Jaarverslagen worden zelden gelezen

Leuk is het niet natuurlijk, dat jaarverslagen maar zo weinig gelezen worden. Alle woorden willen nu eenmaal graag gelezen worden.
Al heeft een jaarverslag het vaak wel aan zichzelf te danken. Veel te veel woorden, gekkig officieel taalgebruik, en het gaat ook nog over dat wat al geweest is.

Maar goed, de Bibliotheek Langedijk heeft ook een jaarverslag. Hopelijk met niet al te rare woorden en hoewel de toekomst vaak boeiender is dan het verleden is het best aardig om eens te lezen hoe het nu gegaan is, in het afgelopen jaar.
Wat zeg ik, best aardig? Er is een hele hoop gebeurd, zeker voor een kleine bibliotheek als die in Langedijk. 

Hieronder dus het jaarverslag.
En mocht dit lastig lezen dan staat het ook nog hier.

Probeer het eens.

Rare boeken op de radio

Dromen, als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is het wel aan dromen.
Oh, wacht, niet m'n eigen dromen, die gaan best wel. Nee, dromen in boeken en in films. Daar word ik toch vaak zo vreselijk flauw van. Zit je net goed in een verhaal duwt een schrijver er opeens een droom in. Bah. In een droom kan van alles, logica hoeft niet en zo'n ding zit vaak ook nog vol vage psychologische verwijzingen. En als de schrijver geen zin meer heeft dan stopt de droom gewoon. Kunstgrepen vind ik het, ophoudende stukken tekst, een uitvlucht van een schrijver die het niet meer weet.

Een paar weken terug las ik een boek van Kazuo Ishiguro, "De troostelozen". Ik begon er vrolijk aan. De tekst op de achterflap vertelde over een muzikant die in een plaats terecht kwam waar van alles aan de hand was en waar de muzikant een belangrijke opdracht had. De eerste bladzijdes las ik opgetogen. Fijne zinnen, mooie opbouw. Maar na 8 of 9 pagina's bekroop me het gevoel dat er iets raars aan de hand was. De hoofdpersoon stond namelijk al een paar pagina's met een meneer in de lift die zijn koffers naar zijn kamer zou brengen. En de sjouwende man ging maar door over hoe belangrijk het was dat hij de koffers niet op de grond zou zetten.

Het boek van Ishiguro bleek één lange droom te zijn. Van meer dan 500 pagina's.

En hoewel ik dromen in boeken verafschuw vond ik het een erg goed boek.

Dinsdag 24 april mag ik mijn maandelijks uurtje op Compleet FM weer vullen. Van 10 uur in de ochtend tot 11 uur. En deze keer doe ik twee moeilijke boeken. Of lastige boeken. Rare boeken mag ook.

Naast het boek van Ishiguro gaat het over "De bleke koning" van David Foster Wallace. Nu al het raarste boek dat ik dit jaar las. Een verhaal over mensen die bij de belastingdienst in Amerika werken, verveling, bureaucratie. En dan zo complex geschreven dat je er soms vrij radeloos van wordt. Maar ook weer heel erg vrolijk. Ik dan.

Naast bibliotheeknieuws mag ik ook de muziek zelf uitzoeken. Ik denk dat het muziekjes worden van Biosphere, Morton Feldman, Lambchop, Vijay Iyer's project over de dromen van veteranen van de oorlogen in Irak en Afghanistan, Eric Clapton's beste gitaarsolo en nog wat dingen.

Moeilijke boeken, rare muziek, ik heb er nu al zin in.

Ton

Afra aan de lonkende leestafel

Veel is tegenwoordig marketing, en dat woord is vaak weer een soort versjieking van iets eenvoudigs als reclame.
Dus eigenlijk zou ik nu een zin als "ik beleefde menig fijn uur met de prachtige boeken van Afra Beemsterboer" moeten tikken.
Maar dat zou natuurlijk dikke onzin zijn.
Ik heb immers nog nooit een boek van Afra Beemsterboer gelezen.

Afra Beemsterboer, u weet het waarschijnlijk is een schrijfster van familieromans uit Langedijk. Niet zomaar een schrijfster van een enkel boek, ze heeft een fikse rij titels op haar naam staan.

Ik las ze nooit, maar ken ze wel. Mijn moeder veerde namelijk altijd op als ik van haar een boek meebracht uit de bibliotheek. Nou ja, echt opveren ging niet meer zo heel erg maar blij werd ze wel van zo'n boek. Waar ik dan ook weer blij van werd want met regelmaat werd ik licht wanhopig van haar "Nee, dat is niks", "Ouderwets" of "Veel te godsdienstig" opmerkingen bij de boeken die ik voor haar uitzocht. Familieromans, ze lijken zo makkelijk, maar dat valt vies tegen. Om een goed verhaal fijn op te schrijven, lekker leesbaar maar weer niet oubollig, daar moet je talent voor hebben.

Volgens mijn moeder had, of beter heeft Afra Beemsterboer dat talent.
En geloof me, als mijn moeder dat zei dan klopt dat. 

Aanstaande vrijdag, 13 april is er in de bibliotheek van 15.00 tot 16.00 uur een workshop van Afra Beemsterboer over hoe dat nu gaat, schrijven. Workshop klinkt misschien wat officieel en plechtig maar dat is niet de bedoeling. Afra vertelt over haar ervaringen met het schrijven van familieromans en als u wilt kunt u wat oefenen.

Groeten uit Hilvarenbeek

Er is wat gezoem, wat getjilp, je duikt weg voor een overvliegend vliegtuig en in het nagebrom hoor je iemand "kom maar, kom maar, kom maar!" roepen.

Geir Jenssen komt uit Noorwegen en maakt als Biosphere ambientmuziek. Mocht je bij dat woord op Wikipedia willen gaan kijken, daar staat dit, "Het is een rustige, lang uitgesponnen muziekstijl met elektronische instrumenten, waarbij men meer bezig is met het creëren van soundscapes dan met liedjes en composities."

Hoe komt een zin in het overduidelijke Nederlands als "Kom maar, kom maar, kom maar!" op een cd van een Noorse muzikant?

In Hilvarenbeek staat een biologische boerderij, 't Schop, en daar logeerde Jenssen een tijdje. En in die tijd nam hij daar allerlei geluiden op. Weer thuis maakte hij daar muziek bij, of omheen, of achter. Zoiets. Het "Kom maar, kom maar, kom maar!" is het geluid van boer Jan van den Broek die zijn koeien roept.

Nu krijg ik van ambientmuziek vrij vlot een wat irriterende jeuk maar "The Hilvarenbeek sessions" van Biosphere is bar mooi. Korte stukjes muziek met het geluid van de natuur in Hilvarenbeek. Je hoort de wind, hopen vogels, een watermolen en vleermuizen. Nederland gevangen in muziek.

Nu lenen we in de Bibliotheek Langedijk al een tijdje geen cd's meer uit maar je kunt in de bibliotheek wel fijn naar muziek luisteren.

Op alle publiekspc's is een link naar Muziekweb Luister te vinden. Via die website krijg je toegang tot letterlijk duizenden opnames. En ja, natuurlijk is er YouTube en er is Spotify maar het mooie van Muziekweb Luister is dat er ook veel muziek op terug te vinden is die je nergens anders meer kunt vinden. Muziek die er ooit was, op cd's of lp's maar die om allerlei redenen is weggezakt in de pre-digitale vergankelijkheid.

Dus, als je als eens naar het geluid van Nederland wilt luisteren, of op zoek bent naar dat ene liedje dat je nergens anders kunt vinden, probeer Muziekweb Luister eens. Je moet er wel voor naar de bibliotheek maar dat is sowieso een best leuke bestemming.

Vind ik.

Ton

Sleur? (gastblog 18)

Sleur. Het ligt overal op de loer. Ook als je, zoals ik, al jaren lid bent van dezelfde leesclub (in real life). In de loop der tijd hebben wij kleine aanpassingen op onze aanpak gedaan, maar het risico op "metaalmoeheid" bleef aanwezig. Gelukkig hebben wij "juf Annie" in ons midden. Ik mag haar gerust met juf aanduiden, want in haar werkzame leven was zij dat inderdaad en ook binnen onze club neemt zij als vanzelf de leiding (wat door alle clubleden zeer wordt gewaardeerd), gewapend met multomap en pen. Onvermoeibaar zorgt Annie, samen met haar man en mede-clublid Frans, ervoor dat er aan het begin van de avond bijvoorbeeld wat achtergrondinformatie over de schrijver en het boek beschikbaar is.

Annie heeft ons echter de afgelopen twee bijeenkomsten enorm verrast door een wijziging in de aanpak. En die verrassing is bijzonder positief.

Begin januari stond de roman Kruso op het programma. Deze (van oorsprong Duitse) roman is geschreven door Lutz Seiler en is in Nederlandse vertaling uitgegeven bij Atlas Contact. De hoofdmoot van deze roman speelt zich af vlak voor de Val van de Muur. Centraal figuur is de jonge Edgar Bendler, die door een aantal persoonlijke omstandigheden vertrokken is uit zijn vertrouwde omgeving en terecht is gekomen op het eiland Hiddensee, in de wereld en onder invloed van Kruso.

Bij hoge uitzondering had ik het boek nog niet uit op de datum van onze bijeenkomst. Het is een niet super makkelijk toegankelijke roman, dus even snel tempo maken zat er niet in. En wat bleek? Er waren meerdere leden die het boek (nog) niet hadden uitgelezen en dat was precies wat Annie had ingeschat. Daarom had zij in plaats van onze gebruikelijke aanpak aan de hand van een aantal vragen (wat zijn de pluspunten, de minputen, waarom zou je dit boek wel/niet aanraden etc.), dit keer een selectie gemaakt uit recensies over Kruso. Uit de diverse kranten, van websites, maar ook bijvoorbeeld uit Hebban. Wij kregen de opdracht om de meest bij de eigen opvatting passende recensie te kiezen en aan te geven waarom de keuze daarop was gevallen. Vervolgens hebben wij per stukje tekst met elkaar gesproken over de geloofwaardigheid van sommige recensies. Het leek wel of "deskundigen" uitblinken in het elkaar napraten. Een enkele keer hadden wij zelfs de indruk dat de recensent/blogger het boek niet eens echt gelezen had ;) Door er op deze manier over te praten, kwamen de belangrijke kwesties en de bijzondere schrijfstijl meer tot leven.

 

Begin februari 2018) bespraken wij Moeders zondag (met de ondertitel: een romance), van de hand van Graham Swift (Hollands Diep). Dit boekje had ik een jaar eerder al eens gelezen en ook na het herlezen blijf ik erbij dat ik dit een heerlijk, mooie, bijna vertederende vertelling vind. Op zo'n moment is het al helemaal spannend om te ontdekken hoe mijn clubleden het hebben ervaren. Annie had dit keer gekozen voor een gesprek vanuit de personages van deze roman: Paul Sheringham, meneer Paul Niven, verloofde Emma Hobday, de ervaren hulpen in de huishouding Ethel en Milly en uiteraard de jonge Jane Fairchild. De rode draad tijdens de avond was de vraag wat ieder personage heeft bijgedragen aan het verhaal en de sfeer van de roman. Bijzonder verrassend om eens op deze manier over een roman te discussiëren.

Het leuke van met elkaar over boeken praten blijft toch echt ieders eigen inbreng. De eigen levenservaringen en persoonlijke ontwikkeling kleuren absoluut de mening over een boek. Intrigerend proces. En daarom wil ik ook iedere geïnteresseerde lezer aanraden lid te worden van een leesclub!

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Deze blogpost verscheen in een uitgebreidere vorm reeds op www.theonlymrsjo.nl

Niet zomaar een hond in de bibliotheek

Een hond in de bibliotheek is voor velen een raar gezicht, maar toch komt er elke week een hond in onze bibliotheek. In september kwam ze voor het eerst binnen lopen; Becky, een Duitse herder pup van toen net 15 weken oud.

KNGF Geleidehonden leidt honden op voor blindengeleidehond, autismegeleidehond, buddyhond en assistentiehond. Gebruikers van geleidehonden krijgen hierdoor een stuk vrijheid terug en om daar aan mee te kunnen werken is heel bijzonder.

Als een geleidehond (in opleiding) aangelijnd is, zijn ze aan het werk. Ze mogen dan niet geaaid en/of afgeleid worden. Als de riem af is, zijn de honden vrij en mogen ze lekker spelen met soortgenootjes, rennen in het park, aangehaald en geknuffeld worden, net als bij normale huishonden.
KNGF is altijd op zoek naar nieuwe pleeggezinnen. Interesse? Kijk dan op de website van KNGF Geleidehonden: www.geleidehond.nl

Becky is niet zomaar een hond, maar een geleidehond in opleiding van KNGF Geleidehonden. Elke week komt ze oefenen in onze bibliotheek en we zien haar elke week flink groeien.

Pups van KNGF blijven ongeveer 1 jaar bij hun puppypleeggezin en ze moeten in dat jaar veel leren. Zo moeten ze onder andere wennen aan het openbaar vervoer, winkels, restaurants en de supermarkt. Ze moeten zich netjes gedragen en indien nodig rustig blijven liggen in een winkel of bij de kassa. Dit onderdeel wordt regelmatig in onze bibliotheek geoefend. Als ze klaar is met oefenen, mag ze lekker met een botje in 'haar' hoekje liggen, terwijl haar pleegbaasje een boekje gaat lezen.

KNGF is altijd op zoek naar nieuwe pleeggezinnen. Interesse? Kijk dan op de website van KNGF Geleidehonden: www.geleidehond.nl

Keuzes, keuzes, verkiezingskeuzes

Keuzes, keuzes, alles is een keuze.
En het is ook al zo 21 maart.

Eerst even.
Kijk, je hoeft natuurlijk niet te gaan stemmen. Dat moet je helemaal zelf weten.
Maar. En dat is alleen maar mijn mening hoor. Maar, als je niet gaat stemmen moet je later ook niet zeuren over dit of dat en al helemaal niet over zus of zo. Zuchten en steunen mag, op weg naar het stemhokje en daarna. Maar weer niet als je niet de moeite neemt om te gaan stemmen.

21 maart. Gemeenteraadsverkiezingen. Stemmen op een partij waarvan de ideeën het meest overeenkomen met je eigen mening over hoe het gaat, en moet gaan in je eigen gemeente.
Waar landelijk stemmen soms wat abstract kan zijn gaat het bij deze verkiezingen om veel duidelijkere dingen. Bijvoorbeeld over het vuilnis ophalen, sportvelden, wegen, zwembaden, gezondheid, groenvoorziening en de bibliotheek. Ja, ook de bibliotheek.

Dus, laten we er vanuit gaan dat stemmen op 21 maart een goed idee is. En dat je dat gaat doen.

Op welke partij moet je dan gaan stemmen?
Die keuze kan best lastig zijn.

Er is natuurlijk een website, die van Kieskompas voor Langedijk, deze.

En zijn wat handige tips om over na te denken, deze bijvoorbeeld.

Maar je kunt ook met wat politici, of politici in spé gaan praten. Want echt, politici zijn ook maar heel gewone mensen waar je gewoon mee kunt praten.

Op woensdag 9 maart zijn alle politieke partijen die in Langedijk meedoen aan de verkiezingen van 14.00 tot 16.00 aanwezig in de Bibliotheek. Ze staan gewoon in het wild en zijn vrij aanspreekbaar, er zijn dus geen interviews of weet ik wat. Je kunt gewoon op ze af stappen en met ze praten.
Mocht je plots even niet weten wat te vragen, er liggen ook handige kaarten met onderwerpen klaar. Spiekbriefjes zeg maar. Al kun je echt alles vragen wat je maar kunt verzinnen.

En met die antwoorden kun je waarschijnlijk beter bepalen op welke partij je gaat stemmen op 21 maart. Want daar gaat het natuurlijk om, om een weloverwogen keuze.
 

·