide vier weken. In deze periodes staan er ongeveer 15 boeken in de lijst.

Gevarieerd aanbod

Elke vakantieperiode wordt via de app een nieuwe selectie e-books beschikbaar gesteld die leuk zijn om in de vakantie te lezen. Het aanbod varieert van spannende thrillers en goede kinderboeken tot luchtige streekromans en korte verhalen. In het aanbod vind je boeken van onder anderen Harlan Coben, Jan Wolkers, Charles den Tex, Esther Gerritsen en Siska Mulder.

Bezoek www.bibliotheek.nl/ebooks en vind meer informatie over het aanbod e-books van de Bibliotheek."

Nu ben ik zelf niet zo heel erg van de eBoeken maar ik heb de app (voor iPone en Android) even geprobeerd en ik moet zeggen, het werkt moeiteloos en makkelijk.

Na installatie moet je je even aanmelden. Maar, daar kun je verder invullen wat je wilt. Niemand controleert de gegevens dus je kunt redelijk anoniem je gang gaan.  Daarna is het niet meer dan bladeren, vinden wat je leuk lijkt op downloaden klikken en na luttele secondes staat er een heus boek op je tablet of telefoon.

Simpel, en eenvoudig. 

Ik ben nog steeds niet van de eBoeken maar ik heb toch maar een boek of wat op m'n telefoon gezet. Voor wat verderop in de week. Wanneer ik twee weken naar Turkije vertrek om daar in een klein dorpje op twee honden te gaan passen.

Een zeeolifant, op een terras in Dahab

Kijk, het is gewoon druk. Mensen zijn met of op vakantie, en de dingen die zij doen moeten wel gewoon doorgaan. En m'n bureau ligt nog vol met papier dat gelezen en afgehandeld moet worden. Bovendien heeft het blogje dat ik eigenlijk neer wilde zetten nog te veel woorden. En morgen "moet" ik naar Rotterdam, voor het North Sea Jazz Festival. Ik had graag het schema dat ik daar ga volgen met de lezer gedeeld. Maar helaas dat lukt niet. Terwijl het toch zo mooi zou bewijzen dat het mij gaat lukken om op hetzelfde moment op drie plaatsen tegelijk te zijn.
Nou ja, daarom hieronder een gerecyceld en aangepast blogtekstje. Het eerste "muziekjes op vrijdag" tekstje van lang terug. 
Ach, wat was ik toen nog fijn jong.

Een paar jaar terug zat ik, net uit een hobbelend busje gerold, op het fijnste terras ter wereld. Eigenlijk was het een restaurant maar in Dahab, Egypte is bijna elk restaurant ook een terras. In Dahab schijn je erg goed te kunnen duiken maar ik heb helemaal niets met water maar weer des te meer met de woestijn. Ik zat er dus te wachten tot we de woestijn in gingen.

Uit de vrij enorme boxen kwam een intrigerend muziekje. Een welkome afwisseling na de gezichtsloze lounge deuntjes die gevolgd werden door liedjes van Bob met de dreadlocks. Het begon met een rare sample van een stem, een brullend beest en daarna huppelde er een piano voorbij en een kinderstemmetje brabbelde ook nog iets.

Toen ik na een week in de woestijn weer op hetzelfde terras zat hoorde ik het liedje weer en omdat ik soms dingen wel kan onthouden tikte ik , terug in Nederland, wat woorden in uit de rare sample uit het begin. Google wist raad, Google weet altijd raad. Het lied bleek van Lemon Jelly te zijn en had de titel A Tune For Jack.

Instant mooi weer, de zomer kan weer verder.

Boeken, dominostenen, dat soort dingen

Nee, een wereldrecord was het niet.

Dat wereldrecord heeft de Openbare Bibliotheek in Seattle al. Daar deden ze een "Boeken die omvallen als dominostenen ding" met 2100 en nog wat boeken. Maar Seattle is dan ook een iets grotere plaats dan Langedijk.

En bij ons was het "alleen maar" een onderdeel van een afsluiting van een project "1 tegen allen". Groep 6/7 van de Barnewiel won. en daarom mochten zij ook een "Boeken omduwen zodat het dominostenen lijken ding" doen.

Maar goed, we zouden het kunnen zien als een soort oefening om dat wereldrecord te verbeteren. Waarom eigenlijk niet?

Nu ik het zo op zit te tikken, op een warme nog stille dag lijkt een wereldrecordpoging eigenlijk best een haalbaar idee.

Zo heel bijzonder is dat Seattle tenslotte ook weer niet.
En tijdens de wat stillere zomerperiode kunnen we mooi wat gaan oefenen.

Iedereen huilt weleens. Toch?

De eerste maten gaan nog wel. Maar zodra zijn stem te horen is, dan gebeurt het. Wanneer hij het lied begint te zingen schiet ik vol. En als ik tegen dat moment de radio niet heb uitgezet, of hollend de supermarkt heb verlaten begin ik te huilen.

Ja, huilen.

Iedereen huilt. Toch?
Of ga je nu beweren dat het je nooit overkomt?

Huilen door droevige dingen, verlies, verlating, (ik kan even geen derde woord dat met een v begint verzinnen). Dat gebeurt iedereen wel eens.

Maar daar gaat het hier niet over. Want het is vrijdag, en dan gaat het over muziek.

Cat Stevens nam Father and Son op in 1970. Volgens de website Songfacts gaat het lied over een familie waarvan de zoon in de revolutie wil gaan vechten, terwijl zijn vader wil dat hij thuis op de boerderij blijft.
Het was me, tot ik het net las nooit opgevallen. Ik ben niet zo van de tekstuitleg.

Maar, elke keer als ik het lied hoor moet ik huilen. Niet dat de tranen in vloedgolven over mijn wangen stromen maar ze zijn er wel. Zelfs bij de gladderige cover die Boyzone van het lied maakte moet ik enigzins slikken. En nu ik toch bezig ben, hetzelfde overkomt me als  Independence Day van Bruce Springsteen voorbij komt.

Verder gaat het wel goed hoor. U hoeft zich nog geen zorgen te maken.

De lezers die regelmatig(er) dit of het andere blog lezen zullen na 7 seconden wel kunnen bedenken wat de achterliggende huilreden is. Of in ieder geval een beetje. Want waarom het nu precies bij deze twee liedjes gebeurt, dat weet ik zelf niet eens.

En nu vraag ik me natuurlijk ook af, tenslotte wil niemand alleen zijn, hebben andere mensen dat ook?
Zijn er liedjes waarvan je aan het huilen slaat?
En, als dat zo is, durf je dat dan hieronder neer te schrijven?

Of hou je toch maar liever vol dat je nooit huilt?

Luisteren naar de Bieb

"Maar, doet hij het nog dan?"
De meneer van de telefoonwinkel kon zijn verbazing niet echt onderdrukken toen hij de Simkaart uit mijn oude telefoon haalde.
Ik knikte.
"Jawel, al kan er niet heel veel meer met het ding"
De meneer keek me aan en vertelde dat ik het toestel twee jaar geleden al in had kunnen ruilen. En ik bedacht me dat het vast weinig zin had hem uit te leggen dat er nog mensen zijn die niet de hele tijd met hun telefoon in de weer zijn.

Maar goed, het is dus zover. Ik heb een nieuwe mobiele telefoon. Nou ja, bellen doe ik met ding eigenlijk nauwelijks. Mobiele telefoons heb je tegenwoordig geloof ik meer voor wat er verder allemaal nog mee kan. Al zit ik nog wat in de ontdekkende fase. De hele hype met Wordfeud heb ik bijvoorbeeld tot nu toe vanaf de zijkant bekeken. De oude telefoon kon daar niets mee. En nu ik er wel wat mee kan zoek ik me plots rot naar woorden met rare klinkers die ik op een schermpje aan kan leggen. Wat nog niet erg lukt.

Wat wel lukt is luisteren met de LuisterBieb.

Ik zit nogal eens in de trein. En daar wil ik soms ook nog wel eens iets anders doen dan naar muziek luisteren, of naar de passagiers om me heen. En dus kan ik wel wat met de LuisterBieb.

Een handig appje (dat ik dat woord nog eens in een blogtekst zou schrijven!) waarmee je eenvoudig naar voorgelezen boeken kunt luisteren. Een paar klikken op het schermpje en je luistert naar allerlei verhalen. Op dit moment zijn dat nog veel oudere, rechtenvrije titels. Al hoorde ik vanmorgen nog de stem van Maarten van Rossem voorlezen uit eigen werk. In het najaar van 2013 komen er ook een aantal nieuwe, rechtendragende (naar woord maar het is niet anders) boeken beschikbaar in de app.

Het is aanwinst. Voor als je een moderne, werkende telefoon met internetverbinding hebt. Want echt, soms is luisteren naar een boek veel leuker dan het gedachteloos spelen van een spelletje.

O, en mocht u trouwens een woord weten met een x,y en c dan oor ik graag van u.

En Joni zingt over het bed dat te groot is

Ook na 3 jaar zie ik zijn blik weer zo voor me. Een blik van totale uitgelaten vreugde en niets anders. Terwijl hij sprong zal hij zich omgedraaid hebben, zo zag ik zi....

"Zeg. Hoor eens. Ga je het nou weer over dat optreden van Faithless hebben?"
"Ja, eigenlijk wel"
"Maar dat heeft toch helemaal niets met het liedje van vandaag te maken?"
"Nou, het is een liedje van Faithless"
"Ja, maar het is een langzamig lied en jouw herinnering gaat over iets heel anders"
"Het is gewoon een bruggetje, je moet toch wat"
"Het dan is wel een heel krakend bruggetje he?"
"Nou en? Je moet soms over een gammel bruggetje om bij iets moois te komen"

Don't leave staat op de eerste cd die Faithless maakte. Het lied wordt gezongen door Jamie Catto en er gaat het hardnekkige verhaal dat hij zijn regels naakt inzong. Het zal. Misschien is het waar, misschien niet. Het lied klinkt in ieder geval vrij naakt. Een sample met het gekraak van een grammofoonnaald, een droog slome drumtik en een bijna te smekend gezongen "Ik weet dat ik niet de makkelijkste ben maar ga nou alsjeblieft niet weg".

En er zijn die regels die ergens in mijn hoofd zijn blijven hangen

There's a record you used to play,
there's Joni singing 'bed's too big without you',
And I know just what she's singing it for.

Joni is Joni Mitchell en Prince heeft ook ergens een lied waarin hij naar Joni verwijst. Zelf heb ik nooit begrepen wat er zo bijzonder is aan de muziek van ....

Nee, nu wordt het gewoon warrig.
Zelfs voor een gammel bruggetje.

Kleine huisjes met boeken

Mooi vind ik het.
Dat kan komen door geniale naam van het project, Chaletters. Of misschien komt het doordat het een kleine maar hardnekkig trend aan het worden is die laat zien dat er nog steeds veel mensen het lezen van boeken belangrijk vinden.

Op steeds meer plekken verschijnen "kleine, vrije bibliotheken". Oorspronkelijk een Amerikaans idee kom je ze nu op steeds meer plekken tegen. De chaletters hangen/staan in Belgie maar er zijn er ook in Nederland.

Mocht u nog een vogelhuisje over hebben en wat aan leesbevordering willen doen, hieronder het verhaal uit België.
Ik wil trouwens wel komen helpen met ophangen hoor, als dat lastig is.

(Kopie/plak van een Belgische website)

Chaletters worden zomerse trend 

Wie deze zomer zin heeft om een boek te lezen, kan er een gratis lenen uit een Chaletter. “We willen lezen weer populair maken”, zegt initiatiefnemer Christoffel Hendrickx.Als u de komende weken een houten kastje met boeken ziet, moet u niet vreemd opkijken. Hendrickx: “Op verschillende plekken in de stad hangen we Chaletters op. Dat zijn kastjes vol boeken. Iedereen die wil, kan een er boek lenen en nadien weer terugzetten.” Het idee komt overwaaien uit steden als Berlijn waar boeken in boomstammen staan en in Londen waar de rode telefooncellen dienst doen als mini-bib.”

Lezen bevorderen

In Antwerpen start het project op negen plekken. Hendrickx: “De eerste lading boeken verzamelden we aan bibliotheek Permeke en jongerencentrum Kavka. Je mag ook zelf boeken achterlaten in een Chaletter.” Met het project wil Hendrickx vooral jongeren aanzetten om te lezen. “Ik merk dat jongeren minder lezen. Door de boeken op een originele manier aan te bieden, hoop ik om daar verandering in te brengen.” Wie zelf een chaletter wil ophangen, kan contact opnemen via de Facebookgroep. “Dan helpen we met de aanvraag van de nodige vergunningen”, aldus Hendrickx.