De stem van Geert Mak

Geert Mak ken ik sinds hij "Toen God verdween uit Jorwerd" schreef. Dat was een prachtig mooi boek over de geschiedenis van een dorp, en de mensen die daar woonden. Mooi, en redelijk klein van onderwerp.

Mak schreef na "Jorwerd" een aantal boeken die ik, om vage redenen, niet las. Al gingen ze toch niet geheel aan me voorbij. Dat kon ook niet want het waren redelijk grote bestsellers, "De eeuw van mijn vader" en "In Europa". Van de laatste titel werd een tv serie gemaakt en daar, het was even een aanloop, ging het wat mis tussen Geert Mak en mij.

Mak is een historicus, en een goede. Maar op de tv bleef bij mij toch vooral zijn wat schoolmeesterachtige stem hangen. Heel erg hangen zelfs. En het was die stem die me dwars zat in Mak's nieuwste boek, "Reizen zonder John: op zoek naar Amerika".

In 1960 reisde de schrijver John Steinbeck door Amerika. In een auto met als enige metgezel zijn hond, Charley. Over die toch schreef Steinbeck een boek, "Travels with Charley". Dat boek geeft een mooi beeld van hoe Amerika was in 1960. Steinbeck beschreef platteland en steden, voerde gesprekken en observeerde.

Vijftig jaar later reisde Geert Mak Steinbeck's reis na. Zonder hond. Maar met zijn vrouw.

Mak schrijft goed. Duidelijke zinnen, niet te lang. Maar, en dat lag natuurlijk aan mij, de eerste 115 bladzijden hoorde ik hem elke zin voorlezen. Heel gek. In mijn gedachten zag ik hem staan. In een dikke winterjas en met wolkjes die uit zijn mond komen omdat het buiten zo koud is. Een beeld dat was blijven hangen van de "Europa" tv-serie. En dan die stem die maar doorging en doorging.

Net toen ik echt helemaal genoeg begon te krijgen van die stem die maar voorlas pakte het boek me. "Reizen met John: op zoek naar John" is een mooi boek. Niet een superprachtig onovertroffen boek. Maar wel een mooi boek.

Mak vertelt over Steinbeck, en het leven in Amerika in 1960 en veel eerder. Daarnaast vertelt hij het verhaal van het Amerika van nu. En dat alles draait hij vakkundig door elkaar heen zodat je over vrijwel elk onderwerp dat je kunt verzinnen wel iets leest; politiek, indianen, discriminatie en ga zo maar door. Niet droog en saai maar vaak met aansprekende kleine anekdotes.

Aanrader. Al moet je Mak's onderwijzersstem stem een beetje negeren.

Voordeeltjes met je bibliotheekkaart

Een bibliotheekkaart begint steeds meer te lijken op een Zwitsers zakmes. In de bibliotheek Langedijk kun je er boeken, tijdschriften maar ook cd's en computerspelletjes mee lenen. En eBoeken, dat kan ook.
Maar er is nu nog meer.
Met je bibliotheekkaart krijg je nu ook korting op een flink aantal musea, uitjes en andere leuke dingen.

Je kunt met korting naar Ecomare op Texel.
Je krijgt korting bij het COBRA museum in Amstelveen.
Je krijgt korting bij speeltuin (kan ook speelparadijs zijn) De Batavier in Alkmaar.

Hopen voordeel. Allemaal met je bibliotheekpas. Hier staan alle voordeeltjes op een rij.

In Langedijk krijg je korting wanneer je naar Het Zoldertheater in Sint Pancras gaat kijken.

Mocht u nog ideeen hebben voor andere uitjes in Langedijk waar we mee zouden kunnen gaan praten, zet het dan even onder dit blog. Dan gaan we dat proberen te regelen.

Treme, de dvd die we over het hoofd zagen

Elke week kopen we een aantal dvd's. Dat gaat op dezelfde manier als met boeken. Aan de hand van zo objectief mogelijke recensies wordt er een keuze gemaakt. Meestal gaat dat goed. Heel soms zien we wat over het hoofd.

Vandaag een stukje over een dvd box die we over het hoofd zagen.

Treme is een Amerikaanse serie die speelt in New Orleans vlak nadat de orkaan Katrina er huis hield. In tien afleveringen worden mensen gevolgd die hun leven en hun stad weer op de rit proberen te krijgen. Een mevrouw probeert haar restaurant open te houden, een professor maakt zich steeds kwader over het uitblijven van echte hulp, een man is vermist.

Misschien klinkt het allemaal niet erg spectaculair. Het is dan ook erg moeilijk om precies te beschrijven waarom Treme nu precies het beste is dat ik het afgelopen jaar op een tv scherm zag. Misschien komt het door de manier waarop de verhalen verteld worden, nergens opdringerig, nergens te uitleggerig. Het is prachtig gefilmd, een beetje rustig, niet al te springerig. Er is heel veel muziek te zien en te horen, ook niet onbelangrijk.

Misschien komt het omdat Treme vooral een heel menselijke serie is. De verhalen zijn allemaal voorstelbaar. Wat er ook gebeurt, nergens denk je "Nee, dat is onzin, dat kan niet". Misschien komt het ook wel omdat, ondanks al het leed na Katrina er vooral heel veel levenslust door New Orleans lijkt te waren. De stad moet weer worden opgebouwd, er moet weer worden geleefd, er moet weer muziek worden gemaakt.

Nou ja, echt goed uitleggen lukt dus niet. Een paar bibliotheken in Nederland kochten de dvd box wel. U kunt hen via de bibliotheek Langedijk tot u laten komen.
Of u kunt hem kopen. Dat heb ik gedaan.

Het Pinterestbord dat de oceaan overstak

Ik ken ze verder niet, Karen de kapster uit Tuscon of Jan de bibliothecaris uit Finland. Maar toch kom ik ze soms tegen.

Een paar maanden terug was het de laatste en nieuwer dan nieuwste sociale media hype, Pinterest. Plaatjes prikken op een digitaal prikbord. Tenminste, dat begreep ik uit de berichten over Pinterest. Zelf gebruiken kon niet want daar had je een uitnodiging voor nodig.

Altijd slim, iets afschermen van het grote publiek. De begeerte naar mee willen doen stijgt er meteen enorm door. Ook bij mij, bibliothecarissen zijn soms net mensen.

Na wat rondhangen had ik dan toch opeens een zogenaamde "invite". Luid gejuich galmde door de bibliotheek, we mochten ook mee doen met Pinterest.

Het principe van de site is kinderlijk eenvoudig, maar dat zijn goede ideeën misschien meestal. Je wordt lid van Pinterest, je sleept een icoontje naar je browser en vanaf dat moment kun je, als je op het internet een leuk plaatje tegen komt op het icoontje klikken en, hup, daar staat het plaatje bij jouw naam, op een zogenaamd "bord" op Pinterest. Iedereen kan het zien, en leuk of niet leuk vinden.

Pinterest groeit en groeit. Vooral in Amerika is het een absolute hit. Maar ook in Nederland wordt de site steeds populairder, misschien wel door de gedachte "een plaatje zegt meer dan honderd woorden", of duizend, dat kan ook.

Een van de leukere dingen van Pinterest vind ik dat je je eigen "bord" ook toegankelijk kan maken voor andere gebruikers van Pinterest, laat ik ze pinners noemen. Bijna meteen nadat de bibliotheek lid werd van de website maakte ik een "bord" met de titel "Mooie Boeken!". De bedoeling was, en is, dat je daarop de boeken pint die je heel erg de moeite waard vindt en waarvan je denkt dat anderen die ook zouden moeten lezen.

Een tijdje ging het leuk maar niet fantastisch met het bord. Tot een paar weken terug. Toen pinde plots iemand uit Amerika iets op het bord. Daarna volgde een Spanjaard, een Fin en al heel vlug nog veel meer mensen uit allerlei landen. Het werden er zoveel dat ik de titel "Mooie Boeken!" maar heb aangevuld met "Great Books!", voor de duidelijkheid.

Het gaat de wereld niet veranderen, en een heel praktisch nut kan ik er ook niet in ontdekken maar mooi vind ik het wel. Mensen uit alle hoeken en gaten op de wereld die een boek dat ze de moeite waard vinden op het bord pinnen en daarmee aan anderen laten zien wat ze lezen. En wie weet denkt die andere dan wel, "Och, laat ik dat boek ook eens proberen".

Een paar maal per week, meestal tijdens de lunchpauze, doe ik nu mijn Pinterest administratie. Mensen toevoegen, mensen volgen, boekje pinnen, dat soort dingen. Eerlijk gezegd heb ik mijn handen nu zo vol aan het toevoegen van belangstellenden dat ik nauwelijks meer toekom aan het maken van een ander bord op Pinterest. Maar dat komt een andere keer dan wel weer.

Ook voor niet-politici

Open publication - Free publishing - More nieuwsbrief

Twee of drie maal per jaar verstuurt de bibliotheek een nieuwsbrief naar de burgemeester, de wethouders, raadsleden en burgerraadsleden. Vorige week verstuurde ik weer zo'n nieuwsbrief.

Politici hebben het druk, en ze komen misschien ook niet allemaal in de bibliotheek. Om ze toch een beetje op de hoogte te houden van de dingen die er in de bibliotheek gebeuren krijgen ze de nieuwsbrief.
Daar staat natuurlijk niets in dat geheim is of dat niet-politici niet mogen weten. Misschien vinden niet-politici het ook wel een leuk nieuwsbriefje om te lezen. Je weet het nooit.

Dus, hierbij de nieuwsbrief. Ook voor niet politici.

Word voor inburgeraars

Nee. Er is nog niemand te zien op de foto. Alleen de spullen staan nog maar klaar. De mensen komen zo.

Op de vrijdagochtend wordt een stukje van de bibliotheek  gebruikt door Vluchtelingenwerk Nederland. Een vrijwilliger van hen geeft dan computercursus aan inburgeraars. Omdat Nederland nu eenmaal een land is waar veel met computers gebeurt. Wie wil solliciteren moet een brief kunnen schrijven, en daar een knap cv bij kunnen doen. Nu kan ik me van heel vroeger herinneren dat je dat met een typemachine deed. Maar dat is natuurlijk helemaal achterhaald.

Dus leert de vrijwilliger een aantal inburgeraars om te gaan met Word. Zodat ze straks meer kans hebben om een baan te vinden.

Het is klein, en het zal de hele wereld niet veranderen. Maar misschien helpt het een paar mensen een stapje vooruit. En dat is ook een functie van een bibliotheek.

Het muizenhuis

Julia en Sam zijn twee muizen die in een groot muizenhuis wonen. Ze wonen er niet alleen, er wonen nog een flink stel andere muizen. Maar Julia en Sam beleven de meeste avonturen. Ze bedwingen een op hol geslagen wasmachine, ontmoeten een zeeman (of misschien moet dat wel zeemuis zijn) en vieren de verjaardag van kleine Sofie.

Het Muizenhuis van Karina Schaapman valt vooral op door de foto's die er in staan. Prachtige foto's waarop goed te zien is wat er allemaal in het muizenhuis gebeurt. De verhaaltjes zijn kort, ideaal om voor te lezen en daarna kun je mooi nog een paar minuten samen kijken naar de foto's.
Geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 4.
Het Muizenhuis heeft ook nog een eigen website.

Neushoorns eten geen pannenkoeken

Je zult het maar hebben. Ouders die het zo druk met zichzelf hebben dat ze je opmerkingen over dat er toch echt heus waar een enorme paarse neushoorn door het huis loopt.

Maar Maartje overkomt het. In het begin is ze nog wat bang voor het grote paarse beest maar al vlug wordt het haar vriendje. Zo heel veel anders heeft ze toch niet te doen met ouders die geen tijd voor haar hebben.

Als al het "er is, echt waar een paarse neushoorn, kijk dan!" haar ouders teveel wordt nemen ze haar mee naar de dierentuin. Om haar daar een echte neushoorn te laten zien. Als ze echter bij het hok van de neushoorn komen hangt er daar een groot papier met "Vermist. Neushoorn". En de kooi is leeg.

En nee, dan is het verhaal nog niet afgelopen. De neushoorn moet nog gevangen worden en de ouders moeten nog naar Maartje gaan luisteren. En zelfs als ze dat zijn gaan doen komt er nog een beer om de hoek kijken.

"Neushoorns eten geen pannenkoeken" van Anna Kemp & Sara Ogilvie is een leuk, vrolijk boek met mooie illustraties. Nieuw is het gegeven van een kind dat "dingen" ziet die haar ouders niet zien niet maar deze variant is leuk gevonden.

Om voor te lezen en om hardop om te lachen. Samen natuurlijk.

Megane (film)

We hebben het allemaal druk. Tenminste, zo lijkt het vaak.
Dit moet nog, en dat ook. We moeten hier heen en vooral ook naar daar heen.
Druk, druk, drukker, drukst.

Gisteravond keek ik naar de dvd "Megane". Een Japanse film. Ik kijk niet heel vaak naar Japanse films maar van deze had ik wel eens gehoord. Vaag. Hij moest apart zijn, er zou niet veel gebeuren maar het zou de moeite waard zijn.

En dat klopt.

Wie vindt dat hij/zij het druk heeft, te druk misschien wel zou naar deze film moeten kijken.
Het verhaal is simpel, eigenlijk is elk woord dat je er over zegt al teveel. Want heel veel gebeurd er niet.
Maar goed.
Een mevrouw bezoekt een eiland. Ze logeert er in een hotel. Er is niets te doen. Helemaal niets. Ze komt wat mensen tegen, die ze niet begrijpt. Ze zit op het strand, uiteindelijk eet ze schaafpijs. En ze gaat weer weg.
Geef het maar toe, dat klink niet echt heel spannend of aanprijzend.

En toch is het een prachtige film, licht en grappig.
Aan het eind blijf je met veel vragen zitten. Hoe het zit met het schaafijs, wat de mevrouw met de rode sjaal eigenlijk komt doen en waarom heet de film eigenlijk Brillen?
Maar die vragen die doen er niet toe. Aan het eind zit u zich , zeker weten, met een brede rustige glimlach op uw gezicht te bedenken dat u ook naar zo'n eiland wilt. En dat u er waarschijnlijk niet meer weg zou willen gaan.

Een aanrader met zes uitroeptekens!

Nico Dijkshoorn over vriendschap

Ja, het is weer Boekenweek. Natuurlijk kunt u daar in de bibliotheek Langedijk ook weer van genieten. Maar dat kunt u al op de website lezen.
Voor dit blog laat ik het even bij het filmpje van Nico Dijkshoorn hierboven.
Het duurt een meesterlijke minuut of acht.
Dus, stop met lezen en ga naar het filmpje kijken!

Leenrecht

Sommige dingen in het leven komen altijd terug.
Dus ook dit jaar mag ik weer het formulier van de stichting Leenrecht invullen.

Vorig jaar tikte ik er ook al een stukje over, dus kopieer ik een deel daaruit.

"Over leenrecht kun je uren praten. Maar dat zou te gek zijn. Tenslotte moet het formulier nog worden ingevuld.
Schrijvers schrijven boeken. Voor elk verkocht boek krijgt een schrijver geld. Simpel. Maar zodra een boek in een bibliotheek wordt uitgeleend werkt het niet meer. De bibliotheek koopt het boek maar leent het vervolgens aan soms wel 100 of nog veel meer mensen uit. En dat scheelt een schrijver inkomsten.

Om dat inkomstenverlies wat te compenseren betaalt de bibliotheek voor elke uitlening een bedrag aan de stichting Leenrecht. En die stichting verdeelt dat geld dan weer onder de schrijvers."

In 2011 leende de bibliotheek Langedijk meer boeken, dvd's en games uit dan in 2010. Dat is mooi. Maar het zorgt er ook voor dat het bedrag dat aan de Stichting Leenrecht moet worden overgemaakt stijgt.

Ik ben net klaar met het invullen van het formulier. Het is digitaal verzonden.
Het bedrag dat we dit jaar gaan overmaken is meer dan €37.000,-.

Met voordeel naar Ursul de Geer

Wat als je een man van 57 bent, leraar oude talen, gescheiden. Een man die zwart-wit tv kijkt en een telefoon met draaischijf heeft. Die niet van vliegen houdt. Een bril met jampotglazen draagt en bang is om blind te worden. Een man die lijdt aan slapeloosheid.
En dan, op een dag ontmoet je een mysterieuze Portugese vrouw die een telefoonnummer op je voorhoofd schrijft.
Ineens besef je dat je oud wordt. Je verlaat plotseling het klaslokaal tijdens een les.
In een boekhandel vind je een autobiografische tekst van een Portugese arts, die schrijft: ‘Als het zo is dat wij slechts een klein deel kunnen leven van wat er in ons zit – wat gebeurt er dan met de rest?’
Van de ene op de andere dag besluit je een treinreis naar Lissabon te boeken om deze arts te gaan zoeken.

Dit overkomt Raimund Gregorius in de roman ‘Nachttrein naar Lissabon’ van de Zwitserse schrijver Pascal Mercier (pseudoniem van hoogleraar filosofie Peter Bieri).

"Nachttrein naar Lissabon" was als boek een enorm succes. Ursul de Geer vertelt het boek na op zaterdag 10 maart in Theater de Binding. Leden van de bibliotheek hebben het voordeel dat ze, op vertoon van hun bibliotheekpas, het tweede kaartje voor deze voorstelling gratis krijgen.

De voorstelling begint om 20.15 uur. Kaarten kosten €15,-
Meer informatie en kaartverkoop bij Theater de Binding.

Bieden op kunst van Atelier 6

Nog tot en met 1 maart kan er geboden worden op kunstwerken die gemaakt zijn door docenten en cursisten van Atelier 6.
De werken hangen en staan overal op de benedenverdieping van de bibliotheek in De Binding. Bieden gaat eenvoudig. Schrijf het bedrag dat u voor een werk overheeft op een briefje en doe dat briefje in de groene bus die vooraan in de bibliotheek staat.
De hoogste bieder wint.

Al kunt u natuurlijk ook gewoon komen kijken. Bieden mag, het hoeft niet.

"De bibliotheek is de echte leesmotor van Nederland"

Meestal schrijf ik de tekst van dit blog zelf. Of eigenlijk schrijf ik de tekst altijd zelf. Maar vandaag kopieer en plak ik alleen maar.

Uit de NRC van afgelopen zaterdag:

"De bibliotheek is de echte leesmotor van Nederland, blijkt uit een onderzoek van NRC Boeken. Kinderen en vrouwen lenen het meest.

Nederlanders lezen kinderboeken en door vrouwen geschreven thrillers. Dat beeld rijst op uit de lijst met meest uitgeleende boeken van de Nederlandse openbare bibliotheken.
De helft van de eerste 100 titels op de lijst bestaat uit jeugdboeken, een derde uit thrillers. Vooral de jeugd heeft een voorkeur voor seriewerken, zoals de boeken van Francine Oomen, Paul van Loon, Carry Slee en de boeken over de ‘supermuis’ Geronimo Stilton. De thriller Op klaarlichte dag van Simone van der Vlugt was van midden 2010 tot afgelopen zomer het meest uitgeleende boek.
Dat blijkt uit een Toplijst met de meest uitgeleende boeken, die de Stichting Leenrecht voor NRC Handelsblad heeft gemaakt. Leenrecht, verantwoordelijk voor de leenvergoedingen die schrijvers en vertalers ontvangen, stelde een representatieve lijst samen uit ruim tachtig procent van alle uitleningen in de periode juli 2010-juni 2011."

De rest van het artikel is hier te lezen.

Verder hoef ik er niets aan toe te voegen. Dat is ook wel eens makkelijk.

BereslimmeBoeken, voor 3 weken bij u thuis

Het gebeurt vaak, best heel vaak. Ouders komen met hun jonge kinderen naar de bibliotheek en voor ze goed en wel aan het samen uitzoeken van boeken zijn begonnen zit hun kind al voor de pckast met Bereslimboeken.

Maar, eerlijk gezegd, als ik nog een kind was dan wist ik het ook wel. Eerst even naar één van de voorleesverhalen op de pc kijken, wat dingetjes laten gebeuren door met mn vinger het scherm aan te raken en daarna wat boeken uitzoeken.

Heeft u ook zo'n kind dat in de bibliotheek meteen naar de pc met voorgelezen boeken holt?
Dan kunt u nu in de bibliotheek een kaartje met een inlogcode ophalen. Met die inlogcode kunt u thuis 3 weken lang zelf op de pc de voorgelezen verhalen op uw scherm toveren.

Het zonnestelsel in 12 boeken

Het zonnestelsel in een boek. Of eigenlijk, in 12 boeken.
Ik denk niet dat we het hier in de bibliotheek gaan kopen, het boek van Mishka Henner. Maar mooi, of apart is het wel.

Henner zette ons zonnenstelsel in 12 boeken. Elke pagina is een miljoen kilometer. En het zonnestelsel is erg groot, vandaar dat het 12 boeken werden.

Onduidelijk? Kijk even naar het filmpje en verbaas je.

ASTRONOMICAL - The Movie from Mishka Henner on Vimeo.

via Mijns Inziens

BoekStart start

Langedijk is waarschijnlijk de 541ste, of misschien wel 781ste bibliotheek waar BoekStart is gestart.

Maar, dat maakte de officiële opening niet minder gezellig. Er waren volwassenen, er waren kinderen, ouders, bibliotheekmedewerkers en een wethouder. En natuurlijk was er een baby. Vienna, die kreeg het eerste BoekStart-koffertje.

Het ging, maar dat zijn we hier in Langedijk eigenlijk niet anders gewend, allemaal een beetje rommelig. Al noemen wij dat liever ongedwongen.

Attention, attention, baby, attention!

De bibliotheekparkeergarage

Voor de bibliotheek in Langedijk is genoeg parkeerruimte.
Meer dan genoeg zelfs.
En het zit er ook niet echt in dat Langedijk zo groot zal worden dat er ooit genoeg mensen zullen wonen om de bouw van een parkeergarage bij de bibliotheek nodig te maken.

Nu had ik nooit gedacht dat ik daarvan nog eens zou zeggen, "Jammer".

Maar als ik de foto's van de parkeergarage van de openbare bibliotheek in Kansas City in de VS zie dan ga ik het toch zeggen, "Jammer".

Nog een foto, omdat het er hier wel nooit van zal komen.

via Brekend.nl

En de Oscar gaat naar .....

Meneer Lessmore zit op het balkon van een hotel en schrijft een boek. Een vreselijke storm tilt hem op en brengt hem naar een vreemd land vol letters en boeken.
De korte animatiefilm "The Fantastic Flying Books Of Mr. Morris Lessmore" werd gemaakt door The Moonbot studios. Tot nu toe won de film 13 prijzen.

Of  "The Fantastic Flying Books Of Mr. Morris Lessmore" echt een Oscar gaat winnen, dat wordt pas eind februari duidelijk.

Mooi dat je de film gewoon, zonder piraterij op het internet kunt bekijken.
En het gaat ook nog over boeken!

De gemeente Langedijk twittert ook al

De buren van de overkant, zo noemen we hier in de bibliotheek soms de gemeente Langedijk. Het gemeentehuis staat tenslotte aan de overkant van de straat. En we komen er wel eens. En zij komen wel eens hier.

Sinds ergens aan het begin van dit jaar, dat is dus nog maar erg kort, twittert de gemeente Langedijk. Op Twitter heet de gemeente @GemLdijk. Mocht u de gemeente nog niet volgen en dat wel willen dan weet u nu hoe ze heten. Want, laten we eerlijk zijn, @GemLdijk, dat had u zelf niet verzonnen.

Zelf vind ik het erg fijn dat de gemeente twittert. Twitter gaat immers over communiceren, je kunt er handig en vlug nieuws mee delen en het is ook nog eens erg laagdrempelig. Of je nu rijk of arm bent, twitteren kan iedereen, op Twitter heeft iedereen een stem.

Maar, ja er is een maar, dat twitteren van de gemeente dat moet nog een beetje wennen denk ik. Nee, het is geen kritiek, als buren moet je elkaar wat kunnen zeggen.

De gemeente Langedijk heeft nu iets meer dan 60 volgers op Twitter. Maar volgt zelf slechts de leverancier van de Twitter software. En dat vind ik dan weer jammer. Wie gevolgd wordt volgt terug, dat geeft een gevoel van gelijkheid. En je kunt makkelijker met iemand praten als dat gevoel er is.
Terug praten op Twitter doet de gemeente tot nu toe ook niet. Iemand heeft hen wel eens gevraagd waarom ze zichzelf niet gewoon GemeenteLangedijk op Twitter noemden, en wij hebben ze wel eens gewezen op een link die niet werkte. Maar er kwam geen respons. Dat is jammer. Alleen maar zenden is geen communiceren maar meedelen, en daar is Twitter niet voor uitgevonden.

Maar, het zal allemaal een kwestie van wennen zijn. Alle begin is lastig enzo. Dus, volg de gemeente. Met wat aanhouden gaan ze u vast wel terug volgen.

Gedichtendag!

Vandaag is het gedichtendag.
Misschien was het u ontgaan. Dat kan.
Gedichten zijn niet zo mateloos populair.
Dat is jammer. Al snap ik het soms ook wel.
Er staan vaak maar een paar woorden.
En daar ga je dan,
voor je het weet,
ook nog lang over nadenken.

Maar, omdat het Gedichtendag is, plaats ik toch maar een gedicht.
Van Toon Tellegen.
Daar komt het.

Een man dacht...

Een man dacht:
wanneer zal ik eens 1 minuut niet aan haar denken?
Nu?
Hij ging zitten
en dacht 1 minuut niet aan haar.

Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,
steeds verder, zonder tussenpozen,
aan haar.

Toon Tellegen,
Uit: Als we vlammen waren,
Querido Amsterdam 1996

Nou, en daar begint het nadenken dan toch meteen weer.

Ja, er was een hoop te doen in de bibliotheek

Vorige week vrijdag, een voorleesontbijt in het kader van de Nationale Voorleesdagen op het Kinderdagverblijf Tierlantijn.

Zondag, twee voorstellingen van "Mama Kwijt" door de Mammies. Ook vanwege de Nationale Voorleesdagen. In totaal kwamen er meer dan 140 kinderen en volwassenen kijken.

Afgelopen maandagavond. Gerbrand Bakker vertelde over zijn boeken. Het publiek liet via evaluatieformulieren weten dat ze zijn "interactieve" manier van vertellen heel boeiend vonden.

Ja, de foto is een beetje bewogen. Dat heb je soms met schrijvers.

Op naar de volgende activiteit!

Ja, er is een hoop te doen in de bibliotheek

Natuurlijk, in de bibliotheek lenen we boeken uit. Maar bijvoorbeeld volgende week gebeuren er ook nog een hoop andere dingen in de bibliotheek in De Binding.

Zondag 22 januari
De Mammies spelen "Mama kwijt" voor peuters en kleuters. Omdat voorstellingen op zondag erg populair zijn hebben we er meteen maar twee van gepland. Meer info hier.

Maandag 23 januari
Lezing van de schrijver Gerbrand Bakker. Bakker werd meteen beroemd met zijn debuutroman "Boven is het stil". Meer informatie over de lezing staat hier.

Dinsdag 24 januari
Workshop onderlinge kindermassage. Onderlinge kindermassage leert kinderen om elkaar op een positieve manier aan te raken en om respectvol met anderen om te gaan. Meer informatie over de workshop staat hier.

Dus, mocht u tot nu toe denken dat bibliotheken alleen over boeken uitlenen gaan, kom dan even langs op één van de drie dagen.
Of kom alle drie de keren langs, dat mag natuurlijk ook.

Een boekenkast aan de muur

Een boekenkast lijkt iets dat je tegen een muur moet zetten.
Maar kunstenaar Stanford Kay pakt het anders aan, hij schildert boekenplanken en kasten met boeken.
Die je dan vervolgens weer aan de muur kunt hangen.
Waar misschien eerst nog een boekenkast stond.

Via Basblog

De Nationale Voorleesdagen zijn begonnen!

De Nationale Voorleesdagen zijn begonnen!
Dit jaar, maar dat stond er al eerder is "Mama kwijt" het boek dat deze dagen centraal staat. Toevallig vond ik er een filmpje van op YouTube. Met een speciaal voor de gelegenheid gecomponeerd liedje erbij.

Het leukst is het natuurlijk om het boek zelf voor te lezen. Maar misschien kunt u het liedje door een familielid laten instuderen zodat dat op de achtergrond gezongen wordt?

Voor nog meer inspiratie kunt u zondag terecht in de bibliotheek in De Binding. Daar spelen "De Mammies" de voorstelling "Mama kwijt". Nog geen kaartjes? Als u op deze link klikt vindt u meer informatie.

Congo - David Van Reybrouck (boek & plaat)

'Op een dag was Kabasele op doorreis met zijn orkest. Maar zijn trein ontspoorde, waardoor ze hun boot misten. Vijftien dagen zaten ze vast in Port Francqui! Ik wist dat de dochter van mijn Vlaamse chef binnenkort zou trouwen en regelde dat Kabasele op die bruiloft mocht spelen. Zo gezegd, zo gedaan. Het feest kwam eraan. Die avond droeg ik een marineblauw pak met een rode das. Er waren maar drie évolués. Voor de muzikanten had ik speciale vergunningen moeten regelen, anders konden ze 's avonds niet in de blanke wijk komen. Ik stond aan de bar en keek naar een Portugese dame. Ze danste goed. U moet beseffen dat in 1954 een zwarte geen blanke vrouw mocht aanraken. We konden niet eens met haar spreken! De enige blanke vrouwen die we zagen waren katholieke zusters. Enkel de boys kwamen in contact met Europese, getrouwde vrouwen. Maar bon, ik had haar dus goed zien dansen en vroeg aan haar man of ik ook eens mocht. Zomaar! Dat was een bevlieging van me, een bezetenheid. Maar haar man knikte. Dus ik stapte op haar af en vroeg haar ten dans. Toen heb ik met haar gedanst, een heel nummer lang. Na afloop applaudisseerden de blanken, zelfs de provinciegouverneur! Kabasele schreef er later dat liedje over: "Jamais Kolonga".'

David Van Reybrouck in gesprek met Jean Lema in "Congo. Een geschiedenis" (p. 238). Lema komt in het boek verder vooral voor onder zijn bijnaam, Jamais Kolonga.

Het best verkochte boek

En het best verkochte boek van 2011 was .....
het Familieportret van Jenna Blum.
Er werden maar liefst 261.559 exemplaren van verkocht.

het best verkochte Nederlandse boek was .....
Sonny Boy van Annejet van der Zijl.
221.158 maal werd dat boek afgerekend.

Is het van belang? Is het best verkochte boek meteen ook het beste boek?
Nee, natuurlijk niet. Iedereen maakt zelf wel uit wat het beste boek is of was.
Maar het is aardig om te weten. Toch? Twee boeken die allebei meer dan 220.000 maal werden gekocht.

Binnenkort ga ik eens uitzoeken welk boek in 2011 het vaakst geleend werd. Dat lijkt me voor een bibliotheek zeker zo leuk om te weten.
Ondertussen kunt u bovenstaande boeken natuurlijk gewoon in de bibliotheek gaan lenen, als u dat al niet gedaan had natuurlijk.

Het geheime leven van boeken

Wat doen boeken, 's nachts, als er geen mensen zijn om ze op te pakken of door te bladeren?

Het filmpje hieronder geeft een antwoord. En al is het dan niet gemaakt in een bibliotheek, dus zeker weten of het er hier in bijvoorbeeld Langedijk net zo aan toegaat weten we niet, het zou zo maar kunnen.

Rijles

Zelf heb ik, het schijnt heel raar te zijn dus ik zeg het maar wat zachtjes, maar zelf heb ik geen rijbewijs.
Verder gaat het allemaal wel goed met me hoor.
Maar, ik heb geen rijbewijs. Vroeger, lang terug is het er nooit van gekomen en nu ben ik er gewoon aan gewend.

Maar. Wie 16,5 jaar is geworden kan tegenwoordig al op rijles. Zelf weet ik niet helemaal of ik dat wel zo'n heel goed idee vind maar, als je het dan toch doet doe het dan een beetje goed. Daarom kopieer en plak ik even een bericht van de website hier nog even.

"Informatie en voorlichting voor ouders en hun 16 of 17 jarig kind over 2toDrive: Rijles vanaf 16,5 jaar en rijbewijs behalen met 17 jaar.Verkeerschool Hoekstra houdt op maandagavond 16 januari 2012 om 19.30 uur een voorlichtingsavond over het nieuw ingevoerde systeem voor het behalen van het rijbewijs.

Vanaf 1 november j.l. is het voor jongeren mogelijk om al op hun 17-de jaar het rijbewijs te halen. Daarna volgt een periode van een jaar waarbij alleen onder begeleiding gereden mag worden.

De voor- en nadelen van deze nieuwe maatregel komen tijdens deze voorlichting ter sprake en ook besteedt Verkeerschool Hoekstra uitgebreid aandacht aan de praktische voorwaarden waaraan moet worden voldaan.

De voorlichting vindt op maandagavond 16 januari plaats op de bovenetage van de bibliotheek. Entree ouder + kind: € 5,- (incl. koffie/thee)"

Mama kwijt (prentenboek)

Voorlezen is één van de leukste en één van de zinvolste dingen die je met een kind kunt doen. Later zal ik nog wel eens een stukje tikken waarin dat "zinvolste" met cijfers aangetoond wordt enzo maar vandaag zeg ik het gewoon. En moet u maar zien of u het gelooft.

Voor voorlezen heb je natuurlijk een leuk boek nodig.
En laat ik nu net een leuk prentenboek tegenkomen.
Toeval bestaat niet.

"Mama kwijt" van Chris Haughton is nu al het prentenboek van 2012. Echt. Het staat zelfs op het boek zelf.
Haughton bedacht een lief klein uiltje dat, al slapend uit het nest valt. En natuurlijk gaat het uiltje vervolgens op zoek naar zijn moeder. Eekhoorn helpt hem, nou ja, eekhoorn probeert het, het duurt wel even voor het lukt. Maar dat ligt ook een beetje aan de aanwijzingen die uiltje geeft.

Korte zinnen, spannend en grappig met prachtige warme tekeningen waar je graag meerdere keren naar kijkt. Heel mooi boek, we hebben er daarom maar meteen een heel stel van gekocht.

Politie haalt boeken op

Een boete betalen, niemand doet het graag. Ook niet als het om een betrekkelijk klein bedrag gaat, bijvoorbeeld het geld dat je betaalt wanneer een boek of dvd te laat in een bibliotheek wordt ingeleverd.

Sommige mensen brengen hun geleende spullen helemaal niet terug. Dat is lastig. En een hoop gedoe voor de bibliotheek. Rekeningen sturen, en als dat niet helpt een incassobureau inschakelen. Maar dan stop het toch wel.

Maar heel soms gaat het nog verder.

In een artikel op het internet las ik dat in een plaatsje in Amerika de politie door de bibliotheek werd afgestuurd op een meisje van 5. Ze had nog een paar boeken thuis. Naar aanleiding van dat nieuws bleek ook dat in een andere plaats in Amerika iemand zelfs een paar dagen in het gevang had gezeten omdat hij zijn boeken ook niet had ingeleverd.

Volgens mij werden hier de grenzen van het belachelijke overschreden. Regels zijn natuurlijk regels maar de politie afsturen op een meisje van 5?

Eng.

Laatste werkdag

Het heeft wel wat, zo'n laatste werkdag van het jaar. De laatste dingetjes van dit jaar wegwerken en dan, hup volgend jaar met fris plezier weer verder.
En het wordt een leuk jaar.
Het begint in ieder geval druk, en goed.

Op 16 januari geeft verkeersschool Hoekstra informatie over 2todrive, rijles krijgen als je 16 en een half jaar oud bent.
Op zondag 22 januari is er de peuter/kleutervoorstelling "Oma kwijt".
En maandagavond 23 februari komt de populaire schrijver Gerbrand Bakker naar de bibliotheek in Langedijk.

Het Boekstartproject, waar hier al eerder iets over stond gaat in januari ook nog eens officieel van start.

En ergens in april of maart zullen de boeken op de benedenverdieping er heel anders bij gaan staan.
Daar zullen we wel even voor dicht gaan denk ik. Maar daar hoort u later nog over.

Tot in 2012.

Rabat, kijken!

Zo. De films met kerstmannen en rendieren kunnen weer een jaar naar zolder. Tijd voor iets anders.

Vanmorgen las ik in een treinkrantje dat Rabat de beste Nederlandse film van het afgelopen jaar was. En laat ik die film nu gezien hebben. Dus ik kan er meteen een mening over hebben.

Rabat gaat over 3 vrienden. Ze hangen rond, doen soms wat maar vaker niet. Samen hebben ze een toekomst, binnenkort beginnen ze met z'n drieën een zaak. Daar komt wat vertraging in als één van de drie voor zijn vader een auto naar Marokko moet gaan brengen. Eigenlijk wil hij de auto alleen weg gaan brengen, maar dat vinden de andere twee niet zo'n goed idee. Ze zijn tenslotte met z'n drieën.

Rabat is, letterlijk een roadmovie. De jongens zijn onderweg en beleven dingen. Dingen die hun leven zullen veranderen en die hun vriendschap ernstig op de proef zullen stellen.

Oh, dat klinkt serieus. Maar, vrees niet, bij Rabat kan ook vaak breed geglimlacht worden, of hardop gelachen. Dat komt vaak door de dialogen, die soms redelijk hilarisch zijn. Mits je ze kunt verstaan. Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat de film op dvd ondertiteld kan worden bekeken.

Terecht dat Rabat genoemd is als Beste Film.
Aanrader. En nog in de bibliotheek te leen ook.

Kerst voor kinderen, de derde keer

Niets vermoedend kwamen ze afgelopen woensdag de trap, de bezoekers van "Kerst met Kinderen". Nu was er niets om bang voor te zijn, dat niet. Sommige bezoekers kwamen al voor het derde jaar dus die wisten wat er zo'n beetje zou gaan gebeuren.

Het kerstverhaal, maar dan toch een beetje anders, nogal wat uitzinniger ook. Ja, Jozef en Maria (aka Herman de jager en Pauline Swart) maakte er weer een uitgelaten verhaal van.

Ik zat achter een bureau, ander werk ging gewoon door, en zag het van een afstand. Mij bleef bij hoe mensen die net nog nietsvermoedend een kerstmuts hadden geaccepteerd wat wit weg trokken bij het horen van de zin "En de mensen die net een kerstmuts hebben gekregen zijn het koor. Een applausje voor het koor!". En daarna gingen de wit weggetrokkenen gewoon op de stoeltjes voor het koor zitten.

Bij deze ook mijn applaus nog voor het koor.

Voorgelezen worden moet even wennen

Gisteren werd er in de bibliotheek Langedijk voorgelezen. Aan volwassenen. Dat was natuurlijk een gok. De meeste mensen koppelen voorlezen aan kinderen, misschien zelfs wel aan heel jonge kinderen.

Heel mooi en prachtig was het natuurlijk geweest als ik had kunnen schrijven dat het overdonderend druk was, dat de mensen tot op de trap zaten. Maar dat was niet zo. Er waren tussen de 12 en de 15 mensen.

Ja, we hadden het fijn gevonden als er meer waren geweest. Maar, de mensen die er waren vonden het helemaal fantastisch. De bibliotheek zag er prachtig uit, het verhaal was mooi, het was gezellig, er waren hapjes, en een drankje.

Soms moet iets klein beginnen voor het een groot succes kan worden. Volgend jaar doen we het gewoon nog een keer. En misschien ergens tussendoor ook nog wel.

Een eBoek lenen kan nu ook al hoor

Vorige week stond het in een aantal dagbladen. En ik heb begrepen dat er zelfs op de radio over gesproken is. Eind 2012 zouden alle bibliotheekleden van alle bibliotheken in Nederland via een website eBooks (die ik zelf altijd liever eBoeken noem) kunnen gaan lenen.

Er stond iets als:
"Er komt één landelijke, digitale bibliotheek. Alle leden van openbare bibliotheken hebben toegang tot deze digitale bibliotheek. Iedereen die lid is van de plaatselijke bibliotheek, kan al eind volgend jaar van achter de computer ebooks lenen uit de digitale collecties van vrijwel alle bibliotheken in het land. Dat schrijft staatssecretaris Halbe Zijlstra in een brief aan de Tweede Kamer."

Het lijkt me goed, maar ook wat hoopvol nieuws. De eBoeken worden steeds populairder maar er is ook nog een hoop te regelen rond rechten, dus of het echt eind 2012 allemaal klaar is?

Maar, leden van de bibliotheek Langedijk hoeven geen jaar meer te wachten. Een aantal (nee, lang niet alle, zie het als een begin) eBoeken zijn bij ons nu ook al te leen.

Probeer het eens en als u er niet uitkomt dan helpen we er even bij.

Bezig met Boekstart

Ik schreef al eerder iets over het project Boekstart dat in januari in de bibliotheek van start gaat.

Boekstart is een project van de bibliotheek, in samenwerking met de gemeente en het consultatiebureau dat zich richt op baby's. We zijn er al een tijd mee bezig, hopen geregel, gesprekken, dingetjes bestellen. Nee, niks gaat vanzelf.

Maar nu staat er dan eindelijk iets echt tastbaars. Officieel start het allemaal pas in januari. Maar omdat je toch lastig precies op 1 januari de meubels, de box, het kleed en de boekjes neer kunt zetten hebben we dat nu maar alvast gedaan.

Volgens ons ziet het er goed uit. We zijn nieuwsgierig naar de reacties. Ook al zijn we dan nog niet echt officieel begonnen.

Kerst voor kinderen

Sinterklaas is natuurlijk nog maar net weg. Maar toch. Je kunt het maar beter op tijd weten.

Op woensdagmiddag 21 december van 15.00 tot 16.00 uur spelen Herman Jager en Pauline Swart voor het derde jaar hun interactieve kerstviering in de bibliotheek van Langedijk. De kinderen mogen verkleed komen als één van de figuren uit de kerststal en een muziekinstrumentje meenemen. Samen met alle Jozefs, Maria's, herders en engelen wordt het kerstverhaal verteld en gespeeld.
Kerst Voor Kinderen is voor alle kinderen en hun (groot)ouders! Kaartjes zijn gratis en kunnen afgehaald worden in de bibliotheek. Reserveren kan hier of bellen met 0226-313304.

Muziek voor één appartement en zes drummers

Er valt natuurlijk best vaak iets over de bibliotheek te vertellen maar dat betekent nu ook weer niet dat het hier altijd over bibliotheken hoeft te gaan.

Daarom vandaag deze mooi gemaakte korte film. Over zes mensen die met van alles en nog wat geluid maken, muziek.

De Zweedse film komt uit 2001 en won een hoop prijzen. Waarna er ook nog een echt lange film met hetzelfde idee werd gemaakt. Die u niet kunnen lenen in de bibliotheek Langedijk. Dat dan weer niet.

Voorlezen, voor volwassenen

Wat is er nu fijner dan dat iemand je voorleest?
Nou ja, goed, misschien zijn twee vakantie in een zonnig klimaat leuker maar worden voorgelezen is toch wel heel fijn.
Je zit, en je luistert naar een verhaal. Er zijn geen plaatjes. Er beweegt niets, er is geen opdringerige achtergrondmuziek. Het is pure ontspanning.

Bij voorlezen denk je toch vaak aan kinderen. Maar waarom zou je daar stoppen met voorlezen? Waarom zou het als volwassenen niet fijn kunnen zijn om naar een mooi verhaal te luisteren? Even geen mobiele telefoons die gaan, even niet jachtig bladeren met de iPad.

Daarom gaan we maar eens voorlezen aan volwassenen. Op maandag 19 december op de bovenetage van de Bibliotheek Langedijk. Een voorleesuur in kerstsfeer.
Met koffie/thee en wat lekkers.

Omdat je echt geen kind hoeft te zijn om voorlezen fijn te vinden

Drinkify, voor het "betere" drankadvies

Misschien kon je er op wachten, op een site als Drinkify.org, maar ik had het niet verzonnen.

Drinkify geeft suggesties voor wat je zou kunnen drinken terwijl je naar muziek luistert. Je tikt een naam in, en hup daar staat het advies. Veel rode wijn, gin en mixdingen.

Natuurlijk tikte ik even de namen in van favoriete muzikanten. Bob Dylan, het advies was een combinatie van gin en hoestsiroop. Dat was al wat raar. Het werd nog iets vreemder bij het intikken van Faithless. Het advies was toen marihuana.

Maar misschien kan dat ook niet anders bij een website waarop staat "Created in twenty-four boozy hours".
Och, nog een rare. Brian Eno. Water.

Is het zinvol? Vast niet. Maar als het buiten rotweer is heb je toch mooi weer even 5 minuten iets te doen.

Nog heel even Nederland Leest

Vorige week was er weer een groep leerlingen van het Jan Arentsz College in de bibliotheek. Dat gebeurt wel vaker. Maar nu kwamen ze om hun exemplaar van het Nederland Leest boek "Het leven is verrukkelluk" op te halen.

Ze keken wat rond, luisterden wat en verzonnen zelf woorden in een, laten we het zestiger jaren spelling noemen. Jierraf was zo'n woord.

Nederland Leest is bijna afgelopen. Als u dit stukje vandaag (16 november) leest dan heeft u nog precies één dag om het boekje van Remco Campert op te komen halen. Maar dan moet u wel een beetje hard lopen of doorfietsen want de boekjes zijn bijna op!

Twitter? Wat kan je daar nu mee?

"Op Twitter ging al vlug ...", "het nieuws deed al vlug de ronde op Twitter", "Sinds op Twitter ...", "Toen op Twitter bekend werd dat ...".

Twitter hier, Twitter daar. Het sociale medium Twitter is zo langzamerhand overal. Nieuws lekt er door uit. Politici geven er hun mening. Tv-programma's worden er van commentaar voorzien enzovoort enzoverder.

Maar wat als je eigenlijk helemaal niet zo goed weet wat Twitter nu eigenlijk is? Wat nu als je best wel zou willen weten hoe het werkt, en wat je er zelf mee kan?

Op dinsdag 22 november is er van 18.30 tot 19.30 in de bibliotheek in De Binding een Twitter demonstratie. Geen saai verhaal, we laten gewoon via een groot scherm zien hoe Twitter werkt en wat er wel en niet mee kan. En natuurlijk kunnen er vragen gesteld worden.

Dus, als u nu wel eens wilt weten wat dat Twitter nu eigenlijk is, loop even binnen op 22 november.

(Untitled) - dvd

Men neme twee broers. De één is een uiterst goedverkopende kunstschilder. De ander is een uiterst onsuccesvolle componist van "moderne klassieke" muziek.
De kunstschilder, hoe goed zijn schilderijen ook verkopen is diep gefrustreerd. De galerie die zijn schilderijen verkoopt wil geen tentoonstelling van zijn werk organiseren. Logisch, de galerie laat alleen "echte" kunst zijn en de schilderijen van broer 1 zijn volmaakt oppervlakkig.
Broer 2, de onsuccesvolle componist wil, nou ja, dat ligt voor de hand, hij wil muziek maken die mensen raakt en waar mensen naar komen luisteren. Vooral meer dan zeven mensen. Want meer komen er eigenlijk nooit naar een uitvoering toe. Wat niet zo heel raar is. Zijn muziek is een verzameling herrie met als hoogtepunt het trappen tegen een emmer die aan een ketting hangt.

Men neme dus twee broers. Men mixt er nog een liefdesverhaaltje door en ... En er ontstaat een rare maar ook vrij grappige film die alle clichés die je hebt over moderne kunst laat zien en alle vooroordelen over diezelfde kunst bevestigt. Niet subtiel, niet erg diepgravend maar sommige scenes zijn redelijk hilarisch. En je kijkt nooit meer op dezelfde manier naar een ijzeren emmer.

Leuk! En nog te leen in de bibliotheek ook.

Vage taal

Ik ben eigenlijk nog niemand tegengekomen die de zin gebruikte, "in je kracht staan". Maar ik geef toe, als ik de zin lees begin ik al te huiveren.
"In je kracht staan" is uitgeroepen tot de meeste vage taal van 2011. Het jaar is dan nog wel niet voorbij maar toch, de website Vaagtaal heeft deze woorden na een enquête onder 1500 deelnemers uitgekozen.
Vaagtaal is, alweer volgens de website een zogenaamde LOA, een door lezen en luisteren overdraagbare aandoening. De definitie, of een omschrijving is;
"Vaagtaal bestaat uit woorden en uitdrukkingen die onduidelijk, dubbelzinnig, misleidend, overbodig of storend zijn. Vaagtaal is taal die verleidt, misleidt, verwart en voor ergernis zorgt."
Nogmaals, ik ben "in je kracht staan" nog niet tegengekomen maar verder erger ik me, net zoals de meeste mensen regelmatig aan vage woorden en zinnen die maar gezegd worden om iets te zeggen. Laatst gebuikte ik zelf nog een vage zin. Iemand was het ergens niet mee eens en ik hoorde mezelf zeggen "Die opmerkingen zal ik zeker meenemen".
Bah, dat was erg vaag. Ik heb mezelf daarna bestraffend toegesproken.
Meer voorbeelden die goed zijn voor een aantal minuten instemmend "Oh ja, dat is ook een heel erge zin" op vaagtaal.nl.

Bijna Boekstart

De inrichting staat nog even in dozen in het magazijn maar nu de intentieverklaring is getekend gaan we binnenkort maar eens aan de slag.

Inrichting? Intentieverklaring?

In al flink wat gemeenten in Nederland loopt (of staat, dat weet ik nooit zo precies) het project Boekstart. Boekstart is een project waarin bibliotheek, gemeente en consultatiebureau samenwerken. Het doel is simpel maar het blijft verrassend, Boekstart richt zich namelijk op baby's en hun ouders.
Baby's? Bibliotheek? Baby's lezen toch geen boeken? Nee, dat klopt. Maar het is juist voor baby's erg belangrijk dat ze bijvoorbeeld worden voorgelezen. Het is aantoonbaar dat kinderen die al heel vroeg regelmatig met boeken in contact komen later beter leren lezen en het daardoor weer beter doen op school. En dat is toch weer niet onbelangrijk.
In het project Boekstart stuurt de gemeente ouders die een baby kregen een brief met daarbij een bon die ze in kunnen leveren bij de bibliotheek. Daar krijgen ze abonnement en een mooi koffertje met een boekje, een cd en informatie. Het consultatiebureau benadrukt het belang van lezen ook nog eens.

En aan dat project gaat Langedijk nu ook meedoen. Deze week werd de intentieverklaring door bibliotheek, gemeente en consultatiebureau getekend. En dat was een mooi moment.
Nu nog even regelen wanneer de eerste brieven worden verstuurd en de speciale hoek voor Boekstart in richten. Het moet er tenslotte wel een beetje leuk uitzien allemaal.

U hoort er nog van

Nederland Leest/Luistert

In de bibliotheek kun je op dit moment niet om Remco Campert heen. Zijn "Het leven is vurrukkulluk" is het Nederland Leest boek van dit jaar.

Een gratis boek kunnen halen bij je bibliotheek, en het niet eens terug hoeven te brengen, dat is toch een fijne actie. Het is ook nog eens een leuk boek, een boek dat iets zegt over het Nederland van nog niet zo heel erg lang geleden.

Maar Remco Campert is natuurlijk meer dan dat ene gratis boek dat je nu van hem kunt lezen. Treuzelend op het internet kwam ik een filmpje tegen over hem, met hem. Hij vertelt wat en draagt een tekst voor. Op de achtergrond hoor je muziek van de saxofonist Benjamin Herman met wie Campert samenwerkte. Het zal nooit in de top zoveel van gedownloade muziekjes komen, dat gaat niet lukken met jazz. Maar het heeft wel wat vind ik.

Lees het boek maar luister ook eens naar Campert.

Kinderboekenweek Superhelden

Kinderen, de bibliotheek en fotografie: de perfecte combinatie, deze foto's willen wij u natuurlijk niet onthouden, geniet mee met deze Superhelden.

De foto's van Reuring

Reuring in De Binding, die dag is ook al weer een week of twee voorbij. Het zou flauw zijn om dan "maar gelukkig hebben we de foto's nog" te zeggen. Al is het natuurlijk wel fijn dat we die foto's nog hebben.

Het was een mooie dag, met best aardig weer. Er waren veel mensen, al waren het misschien niet de drommen waar we op gehoopt hadden. Voor het volgende jaar zullen we eens gaan denken of er misschien iets aan de jaarlijkse gezamenlijke open dag van de instellingen in De Binding moeten veranderen.

Mocht u een idee of een opmerking hebben over de afgelopen "Reuring in De Binding", zet hem hier onder of vertel het op een andere manier, op een andere plek of tijd. We horen die mening erg graag.

Maar eerst nog maar wat foto's.

Hehe, het jaarverslag

Open publication - Free publishing - More 2010

Misschien bent u het al bijna weer vergeten. Het jaar 2010. Maar wij zijn het nog niet kwijt. Vandaar het jaarverslag.
Dat had misschien wat eerder af moeten zijn. Toen u zich 2010 nog kon herinneren misschien.
Maar dat lukte niet, het was te druk met andere dingen.

Omdat een jaarverslag best mooi is maar, ik durf het bijna niet te zeggen maar het is toch echt een beetje waar, nooit door zo heel veel mensen echt gelezen wordt hebben we het meteen maar op het internet gezet. En doen we er geen papieren versie van.
Echt iets uit maken doet dat niet. De tekst is hetzelfde en zelfs het bladeren lijkt op dat wat je met papier ook doet.

Bedankt voor de wol!

Breien voor de Binding, daar gaat het best goed mee. Er zijn al wat meters gemaakt en de kist zit vol wol, al kan er altijd meer bij. Een deel van de wol gaat binnenkort naar een aantal scholen, want die gaan ook Breien voor De Binding.
Mocht u nog een moment overhebben, brei dan ook een stukje. De Binding is best een groot gebouw dus ...

Bijna!

Niet storen! Ik lees!

Natuurlijk, ik irriteer me ook als iemand me stoort tijdens het lezen. Vooral als blijmoedig hun ellende over de telefoon besprekende medemensen in de trein dat doen.
Tot nu toe verbeet ik mezelf dan alleen maar. Sinds Julian "I made this for you" Smith, een liedje/filmpje over dat storen maakte kan ik ... misschien dat liedje gaan zingen?

Why are all these people always interrupting me?

What i gotta do to try to make them see?
(Don't you ever interrupt me while i'm reading a book)
Im reading a book, i'm reading a book

Julian Smith blijkt, lees ik in een Wikipedia stukje een heuse internetcelebrity te zijn. Zijn "25 things i hate about Facebook" is sinds 2009 al 5249008 maal bekeken. Hartstikke fijn voor mr Smith natuurlijk maar mij doet hij voornamelijk aan iemand of iets denken. Maar ik kan er niet opkomen.
Scream?
Nightmare on Elm Street?

I'm at the library, where they call me a crook

I never even pay for my library books
I take them from the shelf
and if anyone looks i say

I'm reading a book, man I'm reading a book

Is het leuk? Mateloos flauw? Effectief? Kijk het filmpje in ieder geval één keer helemaal. Het einde is namelijk nogal raar. Ook dat nog.

Misschien lijkt Smith op die nare godsdienstwaanzinnige monnik uit dat boek van Dan Brown?

Wees aardig voor bibliothecarissen

Toen in het voorjaar van 1971 de openbare bibliotheek van Troy werd geopend vroeg bibliothecaresse Marguerite Hart aan een aantal beroemde mensen om in een brief uit te leggen wat er voor hen persoonlijk zo belangrijk was aan lezen en bibliotheken.
Ze kreeg 97 antwoorden en die zijn allemaal te bekijken op de website van de Troy Public Library.

Tussen de briefschrijvers zitten "grote namen", mensen als Neil Armstrong, Isaac Asimov en Dr. Seuss. De vrouw van Richard Nixon laat van zich horen en het secretariaat van de paus laat weten dat zijne heiligheid voor de bibliotheek zal bidden.

Mijn persoonlijke favoriet is echter de brief van John Burns, gouverneur van Hawaï. Misschien had de man even niets te doen, hield hij ontzettend van bibliotheken of had hij gewoon een erg goed humeur want Burns gaat anderhalf kantje helemaal los. Een bibliotheek is een vliegveld, een station (hé, dat komt goed uit vandaag). Cicero komt voorbij en ik begrijp nu eindelijk waarom honden de bibliotheek niet in mogen.

"I think one of the reasons books become worn

out is because children in the old days used to bring dogs

into libraries and, without thinking, would bend down the

corners of pages like dog's ears lying flat. Never do that."

De gouverneur stelt verder voor dat de kinderen een bloemenkrans voor de bibliothecaris gaan maken, en hij legt ook uit hoe je zo'n krans maakt.
Burns heeft ook nog wat fijne woorden over bibliothecarissen.

"Be very kind to all librarians. They are among the

wisest people in the world. We could do without Governors if

we had to, but we could not get along very well without

librarians. They open up the windows of the world and let

the fresh air and sunshine into our hearts."

Mooi om te lezen, ook al zijn het dan woorden uit 1971.
al weet ik niet of een bloemenkrans mij echt goed staat.

De "kleine bibliotheekjes"

De Little Free Library.

Het is een best serieus project, ook al ziet het er op het eerste gezicht misschien een beetje raar uit. Bouw een soort vogelhuisje, maar dan wat groter. Doe er boeken in. Zet het langs de straat en, om met die film te spreken "If you build it they will come".
Nou ja, blader maar even door de website. Echt moeilijk is het allemaal niet.
De bibliotheekjes lijken een beetje op de boekenkasten of boekenplanken die je soms in hotels wel eens ziet. Met boeken die vaak door gasten zijn achtergelaten, of zijn omgeruild.

Nu nog alleen in Amerika. Maar. Kijk nog eens goed naar het plaatje.

Zo'n "Kleine bibliotheek" kan ook best ergens in een straat in Langedijk. Gewoon om de buurt nog wat meer op te fleuren.

Het eerste boek

Ik kwam er op toen ik naar een filmpje van een enthousiast jongetje in een boekwinkel aan het kijken was. Het filmpje was me in een tweet aangeprezen.

Het viel me nogal tegen, dat filmpje. Ik vond het jongetje overdreven, aanstellerig en een beetje vroeg oud in zijn taal en in zijn gebaren. Maar dat waren misschien weer eens geen aardige gedachtes.

Dus ik vergat het jongetje maar vroeg me af, zonder dat ik precies wist waarom, wat het eerste boek ook alweer was dat ik ooit kocht. Zelf kocht, niet cadeau kreeg, maar zelf kocht. Met geld. Dat ik dan misschien wel weer gekregen had.

Mijn eerste zelf gekochte boek was "Samen op 't eiland Zeekraai" van Astrid Lindgren. Ik kocht het in Den Helder. In een boekwinkel waar ook kantoorspullen en pennen werden verkocht. In mijn herinnering rook het erg donker, naar leer. Maar dat kan ook weer komen omdat er op die plek later een schoenwinkel zat. Soms halen je herinneringen wel eens iets door elkaar.

Ik kocht het boek waarschijnlijk naar aanleiding van de tv serie die er van het boek was gemaakt en die toen werd uitgezonden. Prachtig vond ik die. Toen. Later zag ik hem eens terug en toen bleek er in groeiend gras meer dynamiek te zitten dan in een aflevering van "Samen op 't eiland Zeekraai".

Maar het boek is nog steeds erg mooi. Onschuldig, vrolijk, met mooie kinderavonturen die iedereen wel zou willen beleven. Ook wanneer je allang geen kind meer bent.

De glimmende vloer

Bezoekers van de bibliotheek lopen gewoon over de vloer. Na misschien een eerste schrik als "Zo, die is blauw" (voor de bovenverdieping) of "Zo zeg, die is rood" (voor beneden) went het vlug. Zo'n vloer.

Gisteravond zijn die vloeren, die blauwe en die rode, van een nieuwe, glimmende beschermlaag voorzien. Een heel werk, gelukkig hoeven we dat niet zelf te doen.

Toen ik vanmorgen naar binnen liep en zo'n beetje mezelf weerspiegeld in de vloer zag worden moest ik weer eens denken aan hoe het allemaal gegaan is, met die vloer. Want de bezoeker loopt er gewoon over heen en ik zie hem soms niet eens meer. Dingen wennen vlug.

Maar die vloer, dat was tijdens het ontwerpen en het bouwen nog een heel gedoe. Er is zelf een tijd geweest dat we er over spraken in termen als "de oorlog van de vloeren". Al was dat natuurlijk glimlachend bedoeld.

Ik zou het hele verhaal achter het gedoe met de vloeren op kunnen gaan schrijven. Maar dat zou niet beleefd zijn. Of aardig. Dus ik doe het maar niet.
Maar mocht u weer eens binnenlopen, over de mooi glanzende vloer, bedenk dan dat zelfs een vloer er niet zomaar ligt. En dat je over kleuren, vlakken en patronen ontzettende meningsverschillen kunt hebben. Schreeuwende ruzies zelfs.
Al is het gelukkig wel allemaal weer goed gekomen.

Harry Potter in zeven minuten

Ik geef het toe. Harry Potter ontgaat mij helemaal.
Nee, niet boos worden.
We trekken ons hier in de bibliotheek niets aan van de smaak van de mensen die hier werken. Dus er staan gewoon rijen boeken over Harry in de rekken. Nou ja, ze staan er als ze niet uitgeleend zijn.

Zelfs Harry Potter-afwijzers zoals ik zal het zijn opgevallen dat er iets is met een nieuwe film over de jongen. De laatste schijnt het te zijn.

Rondhangend op het internet kwam ik het filmpje hierboven tegen. Twee mannen vertellen de vorige films na, in zeven minuten. Ze doen dat in het Engels, dat is een nadeel, dat is waar. Maar ik vond het toch te knap gedaan om het niet even in dit blog te zetten.

Mocht iemand de films in het Nederlands na kunnen vertellen, in zeven minuten, reageer of mail dan even. Dan komen we een filmpje maken.

Boeken voor een onbewoond eiland

"Wat doe je?"
"Ik zoek tien boeken voor een onbewoond eiland."
"We gingen toch naar Jordanië? En dan past er maar één boek in je tas."
"Nee, het is vanwege iets op Twitter. Ik moet gewoon even tien boeken voor een onbewoond eiland uitzoeken."

"Het schiet nog niet echt op he, met die tien boeken."
"Het is ook lastig. Kies je de beste tien boeken die je ooit las? Of doe je boeken die je ooit nog wilde lezen? Neem ik plotseling toch ook fictie mee? Doe je vrolijke boeken? Of juist niet, of een mix?"

"Heb je er al één?"
"Twee zelfs al. Nou ja, die ken ik eigenlijk alle twee al heel goed. Dus misschien ...."
"Je neemt het allemaal wel weer heel serieus he?"
"Het is ook serieus!"
"Nou. Zeker."
"Of vind jij van niet?"
"Natuurlijk. En ik ben nu al nieuwsgierig naar wat er nog meer komt."
"Hoezo?"
"Nou. Tien films voor een onbewoond eiland. Tien cd's. En natuurlijk het hoogtepunt, tien Bob Dylan liedjes voor een ..."
"Je neemt het niet serieus."
"Juist wel, dan kun je weer fijn zoeken naar die ene opname van dat liedje van Bob toen hij in Jezus was en dat werd opgenomen met "mijn eerste cassetterecorder", door een openstaand raam terwijl er een trein voorbij komt."
"Je neemt me niet serieus."

"Hoeveel heb je er nu?"
"Nog steeds twee."
"Nergens om hoor, maar we zouden nog naar het schema kijken. Je zou bandjes gaan schrappen."
"Dat heb ik gedaan."
"Van de 32 er één weghalen is niet echt schrappen hoor. Kijk dan, op zondag zijn we om zeven uur volgens het schema op drie verschillende plekken. Dat kan niet."
"Eerst dit afmaken, we gaan pas vrijdag naar Rotterdam."

"Nog steeds twee?"
"Drie al."
"Weet je, misschien moet je doen alsof we op een schip zitten."
"Sorry?"
"Ja. Als je nu doet alsof al je boeken op een schip staan en er wordt plotseling omgeroepen dat het schip aan het zinken is en dat we met vijf minuten van boord moeten."
"Dan worden de boeken nat."
"Het schip is heel dicht bij land!"
"Dan kun jij toch ook wat boeken meenemen?"
"Ja kom, het is jouw lijstje. En bovendien, ik moet de poes al dragen."

"De vijf minuten zijn om hoor."
"Ik heb er tien. Maar weet je, ik bedacht me wel, als jij en de poes ook aan land kunnen komen is het geen onbewoond eiland meer."
"Mannen en lijstjes! Je neemt dit echt allemaal veel te serieus, doe toch niet zo ingewikkeld. Tien boeken, foto, klaar!"
"Maar er moet nog een onderbouwing bij!"
"Dan doe je dat een andere keer. Het is echt wel goed zo. Kom, we moeten nog een cadeautje verzinnen voor je moeder."

(wordt misschien nog een keer vervolgd)

Even iets proberen

Open publication - Free publishing - More bibliotheek

Er staat wel vaker iets op dit blog over wat we doen als de bibliotheek gesloten is. Maar de dingen die dan gebeuren gebeuren natuurlijk niet plotseling en/of zomaar. Ze worden van tevoren uitgedacht.

Elk jaar gaat er een programma naar bijvoorbeeld de basisscholen met daarin de dingen waaraan ze mee kunnen doen. Het programma voor het volgend schooljaar (2011-2012) is net af en opgestuurd. Maar, leerkrachten zijn net mensen, soms wil zo'n programma wel eens zoekraken.

Daarom staat het programma voor de basisscholen dit jaar ook online. Voor als het met de post verstuurde exemplaar kwijt is, of gewoon om zomaar eens via de pc door te bladeren. Kleine moeite, zo klaar.

En, omdat iedereen natuurlijk mag weten wat de basisscholen in de bibliotheek kunnen komen doen plak ik het programma even in dit blog. Dan weet u ook weer wat beter wat we hier doen