Liedje voor Bernlef

Hendrik Jan Marsman, of duidelijker, J. Bernlef is dood.
Tussen al het nieuws in de verschillende journaals over regeerakkoorden en stormen was er nog net plek voor zijn overlijden.

Bernlef schreef Hersenschimmen. Dat is u waarschijnlijk niet ontgaan. En mocht u dat boek nooit gelezen hebben, ga dat eens heel rap doen dan.

Bernlef had nogal veel met jazz. En daar ken ik hem dan weer van. Nou ja, kennen is overdreven, ik heb nooit een woord met hem gewisseld maar ik heb hem met regelmaat voorbij zien lopen bij concerten in Amsterdam. Meestal bij wat lastige jazz. Bernlef was niet zo van het makkelijke denk ik.

Zo heel veel mensen schrijven er niet over jazz en nog minder schrijven er goed over. Bernlef was één van de weinigen die dat wel deed. Hij kende veel muziek en kon er ook nog goed over denken en vertellen.

"Ik geloof in dingen die door hard werken ontwikkeld zijn. Ik houd altijd van mensen die zich in een lang en moeizaam proces ontwikkeld hebben, vooral door introspectie en veel toewijding. Ik denk dat waar zij op uitkomen iets is dat vaak dieper en mooier is dan waar degene mee aankomt die van meet af aan die mogelijkheid en souplesse lijkt te bezitten. [...] Ik voel mij meer aangetrokken tot kunstenaars die zich door de jaren heen hebben ontwikkeld en betere en intensere musici zijn geworden."

uit: Haalt jazz de eenentwintigste eeuw?

Bernlef leek me een harde werker, een bonkige man ook. Geen extrovert type. Ik denk dat hij zichzelf herkende in de woorden die hierboven staan en die hij schreef over de pianist Bill Evans. Ook al geen extravert mens.

Ik plak een liedje in, van Bill Evans misschien wel de grootste jazzpianist die er ooit was. Voor Bernlef die gemist zal worden. 

Voor in een pauze

Kijk, wij zijn hier in de bibliotheek de hele dag natuurlijk hard aan het werk. Altijd maar bezig, bezig en nog eens bezig. Druk, druk, druk.

En we zijn natuurlijk ook heel serieus. Zo hoort dat in een bibliotheek.

En ik had natuurlijk weer een stukje kunnen schrijven over dat ene, prachtige en waarschijnlijk ook onovertroffen boek dat we net binnen hebben gekregen. Of over dat nieuwe idee waar we over aan het nadenken zijn.

Maar ik struikelde over bovenstaand filmpje van de poes Maru. En ik heb wat met katten. Dus staat er in dit postje niets over dat ene boek dat uw leven misschien wel gaat veranderen. U moet het vandaag doen met het filmpje van Maru, de enigszins iets te dikke kat.

De volgende keer zet ik dan wel weer wat serieus op of in dit blog.

Een klant in DWDD

Poëzie, gedichten. Het blijft lastig. Het is mooi, maar veel mensen vinden het toch wat kunstig of misschien zelf gekunsteld.

Ramsi Nasr, dichter des vaderlands, bedacht dat gedichten een stuk toegankelijker worden als je ze als een soort clip neerzet.

In De Wereld Draait Door van afgelopen vrijdag sprak hij over zijn project. Ik zat het allemaal eens wat rustig aan te kijken tot er een fragment uit één van die clips werd getoond. Het gedicht is van Lucebert en heet "Er is een grote norse neger in mij neergedaald".

Ik knipperde even met mijn ogen, en toen nog een keer. De man die in het bushokje zit te wachten, in wie de grote norse neger is neergedaald, die herkende ik. Die meneer komt gewoon bij ons in de bibliotheek in Langedijk!

Waardoor een toch al mooi gedicht nog mooier werd.

Maar hoe is hij in die clip gekomen?

Het clipfragment begint op 2 minuut en dertig seconden.

De niet te missen dvd

 Iets zeggen over films vind ik nog lastiger dan iets zeggen over boeken. Bij boeken kun je het nog hebben over stijl en taal zonder dat je weggeeft hoe het verhaal gaat. Bij films is dat lastiger, vind ik.

Waarschijnlijk was ik één van de weinigen die de film Intouchables nog niet in de bioscoop had gezien. Zo heel erg veel mensen zaten er niet in de zaal en die zaal was toch al niet groot.
Ik was een beetje huiverig om naar de film te gaan kijken. Frans, en over een zwaar gehandicapte man.

"Kunnen we niet gewoon naar een spannende film gaan?".
"Nee, we gaan hierheen, dit is mooi. Bovendien je kwam er zelf mee".
"Ja, ik heb er over gehoord maar om er dan ook zelf heen te gaan".
"Kom, niet zeuren we gaan er heen".

Intouchables gaat dus over een zwaar gehandicapte meneer in een rolstoel. Hij is totaal verlamd vanaf zijn nek naar beneden. En hij zoekt een hulp. Een werkloze man reageert. Omdat dat moest van het arbeidsbureau.

En meer ga ik er dus niet over zeggen. Want dat zou zonde zijn.
Maar geloof me, bekijk de film.

Stel, het is een dag waarvan je denkt dat die niet mooier of fijner kan worden. Een dag waarop je breed glimlachend rondloopt. De zon schijnt, en de vooruitzichten zijn goed. Het kan niet beter.
Dan nog zul je na het zien van deze film breder glimlachen en de dag nog mooier vinden.

Echt.
Geloof me.
Leen de dvd, hij is net in de bibliotheek
En als het niet zo is moet je het ook even zeggen. Maar dat ga je niet doen. Want je loopt te glimlachen.
Echt.

"I love my library"

Source: amandaonwriting.tumblr.com via Caro on Pinterest

Op het Pinterest bord waar hier al eerder wat over stond, het bord dat de oceaan overstak, kunnen mensen een boek "prikken" waarvan ze vinden dat iedereen dat zou moeten lezen. Niet iedereen die iets pint neemt die "opdracht" even letterlijk. Op het bord komen ook erg veel "lezen is onmisbaar/heerlijk/belangrijk" plaatjes terecht, en afbeeldingen die het belang van bibliotheken proberen duidelijk te maken. En hoewel het eigenlijk niet de bedoeling is van het "Mooie Boeken!" bord zitten er soms best mooie plaatjes tussen. Ik zet er een paar even op dit blog. Ter stimulering. Of om even instemmend bij te knikken.

Source: Uploaded by user via Liduin on Pinterest

Source: thelifeofabookjunky.tumblr.com via Sally on Pinterest

Source: via Caro on Pinterest

Source: wordpainting.tumblr.com via Liduin on Pinterest

Zet ook een boek in de leukste kinderboekenkast

Iedereen, of in ieder geval toch heel veel mensen hebben wel een favoriet kinderboek.

Misschien hangt er een bijzondere herinnering aan, misschien heb je het onlangs nog gelezen.

Via de website van de bibliotheek kun je de komende weken jouw favoriete kinderboek in "De leukste kinderboekenkast van Nederland" plaatsen.

En dat gaat heel gemakkelijk. Ga naar de website van de bibliotheek, klik op doe mee en op de website waar je dan terecht komt kun je het boek opgeven dat jij het allermooist vindt. En als er een bijzondere herinnering aankleeft kun je die er ook nog bijzetten.

Leuk idee, en het is zo klaar.

Al zit ik nog steeds na te denken over welk boek ik er in ga zetten. Poeh beer? De wind in de wilgen? Iets van Ted van Lieshout? Samen op het eiland Zeekraai van Astrid Lindgren? Of wordt het toch het boek met de verzamelde dierenverhalen van Toon Tellegen?

Ik laat het u nog weten. Als ik eindelijk gekozen heb.

Het is weer Kinderboekenweek

Ja, nu. Nu is het even stil. Nu zijn de meeste even eten. Maar gister en vanmiddag, toen was het druk.

Het is weer Kinderboekenweek. Elk jaar is het Kinderboekenweek. En elk jaar is het weer een beleving. Kinderen zouden niet meer zo van lezen houden, en bibliotheken zouden volgens sommigen maar een beetje achterhaalde gebouwen zijn.

Nou, echt niet. Het is hier in de bibliotheek Langedijk altijd al druk op de jeugdafdeling en met de Kinderboekenweek is het soms helemaal niet meer bij te houden. Gisteren waren er hier nog meer dan 300 (we kunnen er een paar niet of dubbel geteld hebben) die kwamen proeven van allerlei hapjes uit andere landen. En daarna gingen ze nog even aan de slag met de speurtocht door allerlei boeken.

En dat gebeurde vanmiddag weer. Niet dat er weer 300 kinderen kwamen proeven, dat was maar voor één keer, vanmiddag kwamen ze met z'n allen weer even de speurtocht doen.

Nu, tegen zes uur, zijn de meeste even eten. Alleen Soukeina is er nog. Die knutselt gelukspoppetjes in elkaar. En ze moet er nog een paar, één voor haar schoonbroer en dan nog één voor een oom. Maar dan gaat ze ook even eten.

Maar ze heeft belooft dat ze daarna weer terugkomt. Dus ik ga even opruimen, want het moet er wel een beetje knap uit blijven zien.

Alweer een boek

Afgelopen zaterdag viel er om een uur of tien een zware doos op de grote teen van mijn rechtervoet. Dat was even lachwekkend leuk maar daarna vooral pijnlijk. En redelijk bewegingsloos. Ik dan.
Omdat je wat moet ben ik maar twee boeken gaan lezen, door elkaar heen. Over één van die boeken wil ik het even hebben.

Nu stond hier laatst al een dvd box op dit blog die we niet gekocht hadden als bibliotheek en nu komt er weer een boek dat we niet gekocht hebben. Maar goed, alleen omdat wij het niet hebben betekent het nog niet dat het niet de moeite waard is. en reserveren gaat tegenwoordig erg makkelijk.

"Wij zijn arabieren" is een boek van Maarten Zeegers. Zeegers vertelt aan het begin van het boek waarom hij besluit tijdelijk in Syrië te gaan wonen. Hij gaat er studeren, Arabisch recht. Hij is ook nog zo eerlijk om erbij te vermelden dat hij op een Facebook pagina had gelezen dat Syrische vrouwen de mooiste ter wereld waren. Kijk, dat is een eerlijk zinnetje. Of het waar is weet ik niet maar het is wel sympathiek om het op te schrijven.

Zeegers vertelt over het leven in de bureaucratische politiestaat Syrië. Over de universiteit, hoe ingewikkeld het is om een aardige woning te vinden, over zijn vriendinnen. Leuk, maar boeiend is het boek omdat Zeegers bijna terloops en soepel een heleboel dingen uitlegt die misschien niet altijd even bekend zijn.
Wat is toch het verschil tussen Soennieten en Sjiieten? Wat zijn eigenlijk Alawieten waar je nu met al het nieuws uit Syrië zo veel over hoort? Hoe zit dat nu met de Koran? En hoe gaat het nu echt tussen mannen en vrouwen in een Arabisch land? Hoe bedreigend ervaren de bewoners van Syrië hun eigen regering?

Zeegers weet een hoop van zijn onderwerp af maar nergens slaat hij je dood met zijn kennis, het blijft behapbaar en te volgen. Knap en leesbaar gedaan. Iedereen die iets over de Islam en het Midden-Oosten wil weten komt met dit boek een heel eind.

Tegen het eind van het boek breekt ook in Syrië de Arabische lente uit. Zeegers kan niet om de protesten heen, schrijft er artikelen voor Nederlandse kranten over en valt zo nog meer op bij de geheime dienst. Wanneer hij zijn visum wil verlengen wordt hij gearresteerd. Wat in Syrie niet bepaald een lolletje is.

Aanrader, ook als je gewoon kunt lopen.

De stem van Geert Mak

Geert Mak ken ik sinds hij "Toen God verdween uit Jorwerd" schreef. Dat was een prachtig mooi boek over de geschiedenis van een dorp, en de mensen die daar woonden. Mooi, en redelijk klein van onderwerp.

Mak schreef na "Jorwerd" een aantal boeken die ik, om vage redenen, niet las. Al gingen ze toch niet geheel aan me voorbij. Dat kon ook niet want het waren redelijk grote bestsellers, "De eeuw van mijn vader" en "In Europa". Van de laatste titel werd een tv serie gemaakt en daar, het was even een aanloop, ging het wat mis tussen Geert Mak en mij.

Mak is een historicus, en een goede. Maar op de tv bleef bij mij toch vooral zijn wat schoolmeesterachtige stem hangen. Heel erg hangen zelfs. En het was die stem die me dwars zat in Mak's nieuwste boek, "Reizen zonder John: op zoek naar Amerika".

In 1960 reisde de schrijver John Steinbeck door Amerika. In een auto met als enige metgezel zijn hond, Charley. Over die toch schreef Steinbeck een boek, "Travels with Charley". Dat boek geeft een mooi beeld van hoe Amerika was in 1960. Steinbeck beschreef platteland en steden, voerde gesprekken en observeerde.

Vijftig jaar later reisde Geert Mak Steinbeck's reis na. Zonder hond. Maar met zijn vrouw.

Mak schrijft goed. Duidelijke zinnen, niet te lang. Maar, en dat lag natuurlijk aan mij, de eerste 115 bladzijden hoorde ik hem elke zin voorlezen. Heel gek. In mijn gedachten zag ik hem staan. In een dikke winterjas en met wolkjes die uit zijn mond komen omdat het buiten zo koud is. Een beeld dat was blijven hangen van de "Europa" tv-serie. En dan die stem die maar doorging en doorging.

Net toen ik echt helemaal genoeg begon te krijgen van die stem die maar voorlas pakte het boek me. "Reizen met John: op zoek naar John" is een mooi boek. Niet een superprachtig onovertroffen boek. Maar wel een mooi boek.

Mak vertelt over Steinbeck, en het leven in Amerika in 1960 en veel eerder. Daarnaast vertelt hij het verhaal van het Amerika van nu. En dat alles draait hij vakkundig door elkaar heen zodat je over vrijwel elk onderwerp dat je kunt verzinnen wel iets leest; politiek, indianen, discriminatie en ga zo maar door. Niet droog en saai maar vaak met aansprekende kleine anekdotes.

Aanrader. Al moet je Mak's onderwijzersstem stem een beetje negeren.

Voordeeltjes met je bibliotheekkaart

Een bibliotheekkaart begint steeds meer te lijken op een Zwitsers zakmes. In de bibliotheek Langedijk kun je er boeken, tijdschriften maar ook cd's en computerspelletjes mee lenen. En eBoeken, dat kan ook.
Maar er is nu nog meer.
Met je bibliotheekkaart krijg je nu ook korting op een flink aantal musea, uitjes en andere leuke dingen.

Je kunt met korting naar Ecomare op Texel.
Je krijgt korting bij het COBRA museum in Amstelveen.
Je krijgt korting bij speeltuin (kan ook speelparadijs zijn) De Batavier in Alkmaar.

Hopen voordeel. Allemaal met je bibliotheekpas. Hier staan alle voordeeltjes op een rij.

In Langedijk krijg je korting wanneer je naar Het Zoldertheater in Sint Pancras gaat kijken.

Mocht u nog ideeen hebben voor andere uitjes in Langedijk waar we mee zouden kunnen gaan praten, zet het dan even onder dit blog. Dan gaan we dat proberen te regelen.

Treme, de dvd die we over het hoofd zagen

Elke week kopen we een aantal dvd's. Dat gaat op dezelfde manier als met boeken. Aan de hand van zo objectief mogelijke recensies wordt er een keuze gemaakt. Meestal gaat dat goed. Heel soms zien we wat over het hoofd.

Vandaag een stukje over een dvd box die we over het hoofd zagen.

Treme is een Amerikaanse serie die speelt in New Orleans vlak nadat de orkaan Katrina er huis hield. In tien afleveringen worden mensen gevolgd die hun leven en hun stad weer op de rit proberen te krijgen. Een mevrouw probeert haar restaurant open te houden, een professor maakt zich steeds kwader over het uitblijven van echte hulp, een man is vermist.

Misschien klinkt het allemaal niet erg spectaculair. Het is dan ook erg moeilijk om precies te beschrijven waarom Treme nu precies het beste is dat ik het afgelopen jaar op een tv scherm zag. Misschien komt het door de manier waarop de verhalen verteld worden, nergens opdringerig, nergens te uitleggerig. Het is prachtig gefilmd, een beetje rustig, niet al te springerig. Er is heel veel muziek te zien en te horen, ook niet onbelangrijk.

Misschien komt het omdat Treme vooral een heel menselijke serie is. De verhalen zijn allemaal voorstelbaar. Wat er ook gebeurt, nergens denk je "Nee, dat is onzin, dat kan niet". Misschien komt het ook wel omdat, ondanks al het leed na Katrina er vooral heel veel levenslust door New Orleans lijkt te waren. De stad moet weer worden opgebouwd, er moet weer worden geleefd, er moet weer muziek worden gemaakt.

Nou ja, echt goed uitleggen lukt dus niet. Een paar bibliotheken in Nederland kochten de dvd box wel. U kunt hen via de bibliotheek Langedijk tot u laten komen.
Of u kunt hem kopen. Dat heb ik gedaan.

Het Pinterestbord dat de oceaan overstak

Ik ken ze verder niet, Karen de kapster uit Tuscon of Jan de bibliothecaris uit Finland. Maar toch kom ik ze soms tegen.

Een paar maanden terug was het de laatste en nieuwer dan nieuwste sociale media hype, Pinterest. Plaatjes prikken op een digitaal prikbord. Tenminste, dat begreep ik uit de berichten over Pinterest. Zelf gebruiken kon niet want daar had je een uitnodiging voor nodig.

Altijd slim, iets afschermen van het grote publiek. De begeerte naar mee willen doen stijgt er meteen enorm door. Ook bij mij, bibliothecarissen zijn soms net mensen.

Na wat rondhangen had ik dan toch opeens een zogenaamde "invite". Luid gejuich galmde door de bibliotheek, we mochten ook mee doen met Pinterest.

Het principe van de site is kinderlijk eenvoudig, maar dat zijn goede ideeën misschien meestal. Je wordt lid van Pinterest, je sleept een icoontje naar je browser en vanaf dat moment kun je, als je op het internet een leuk plaatje tegen komt op het icoontje klikken en, hup, daar staat het plaatje bij jouw naam, op een zogenaamd "bord" op Pinterest. Iedereen kan het zien, en leuk of niet leuk vinden.

Pinterest groeit en groeit. Vooral in Amerika is het een absolute hit. Maar ook in Nederland wordt de site steeds populairder, misschien wel door de gedachte "een plaatje zegt meer dan honderd woorden", of duizend, dat kan ook.

Een van de leukere dingen van Pinterest vind ik dat je je eigen "bord" ook toegankelijk kan maken voor andere gebruikers van Pinterest, laat ik ze pinners noemen. Bijna meteen nadat de bibliotheek lid werd van de website maakte ik een "bord" met de titel "Mooie Boeken!". De bedoeling was, en is, dat je daarop de boeken pint die je heel erg de moeite waard vindt en waarvan je denkt dat anderen die ook zouden moeten lezen.

Een tijdje ging het leuk maar niet fantastisch met het bord. Tot een paar weken terug. Toen pinde plots iemand uit Amerika iets op het bord. Daarna volgde een Spanjaard, een Fin en al heel vlug nog veel meer mensen uit allerlei landen. Het werden er zoveel dat ik de titel "Mooie Boeken!" maar heb aangevuld met "Great Books!", voor de duidelijkheid.

Het gaat de wereld niet veranderen, en een heel praktisch nut kan ik er ook niet in ontdekken maar mooi vind ik het wel. Mensen uit alle hoeken en gaten op de wereld die een boek dat ze de moeite waard vinden op het bord pinnen en daarmee aan anderen laten zien wat ze lezen. En wie weet denkt die andere dan wel, "Och, laat ik dat boek ook eens proberen".

Een paar maal per week, meestal tijdens de lunchpauze, doe ik nu mijn Pinterest administratie. Mensen toevoegen, mensen volgen, boekje pinnen, dat soort dingen. Eerlijk gezegd heb ik mijn handen nu zo vol aan het toevoegen van belangstellenden dat ik nauwelijks meer toekom aan het maken van een ander bord op Pinterest. Maar dat komt een andere keer dan wel weer.

Ook voor niet-politici

Open publication - Free publishing - More nieuwsbrief

Twee of drie maal per jaar verstuurt de bibliotheek een nieuwsbrief naar de burgemeester, de wethouders, raadsleden en burgerraadsleden. Vorige week verstuurde ik weer zo'n nieuwsbrief.

Politici hebben het druk, en ze komen misschien ook niet allemaal in de bibliotheek. Om ze toch een beetje op de hoogte te houden van de dingen die er in de bibliotheek gebeuren krijgen ze de nieuwsbrief.
Daar staat natuurlijk niets in dat geheim is of dat niet-politici niet mogen weten. Misschien vinden niet-politici het ook wel een leuk nieuwsbriefje om te lezen. Je weet het nooit.

Dus, hierbij de nieuwsbrief. Ook voor niet politici.

Word voor inburgeraars

Nee. Er is nog niemand te zien op de foto. Alleen de spullen staan nog maar klaar. De mensen komen zo.

Op de vrijdagochtend wordt een stukje van de bibliotheek  gebruikt door Vluchtelingenwerk Nederland. Een vrijwilliger van hen geeft dan computercursus aan inburgeraars. Omdat Nederland nu eenmaal een land is waar veel met computers gebeurt. Wie wil solliciteren moet een brief kunnen schrijven, en daar een knap cv bij kunnen doen. Nu kan ik me van heel vroeger herinneren dat je dat met een typemachine deed. Maar dat is natuurlijk helemaal achterhaald.

Dus leert de vrijwilliger een aantal inburgeraars om te gaan met Word. Zodat ze straks meer kans hebben om een baan te vinden.

Het is klein, en het zal de hele wereld niet veranderen. Maar misschien helpt het een paar mensen een stapje vooruit. En dat is ook een functie van een bibliotheek.

Het muizenhuis

Julia en Sam zijn twee muizen die in een groot muizenhuis wonen. Ze wonen er niet alleen, er wonen nog een flink stel andere muizen. Maar Julia en Sam beleven de meeste avonturen. Ze bedwingen een op hol geslagen wasmachine, ontmoeten een zeeman (of misschien moet dat wel zeemuis zijn) en vieren de verjaardag van kleine Sofie.

Het Muizenhuis van Karina Schaapman valt vooral op door de foto's die er in staan. Prachtige foto's waarop goed te zien is wat er allemaal in het muizenhuis gebeurt. De verhaaltjes zijn kort, ideaal om voor te lezen en daarna kun je mooi nog een paar minuten samen kijken naar de foto's.
Geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 4.
Het Muizenhuis heeft ook nog een eigen website.

Neushoorns eten geen pannenkoeken

Je zult het maar hebben. Ouders die het zo druk met zichzelf hebben dat ze je opmerkingen over dat er toch echt heus waar een enorme paarse neushoorn door het huis loopt.

Maar Maartje overkomt het. In het begin is ze nog wat bang voor het grote paarse beest maar al vlug wordt het haar vriendje. Zo heel veel anders heeft ze toch niet te doen met ouders die geen tijd voor haar hebben.

Als al het "er is, echt waar een paarse neushoorn, kijk dan!" haar ouders teveel wordt nemen ze haar mee naar de dierentuin. Om haar daar een echte neushoorn te laten zien. Als ze echter bij het hok van de neushoorn komen hangt er daar een groot papier met "Vermist. Neushoorn". En de kooi is leeg.

En nee, dan is het verhaal nog niet afgelopen. De neushoorn moet nog gevangen worden en de ouders moeten nog naar Maartje gaan luisteren. En zelfs als ze dat zijn gaan doen komt er nog een beer om de hoek kijken.

"Neushoorns eten geen pannenkoeken" van Anna Kemp & Sara Ogilvie is een leuk, vrolijk boek met mooie illustraties. Nieuw is het gegeven van een kind dat "dingen" ziet die haar ouders niet zien niet maar deze variant is leuk gevonden.

Om voor te lezen en om hardop om te lachen. Samen natuurlijk.

Megane (film)

We hebben het allemaal druk. Tenminste, zo lijkt het vaak.
Dit moet nog, en dat ook. We moeten hier heen en vooral ook naar daar heen.
Druk, druk, drukker, drukst.

Gisteravond keek ik naar de dvd "Megane". Een Japanse film. Ik kijk niet heel vaak naar Japanse films maar van deze had ik wel eens gehoord. Vaag. Hij moest apart zijn, er zou niet veel gebeuren maar het zou de moeite waard zijn.

En dat klopt.

Wie vindt dat hij/zij het druk heeft, te druk misschien wel zou naar deze film moeten kijken.
Het verhaal is simpel, eigenlijk is elk woord dat je er over zegt al teveel. Want heel veel gebeurd er niet.
Maar goed.
Een mevrouw bezoekt een eiland. Ze logeert er in een hotel. Er is niets te doen. Helemaal niets. Ze komt wat mensen tegen, die ze niet begrijpt. Ze zit op het strand, uiteindelijk eet ze schaafpijs. En ze gaat weer weg.
Geef het maar toe, dat klink niet echt heel spannend of aanprijzend.

En toch is het een prachtige film, licht en grappig.
Aan het eind blijf je met veel vragen zitten. Hoe het zit met het schaafijs, wat de mevrouw met de rode sjaal eigenlijk komt doen en waarom heet de film eigenlijk Brillen?
Maar die vragen die doen er niet toe. Aan het eind zit u zich , zeker weten, met een brede rustige glimlach op uw gezicht te bedenken dat u ook naar zo'n eiland wilt. En dat u er waarschijnlijk niet meer weg zou willen gaan.

Een aanrader met zes uitroeptekens!

Nico Dijkshoorn over vriendschap

Ja, het is weer Boekenweek. Natuurlijk kunt u daar in de bibliotheek Langedijk ook weer van genieten. Maar dat kunt u al op de website lezen.
Voor dit blog laat ik het even bij het filmpje van Nico Dijkshoorn hierboven.
Het duurt een meesterlijke minuut of acht.
Dus, stop met lezen en ga naar het filmpje kijken!

Leenrecht

Sommige dingen in het leven komen altijd terug.
Dus ook dit jaar mag ik weer het formulier van de stichting Leenrecht invullen.

Vorig jaar tikte ik er ook al een stukje over, dus kopieer ik een deel daaruit.

"Over leenrecht kun je uren praten. Maar dat zou te gek zijn. Tenslotte moet het formulier nog worden ingevuld.
Schrijvers schrijven boeken. Voor elk verkocht boek krijgt een schrijver geld. Simpel. Maar zodra een boek in een bibliotheek wordt uitgeleend werkt het niet meer. De bibliotheek koopt het boek maar leent het vervolgens aan soms wel 100 of nog veel meer mensen uit. En dat scheelt een schrijver inkomsten.

Om dat inkomstenverlies wat te compenseren betaalt de bibliotheek voor elke uitlening een bedrag aan de stichting Leenrecht. En die stichting verdeelt dat geld dan weer onder de schrijvers."

In 2011 leende de bibliotheek Langedijk meer boeken, dvd's en games uit dan in 2010. Dat is mooi. Maar het zorgt er ook voor dat het bedrag dat aan de Stichting Leenrecht moet worden overgemaakt stijgt.

Ik ben net klaar met het invullen van het formulier. Het is digitaal verzonden.
Het bedrag dat we dit jaar gaan overmaken is meer dan €37.000,-.

Met voordeel naar Ursul de Geer

Wat als je een man van 57 bent, leraar oude talen, gescheiden. Een man die zwart-wit tv kijkt en een telefoon met draaischijf heeft. Die niet van vliegen houdt. Een bril met jampotglazen draagt en bang is om blind te worden. Een man die lijdt aan slapeloosheid.
En dan, op een dag ontmoet je een mysterieuze Portugese vrouw die een telefoonnummer op je voorhoofd schrijft.
Ineens besef je dat je oud wordt. Je verlaat plotseling het klaslokaal tijdens een les.
In een boekhandel vind je een autobiografische tekst van een Portugese arts, die schrijft: ‘Als het zo is dat wij slechts een klein deel kunnen leven van wat er in ons zit – wat gebeurt er dan met de rest?’
Van de ene op de andere dag besluit je een treinreis naar Lissabon te boeken om deze arts te gaan zoeken.

Dit overkomt Raimund Gregorius in de roman ‘Nachttrein naar Lissabon’ van de Zwitserse schrijver Pascal Mercier (pseudoniem van hoogleraar filosofie Peter Bieri).

"Nachttrein naar Lissabon" was als boek een enorm succes. Ursul de Geer vertelt het boek na op zaterdag 10 maart in Theater de Binding. Leden van de bibliotheek hebben het voordeel dat ze, op vertoon van hun bibliotheekpas, het tweede kaartje voor deze voorstelling gratis krijgen.

De voorstelling begint om 20.15 uur. Kaarten kosten €15,-
Meer informatie en kaartverkoop bij Theater de Binding.