De (verdere) verbouwing van de Binding

Gisteren, laat in de middag was het opeens zover. Met vliegende vaart, wat ik zelf gezien de temperatuur wel een tikje overdreven vond begon de verbouwing van de Binding.

Beter is misschien, de volgende verbouwing van de Binding want zo lang is het nog niet geleden dat er hier driftig gehamerd en gezaagd werd. Beter is misschien ook, begonnen de voorbereidingen voor de verbouwing van de Binding. Want er is groen verwijderd daar waar heel binnenkort gewerkt gaat worden.

Maar het is nog steeds warm dus dan mag je af en toe een woord of een zin overslaan.

Maar goed, de volgende fase van de verbouwing van de Binding is dus begonnen. Afgelopen week besloot de gemeenteraad dat de hoger dan verwachte kosten voor die verbouwing geen beletsel mochten zijn. En gister stond er dus al een graafmachine. Soms gaan dingen best snel.

Net als bij de vorige verbouwing zal ik soms een stukje schrijven over de vorderingen. Om u een beetje op de hoogte te houden. En misschien ook, ik zeg het maar meteen, om u te waarschuwen.

Deze fase van de verbouwing van de Binding zal flink ingrijpend zijn. En bij ingrijpende dingen komt overlast al vlug om de hoek kijken. Dat u dat maar vast weet.

Tijdens de verbouwing zal het Jan Arentsz College helemaal van de benedenverdieping gaan verdwijnen. Zij gaan naar de eerste en tweede verdieping. In de rechtervleugel (op het plaatje) komen werkkamers voor de burgemeester en de wethouders en andere ambtenaren. Links blijft de bibliotheek (al gaat daar wel heel wat veranderen maar dat komt later nog) en in het midden komt de ingang van het gebouw, een werkcafé/wachtruimte/raadszaal.

De verbouwing gaat tot in het eerste kwartaal van 2019 duren. Eerst wordt het middelste deel op de foto afgebroken/gesloopt. In de laatste weken van de schoolvakantie worden er heipalen in de grond geslagen om op die plek een nieuwe vleugel te bouwen. Nu van twee verdiepingen hoog. Op de tweede verdieping van die vleugel komt de kantine van het Jan Arentsz.

Dat was het voor nu.
Zodra ik foto's kan maken van slopende bouwvakkers meld ik me weer.

Ton

Opening Het Geheugenhuis

Ik kan er natuurlijk een heel tekstje omheen schrijven maar, ach, het gaat om de uitnodiging. Later komt er nog wel eens een andere tekst over het Geheugenhuis.

Feestelijke opening dementheek  Het Geheugenhuis
 
De bibliotheek Langedijk opent op vrijdagmiddag 15 juni om 15.00 uur een dementheek. Dit is een plek in de bibliotheek voor ouderen, dementerenden en hun mantelzorgers. Op deze plek is ruimte voor herinneringen, een kop koffie en er is een uitgebreide collectie boeken en spelmaterialen om te lenen.  Ieder die betrokken is bij ouderen  (vanuit professie of privé), is van harte welkom om bij de opening aanwezig te zijn. De dementheek krijgt de naam Het Geheugenhuis en is vanaf die datum altijd te bezoeken tijdens openingstijden van de bibliotheek, Bosgroet 4 in Zuid-Scharwoude.
Zo werkt ook de bibliotheek mee aan een dementievriendelijke gemeente! 

 

De Lonkende Leestafel over Bitcoins en ander cryptogeld

Het is niet dat ik niet kan lezen wat hier staat.

"IJsland zal binnenkort waarschijnlijk meer elektriciteit gebruiken om bitcoin te minen dan om alle huishoudens van stroom te voorzien, voorspelt een IJslandse energiedeskundige.
De energie die de IJslandse bitcoinminers gebruiken groeit enorm. Datacentra kunnen in 2018 meer elektriciteit verbruiken dan alle huishoudens in heel het land, vertelt Johann Snorri Sigurbergsson van het IJslandse energiebedrijf HS Orka aan de BBC."

En als ik heel erg mijn best doe kan ik dit ook lezen.

"De bitcoin dient virtueel "gedolven" te worden (mined)^[24]; personen en organisaties die dit doen worden miners genoemd; iedereen kan meedoen. Ze zijn de knooppunten van het consensusnetwerk. Minen houdt in dat blokken worden gevonden die aan bepaalde speciale eisen voldoen; deze zijn zo gekozen dat dit veel rekenwerk vereist. Dit vormt een proof-of-work (POW) systeem (van het type hashcash), waardoor manipulaties door criminele miners niet lonend zijn. Het is voldoende als de rekenkracht van samenwerkende criminele miners een minderheid van de totale rekenkracht van de miners is. Wie als eerste een nieuw blok vindt krijgt een beloning. Gegeven een bepaalde rekenkracht is het een kwestie van geluk om het snel te vinden, dus met een beperkte rekenkracht maakt men toch een evenredige kans. Er zijn ook miningpools actief op internet waar mensen samen kunnen zoeken naar de nieuwe blokken, door de gezamenlijke rekenkracht van hun computers in te zetten. In plaats van een kleine kans op een grote beloning heeft men dan een grotere kans op een deel ervan." 

Maar er is een groot verschil tussen iets kunnen lezen en snappen wat er staat.

En, niet om het één of ander, ik ben echt niet dom of zo. Maar van bitcoins of beter cryptovaluta snap ik niets, nada, nichts. Het bestaat niet, maar toch weer wel. En je kunt er zelfs gruwelijk rijk mee worden. Toch?
Maar waarom dan?
En hoe dan?

Mocht u nu ook stiekem (of openlijk) eigenlijk helemaal miet begrijpen hoe dat nou zit met dat rare geld waar je wel veel over leest maar dat je nog steeds niet vast kunt houden dan kunt u vrijdag 8 juni aan die onwetendheid een eind maken.

Derek en Patrick van alles over crypto zitten van drie tot vier klaar aan de lonkende leestafel in de bibliotheek en kunnen het allemaal uitleggen en duidelijk maken. Eindelijk.

Over lijstjes en geld

"Nee. Echt?".
"Ja, echt. Daarom bel ik juist".
"Bij de vijf laagste, echt?".
"Ja. Dat staat hier. Jullie horen bij de vijf laagste".

Het gaat weer eens over geld. Ja. Sorry. Hoe vervelend het ook is, en hoe weinig u geld misschien koppelt aan de bibliotheek, toch moet het. Bibliotheken zijn mooi, belangrijk, en ze kosten geld. Het gebouw, de mensen die er werken, de boeken, spelletjes, de computers, al de andere dingen, het kost allemaal geld.

En, dat leerde ik vroeger bij economie al, geld is een schaars goed.
Al is het op sommige plekken schaarser, veel schaarser dan op andere plekken.

Ik ga niet weer het hele bezuinigingsverhaal dat een paar jaar geleden speelde herhalen. U kunt het zich waarschijnlijk wel herinneren. Crisis, tekorten bij de gemeente, bezuinigingen, inkrimpen van de bibliotheek in ruimte, materialen en medewerkers. Maar, dat is al weer een tijdje terug. Voorbij is klaar enzo.

Al is dat laatste weer niet helemaal waar. Het is nog niet voorbij en klaar is het ook al niet.

Een paar weken terug had ik een onderzoeker van de Vereniging van Openbare Bibliotheken aan de telefoon. Hij vertelde me, bijna beschroomd, dat de Bibliotheek Langedijk bij de vijf laagst gesubsidieerde bibliotheken in Nederland hoorde. Nu was ik daar zo van onder de indruk dat ik vergat te vragen op welke plek we precies stonden maar van 211 organisaties stonden wij dus bij de onderste vijf.

Ik kende al wel een ander lijstje. Dat kijkt in Noord-Holland naar hoeveel subsidie per inwoner een gemeente over heeft voor het bibliotheekwerk. Daar stond Langedijk op de vierde en derde plek van onder. Voor u nu denkt, "Ja, dat kun jij nu wel zeggen maar ...", Ik heb het lijstje hierboven geplakt. Helaas is afgesproken dat het een niet openbaar lijstje is dus heb ik de namen van de andere bibliotheken weg moeten schilderen. Maar toch. Het maakt hopelijk wat duidelijk.

Dit is weer de tijd van het jaar van de jaarrekening en begroting.U kunt ze bekijken op de website. Hier en hier. U ziet geen vrolijk makende cijfers. In 2019 komen we 17.500 euro tekort.

Voorzieningen in een gemeente kosten geld. Waar geld aan wordt uitgegeven is een politieke keuze. Sinds de grote bezuinigingen van een paar jaar terug bestaat er geen echte relatie meer tussen dat wat de bibliotheek doet en het subsidiebedrag dat de gemeente er voor over heeft. Het zou, denk ik goed, en met het oog op de toekomst in een verbouwde Binding verstandig zijn als we daarover eens zouden gaan praten.

Want maar steeds opnieuw onderaan zo'n lijstje bungelen en daardoor langs het randje van een financiële afgrond lopen ... Nou ja, ik heb best hoogtevrees eigenlijk.

Jaarverslagen worden zelden gelezen

Leuk is het niet natuurlijk, dat jaarverslagen maar zo weinig gelezen worden. Alle woorden willen nu eenmaal graag gelezen worden.
Al heeft een jaarverslag het vaak wel aan zichzelf te danken. Veel te veel woorden, gekkig officieel taalgebruik, en het gaat ook nog over dat wat al geweest is.

Maar goed, de Bibliotheek Langedijk heeft ook een jaarverslag. Hopelijk met niet al te rare woorden en hoewel de toekomst vaak boeiender is dan het verleden is het best aardig om eens te lezen hoe het nu gegaan is, in het afgelopen jaar.
Wat zeg ik, best aardig? Er is een hele hoop gebeurd, zeker voor een kleine bibliotheek als die in Langedijk. 

Hieronder dus het jaarverslag.
En mocht dit lastig lezen dan staat het ook nog hier.

Probeer het eens.

Rare boeken op de radio

Dromen, als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is het wel aan dromen.
Oh, wacht, niet m'n eigen dromen, die gaan best wel. Nee, dromen in boeken en in films. Daar word ik toch vaak zo vreselijk flauw van. Zit je net goed in een verhaal duwt een schrijver er opeens een droom in. Bah. In een droom kan van alles, logica hoeft niet en zo'n ding zit vaak ook nog vol vage psychologische verwijzingen. En als de schrijver geen zin meer heeft dan stopt de droom gewoon. Kunstgrepen vind ik het, ophoudende stukken tekst, een uitvlucht van een schrijver die het niet meer weet.

Een paar weken terug las ik een boek van Kazuo Ishiguro, "De troostelozen". Ik begon er vrolijk aan. De tekst op de achterflap vertelde over een muzikant die in een plaats terecht kwam waar van alles aan de hand was en waar de muzikant een belangrijke opdracht had. De eerste bladzijdes las ik opgetogen. Fijne zinnen, mooie opbouw. Maar na 8 of 9 pagina's bekroop me het gevoel dat er iets raars aan de hand was. De hoofdpersoon stond namelijk al een paar pagina's met een meneer in de lift die zijn koffers naar zijn kamer zou brengen. En de sjouwende man ging maar door over hoe belangrijk het was dat hij de koffers niet op de grond zou zetten.

Het boek van Ishiguro bleek één lange droom te zijn. Van meer dan 500 pagina's.

En hoewel ik dromen in boeken verafschuw vond ik het een erg goed boek.

Dinsdag 24 april mag ik mijn maandelijks uurtje op Compleet FM weer vullen. Van 10 uur in de ochtend tot 11 uur. En deze keer doe ik twee moeilijke boeken. Of lastige boeken. Rare boeken mag ook.

Naast het boek van Ishiguro gaat het over "De bleke koning" van David Foster Wallace. Nu al het raarste boek dat ik dit jaar las. Een verhaal over mensen die bij de belastingdienst in Amerika werken, verveling, bureaucratie. En dan zo complex geschreven dat je er soms vrij radeloos van wordt. Maar ook weer heel erg vrolijk. Ik dan.

Naast bibliotheeknieuws mag ik ook de muziek zelf uitzoeken. Ik denk dat het muziekjes worden van Biosphere, Morton Feldman, Lambchop, Vijay Iyer's project over de dromen van veteranen van de oorlogen in Irak en Afghanistan, Eric Clapton's beste gitaarsolo en nog wat dingen.

Moeilijke boeken, rare muziek, ik heb er nu al zin in.

Ton

Afra aan de lonkende leestafel

Veel is tegenwoordig marketing, en dat woord is vaak weer een soort versjieking van iets eenvoudigs als reclame.
Dus eigenlijk zou ik nu een zin als "ik beleefde menig fijn uur met de prachtige boeken van Afra Beemsterboer" moeten tikken.
Maar dat zou natuurlijk dikke onzin zijn.
Ik heb immers nog nooit een boek van Afra Beemsterboer gelezen.

Afra Beemsterboer, u weet het waarschijnlijk is een schrijfster van familieromans uit Langedijk. Niet zomaar een schrijfster van een enkel boek, ze heeft een fikse rij titels op haar naam staan.

Ik las ze nooit, maar ken ze wel. Mijn moeder veerde namelijk altijd op als ik van haar een boek meebracht uit de bibliotheek. Nou ja, echt opveren ging niet meer zo heel erg maar blij werd ze wel van zo'n boek. Waar ik dan ook weer blij van werd want met regelmaat werd ik licht wanhopig van haar "Nee, dat is niks", "Ouderwets" of "Veel te godsdienstig" opmerkingen bij de boeken die ik voor haar uitzocht. Familieromans, ze lijken zo makkelijk, maar dat valt vies tegen. Om een goed verhaal fijn op te schrijven, lekker leesbaar maar weer niet oubollig, daar moet je talent voor hebben.

Volgens mijn moeder had, of beter heeft Afra Beemsterboer dat talent.
En geloof me, als mijn moeder dat zei dan klopt dat. 

Aanstaande vrijdag, 13 april is er in de bibliotheek van 15.00 tot 16.00 uur een workshop van Afra Beemsterboer over hoe dat nu gaat, schrijven. Workshop klinkt misschien wat officieel en plechtig maar dat is niet de bedoeling. Afra vertelt over haar ervaringen met het schrijven van familieromans en als u wilt kunt u wat oefenen.

Groeten uit Hilvarenbeek

Er is wat gezoem, wat getjilp, je duikt weg voor een overvliegend vliegtuig en in het nagebrom hoor je iemand "kom maar, kom maar, kom maar!" roepen.

Geir Jenssen komt uit Noorwegen en maakt als Biosphere ambientmuziek. Mocht je bij dat woord op Wikipedia willen gaan kijken, daar staat dit, "Het is een rustige, lang uitgesponnen muziekstijl met elektronische instrumenten, waarbij men meer bezig is met het creëren van soundscapes dan met liedjes en composities."

Hoe komt een zin in het overduidelijke Nederlands als "Kom maar, kom maar, kom maar!" op een cd van een Noorse muzikant?

In Hilvarenbeek staat een biologische boerderij, 't Schop, en daar logeerde Jenssen een tijdje. En in die tijd nam hij daar allerlei geluiden op. Weer thuis maakte hij daar muziek bij, of omheen, of achter. Zoiets. Het "Kom maar, kom maar, kom maar!" is het geluid van boer Jan van den Broek die zijn koeien roept.

Nu krijg ik van ambientmuziek vrij vlot een wat irriterende jeuk maar "The Hilvarenbeek sessions" van Biosphere is bar mooi. Korte stukjes muziek met het geluid van de natuur in Hilvarenbeek. Je hoort de wind, hopen vogels, een watermolen en vleermuizen. Nederland gevangen in muziek.

Nu lenen we in de Bibliotheek Langedijk al een tijdje geen cd's meer uit maar je kunt in de bibliotheek wel fijn naar muziek luisteren.

Op alle publiekspc's is een link naar Muziekweb Luister te vinden. Via die website krijg je toegang tot letterlijk duizenden opnames. En ja, natuurlijk is er YouTube en er is Spotify maar het mooie van Muziekweb Luister is dat er ook veel muziek op terug te vinden is die je nergens anders meer kunt vinden. Muziek die er ooit was, op cd's of lp's maar die om allerlei redenen is weggezakt in de pre-digitale vergankelijkheid.

Dus, als je als eens naar het geluid van Nederland wilt luisteren, of op zoek bent naar dat ene liedje dat je nergens anders kunt vinden, probeer Muziekweb Luister eens. Je moet er wel voor naar de bibliotheek maar dat is sowieso een best leuke bestemming.

Vind ik.

Ton

Sleur? (gastblog 18)

Sleur. Het ligt overal op de loer. Ook als je, zoals ik, al jaren lid bent van dezelfde leesclub (in real life). In de loop der tijd hebben wij kleine aanpassingen op onze aanpak gedaan, maar het risico op "metaalmoeheid" bleef aanwezig. Gelukkig hebben wij "juf Annie" in ons midden. Ik mag haar gerust met juf aanduiden, want in haar werkzame leven was zij dat inderdaad en ook binnen onze club neemt zij als vanzelf de leiding (wat door alle clubleden zeer wordt gewaardeerd), gewapend met multomap en pen. Onvermoeibaar zorgt Annie, samen met haar man en mede-clublid Frans, ervoor dat er aan het begin van de avond bijvoorbeeld wat achtergrondinformatie over de schrijver en het boek beschikbaar is.

Annie heeft ons echter de afgelopen twee bijeenkomsten enorm verrast door een wijziging in de aanpak. En die verrassing is bijzonder positief.

Begin januari stond de roman Kruso op het programma. Deze (van oorsprong Duitse) roman is geschreven door Lutz Seiler en is in Nederlandse vertaling uitgegeven bij Atlas Contact. De hoofdmoot van deze roman speelt zich af vlak voor de Val van de Muur. Centraal figuur is de jonge Edgar Bendler, die door een aantal persoonlijke omstandigheden vertrokken is uit zijn vertrouwde omgeving en terecht is gekomen op het eiland Hiddensee, in de wereld en onder invloed van Kruso.

Bij hoge uitzondering had ik het boek nog niet uit op de datum van onze bijeenkomst. Het is een niet super makkelijk toegankelijke roman, dus even snel tempo maken zat er niet in. En wat bleek? Er waren meerdere leden die het boek (nog) niet hadden uitgelezen en dat was precies wat Annie had ingeschat. Daarom had zij in plaats van onze gebruikelijke aanpak aan de hand van een aantal vragen (wat zijn de pluspunten, de minputen, waarom zou je dit boek wel/niet aanraden etc.), dit keer een selectie gemaakt uit recensies over Kruso. Uit de diverse kranten, van websites, maar ook bijvoorbeeld uit Hebban. Wij kregen de opdracht om de meest bij de eigen opvatting passende recensie te kiezen en aan te geven waarom de keuze daarop was gevallen. Vervolgens hebben wij per stukje tekst met elkaar gesproken over de geloofwaardigheid van sommige recensies. Het leek wel of "deskundigen" uitblinken in het elkaar napraten. Een enkele keer hadden wij zelfs de indruk dat de recensent/blogger het boek niet eens echt gelezen had ;) Door er op deze manier over te praten, kwamen de belangrijke kwesties en de bijzondere schrijfstijl meer tot leven.

 

Begin februari 2018) bespraken wij Moeders zondag (met de ondertitel: een romance), van de hand van Graham Swift (Hollands Diep). Dit boekje had ik een jaar eerder al eens gelezen en ook na het herlezen blijf ik erbij dat ik dit een heerlijk, mooie, bijna vertederende vertelling vind. Op zo'n moment is het al helemaal spannend om te ontdekken hoe mijn clubleden het hebben ervaren. Annie had dit keer gekozen voor een gesprek vanuit de personages van deze roman: Paul Sheringham, meneer Paul Niven, verloofde Emma Hobday, de ervaren hulpen in de huishouding Ethel en Milly en uiteraard de jonge Jane Fairchild. De rode draad tijdens de avond was de vraag wat ieder personage heeft bijgedragen aan het verhaal en de sfeer van de roman. Bijzonder verrassend om eens op deze manier over een roman te discussiëren.

Het leuke van met elkaar over boeken praten blijft toch echt ieders eigen inbreng. De eigen levenservaringen en persoonlijke ontwikkeling kleuren absoluut de mening over een boek. Intrigerend proces. En daarom wil ik ook iedere geïnteresseerde lezer aanraden lid te worden van een leesclub!

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Deze blogpost verscheen in een uitgebreidere vorm reeds op www.theonlymrsjo.nl