Vergeet-mij-nietje

Extreme bewondering en obsessie, uitmondend in een verregaande afhankelijkheid. Ik kan mij daar zelf weinig bij voorstellen. Natuurlijk zijn er schrijvers, artiesten en musici die ik bewonder om hun prestaties, maar het leidt er zelden toe dat ik echt meer wil weten over de persoon zelf. En ik heb al helemaal niet het idee dat ik voor mijn eigen ontwikkeling en gedrag afhankelijk ben van het gedrag van een ander. Voor Nadine Sprenger, de hoofdpersoon in de roman Ica, ligt dat anders. Zij is zo vol van de schrijfster Ica Metz, dat zij heeft besloten haar volgende boek te laten draaien om het personage Ica.

Om zo veel mogelijk over haar protagonist te leren en zo veel mogelijk materiaal te verzamelen voor de roman, ontwikkelt Nadine een plan om Ica in haar nabijheid te laten verblijven. Uiteindelijk resulteert dit in een verblijf voor (in principe) onbepaalde tijd in het vakantiehuisje van de familie van Nadine in een Frans dorpje in de Morvan. De periode is niet alleen onbepaald doordat er niet is afgesproken voor hoeveel weken zij daar zullen verblijven, maar ook doordat Ica en Nadine alle klokken, mobiele telefoons en andere apparatuur met tijdsaanduiding uit hun samenleven daar verbannen.

Uit alles blijkt natuurlijk dat Ica is gebaseerd op de schrijfster Connie Palmen. Schrijfster Eva Posthuma de Boer heeft dat ook nooit onder stoelen of banken willen steken. Zij wilde een roman schrijven over Connie en heeft haar daarom geruime tijd "bestudeerd". Dit vinden we in de roman dus terug in de hoedanigheid van Nadine, die over de gevierde schrijfster Ica Metz wil schrijven. Een aantal voorvallen in de roman zijn rechtstreeks te herleiden naar gebeurtenissen in het leven van Eva en Connie. Deze wetenschap geeft een voortdurende, licht kietelende, spanning tussen fictie en feit. Wat is daadwerkelijk gebeurd en waar heeft de schrijfster haar talent aangewend voor een flinke portie fictie? En in hoeverre is die scheidingslijn eigenlijk aan te brengen. Eva laat het personage Ica in de roman licht spottend de vraag stellen: "is dit het werkelijke leven?" (vrije quote).

Ik moet trouwens bekennen dat ik nog nooit een roman van Connie Palmen heb gelezen. Er staat wel het een en ander van haar hand in mijn boekenkast, maar het is er nog niet van gekomen om het te lezen. Het is wel apart om te constateren dat ik nu meer óver dan ván Palmen heb gelezen. Zij komt namelijk ook voor in een boek dat ik zo'n 2 jaar geleden heb gelezen: Een blikjodenkoeken (Uitgeverij Prometheus). Dit boek is geschreven door Jessica Meijer, de dochter van Ischa Meijer. Ischa Meijer en Connie Palmen hebben tot aan het overlijden van Ischa een relatie gehad en Jessica verbleef vanaf een bepaalde leeftijd regelmatig bij hen. Een blik jodenkoeken is het persoonlijke verslag van Jessica, over het overlijden van haar vader, de relatie met haar moeder, de invloed van de verbroken verhouding tussen haar ouders, haar moeizame relatie met eten en met zichzelf. Het grote verdriet dat Connie heeft ervaren door het wegvallen van Ischa maakte dat zij misschien niet op de meest optimale manier naar Jessica heeft gereageerd. Haar gedrag heeft grote invloed op het zelfbeeld van Jessica en het duurt heel lang voordat Connie en zij hierover op een neutrale, uitgebalanceerde manier kunnen communiceren.

Het is simpelweg niet voorspelbaar hoe iemand onder extreme omstandigheden reageert en handelt. Dat blijkt ook wel als Nadine onder extreme druk staat tijdens haar verblijf met Ica in het Franse huisje. Ik vond het bijzonder beklemmend om te lezen hoe Nadine haar plan opstelt, hoe zij te werk gaat en hoe extreem afhankelijk zij is van Ica. Ica heeft al enige tijd niets geschreven en dat voert de spanning op. Nadine blokkeert zelf in haar schrijven zolang er geen nieuwe impuls van Ica komt. Daarom heeft zij een dubbel belang bij de heilzame invloed van het buitenleven in Frankrijk.

In de proloog wordt al de vraag gesteld of iemand met een alfabetisch gesorteerde boekenkast in staat zou zijn tot moord. Of het ook tot moord komt, dat ga ik hier echt niet vertellen :) Wat ik hier nog wel wil vertellen, is de grappige opbouw van het boek. Het volgt de lijnen van een klassieke tragedie volgens de opvatting van Aristoteles. Het geheel is opgebouwd uit een aantal bedrijven en tussendoor komt er een koor opdraven om de verbinding tussen de bedrijven te duiden. Dit gaf iets extra's aan het geheel.

Nadine vertelt aan Ica dat zij geen geheugen heeft voor planten- en bloemennamen, behalve voor het vergeet-mij-nietje. Tekenend voor de sfeer (zowel gespannen als zo nu en dan bijna hilarisch ontspannend) en de stijl is dan de terloopse opmerking van Ica dat Nadine dus blijkbaar dat plantje gehoorzaamt. Of deze roman zelf een vergeet-mij-nietje gaat worden? Daar ben ik nog niet helemaal van overtuigd. Het is nu, door de herkenbaarheid van Palmen en enige andere opgevoerde bekende personages, aantrekkelijk om te lezen, maar ik heb geen idee hoe dat voor bijvoorbeeld een volgende generatie lezers zal zijn. Eva Posthuma de Boer heeft een soepele en toch doordachte schrijfstijl. Daardoor was Ica in ieder geval een prettige leeservaring en dat is ook zeker wat waard.

Overigens mocht ik Ica lezen in het kader van de boekenbloggersleesclub Een perfecte dag voor literatuur. Mijn dank gaat uit naar Ambo Anthos voor het beschikbaar stellen van een leesexemplaar.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Bijna klaar

Het begint al aardig op te schieten, de verhuizing. De meeste dingen staan zo langzamerhand op hun nieuwe plek. We gaan misschien patent aanvragen op de "zet iets heel zwaars op een dekbed en verschuif het daarop door de hele bibliotheek zodat de vloer niet krast" methode.

11 april 2014, ik heb het net nagekeken, dat was de datum waarop er op dit blog voor het eerst iets stond over de bezuinigingen. Anderhalf jaar geleden. Tijd vliegt als het spannend is. En het was spannend. Het scheelde misschien maar een paar centimeter en ... Maar, we zijn er nog. Er is nog steeds een bibliotheek in Langedijk.

Nu de verhuizing bijna afgelopen is ook pas die rommelige, spannende, stressperiode echt afgelopen. De kasten, de boeken, de andere dingen die op de bovenverdieping stonden, het staat nu allemaal beneden. En, ook al dachten we zelf niet altijd dat dat kon, het ziet er goed uit. We schuiven nog wat. Vegen de vloer, schuiven dan weer wat naar een andere plek maar het is bijna klaar, en af. En goed.

De verhuizing was hard werken. Voor iedereen die hier werkt, in een vaste functie of als vrijwilliger. We kregen veel hulp. Er was een onderwijzeres die na haar lessen en voor een vergadering vlug nog even kwam helpen met het in de kast zetten van de jeugdboeken. En toen ik haast een kast op mijn hoofd kreeg bleek er plots een scholier van het Jan Arentsz naast me op de grond te zitten die gewoon was binnengelopen en hielp de kast overeind te houden.
Maar er waren er veel meer.

Jaap, die wielen onder de bakken voor de prentenboeken zette zodat we ze voortaan makkelijk kunnen verplaatsen.

Rob en Tjerk van het Jan Arentsz die sterk, precies en vol humor de eerste versjouwdag opleukten.

De mannen van de Kringloop. Een aantal dingen moesten weg, omdat er geen ruimte meer voor was. En hoewel ze met dat wat er weg moest niet altijd wat konden namen ze het wel mee. Wat voor de broodnodige ruimte om te bewegen zorgde.

Hoewel de eerder genoemde dekbed methode vaak werkte waren er ook spullen die te groot, te zwaar waren. Dank aan de WNK mannen die kwamen helpen om die spullen te verplaatsen.

Boven is het leeg, heel leeg. Daar ga ik geen foto van plaatsen. Dat stuk is voorbij, klaar. We gaan verder met dat wat er is. En dat wat er is, dat ziet er goed uit. Vinden wij. Aanstaande dinsdag om 14.00 uur gaan we open, dan kunt u komen kijken of u het ook geslaagd vindt.

Goed, we gaan nog even verder met schuiven.

Muziekje erbij, en verder.

Bijna verhuizen

Na wat inleidende verhuisbewegingen is het dan nu bijna echt zover. We gaan de jeugdafdeling naar beneden brengen en voegen bij dat wat daar al stond.

Het verhuizen van een bibliotheek is, misschien is het beroepsdeformatie of een uit de hand gelopen hobby of zo, maar meestal is het verhuizen van een bibliotheek leuk. Heel leuk zelfs. Erg chaotisch, een hoop gedoe, er gaat altijd wel iets fout maar het komt altijd ook weer goed, zoiets.

Maar deze keer is het anders, voelt het anders.

Toen we een aantal jaren geleden naar het gebouw De Binding verhuisden is er lang nagedacht om alles er zo goed mogelijk uit te laten zien. En je kon het mooi, of lelijk vinden maar er stond wel iets. Een bibliotheek die er, denken we over 10 jaar nog vrolijk, fris en modern had uitgezien Ook al hadden we er niets meer aan gedaan.

En dat gaan we nu zelf helemaal veranderen en inkrimpen. Niet omdat er minder mensen komen of omdat er geen behoefte meer is aan een bibliotheek. Als dat nu zo zou zijn dan was het makkelijker, minder pijnlijk. Geen vraag, dan ook geen aanbod. Maar zo is het niet. Het is hier druk en er gebeuren steeds meer dingen. Het is "eenvoudig" omdat het geld op is.

En het is niet zo dat we dat niet snappen hoor, dat van dat het geld op is. Maar het blijft pijnlijk om iets drastisch in te krimpen terwijl .... nou ja, u snapt het wel.

Vanaf vrijdag 11 september tot dinsdag 22 september is de bibliotheek gesloten. Dan gaan we dus inpakken, kasten uit elkaar halen, verplaatsen, opbouwen en ze weer inpakken.

En nee, blij of vrolijk worden we er niet van. Maar we gaan wel zorgen dat ondanks de beperkingen die er straks zijn in de ruimte er op 22 september een bibliotheek staat die nog steeds de moeite waard is, leuk is, die dicht bij de bezoekers staat, nou ja, die zoveel mogelijk is/blijft zoals hij altijd was.

Als er tijd is, als de chaos niet te groot is en als er niets omvalt dan komen er misschien wat foto's van de verhuizing op dit blog te staan. Mocht dat niet lukken dan kunt u vanaf 22 september zelf zien hoe het geworden is.

Goed, het begint bijna.
Maandag komt de Kringloop om de eerste spullen op te halen die we beneden niet meer kwijt kunnen. Wie de bibliotheek nog even wil zijn zoals die een aantal jaren was moet dus voor maandag nog even langs komen.

De op twee na warmste dag van het jaar

Het zal de gewone bibliotheekbezoeker ontgaan zijn, al heeft er wel een stukje over in het Langedijkertje gestaan, maar de afgelopen weken is er erg hard gewerkt aan de schoolbibliotheek in de Wijde Veert.

Lezen, met plezier en goed kunnen lezen is van groot belang voor de ontwikkeling van kinderen. Daarom hebben de Bibliotheek Langedijk en de basisschool De Wijde Veert een overeenkomst gesloten waardoor de schoolbibliotheek in die school flink uitgebreid wordt.

Flink meer boeken. Een aantal kasten erbij zelfs, binnenkort volgt nog een computer waardoor er in alle bibliotheken in Nederland gezocht kan worden en de jeugdbibliothecaris van de bibliotheek gaat twee uur per week op de school werken om daar met leerkrachten echt aan leesbevordering te werken.

Dat staat er allemaal wat klinisch misschien. Maar, iets minder klinisch, de afgelopen weken is er loeihard gewerkt om de boeken die al in De Wijde Veert aanwezig waren in het computersysteem te zetten, boeken uit te kiezen en natuurlijk daar neer te zetten. Dat laatste was een aardige oefening voor de echte verhuizing, binnenkort hier in de bibliotheek in De Binding.

En echt, het leek alsof we het er om deden maar de dag dat we kasten in de bibliotheek afbraken om ze in De Wijde Veert weer op te bouwen was geloof ik de op twee na warmste van het jaar. Ik was onder het sjouwen in ieder geval erg blij met de tuinslang die de kinderen van de dagopvang op me richtten.

Maar, nu is het haast af, het ziet er mooi uit en nu aan de slag met het werken aan taal- en leesbevordering.

"Er gaat iets nieuws gebeuren!"

Er gaat hier iets nieuws gebeuren! Vanaf volgende maand schrijf ik hier namelijk een zogeheten gastblog over lezen en boeken. Deze blogpost verschijnt overigens ook op mijn eigen boekenblog (vooralsnog te vinden op dobbinga.wordpress.com) en daar schrijf ik vaker (maar zonder echte regelmaat) over mijn leeservaringen. Ik ben trouwens Johanna Dobbinga, vergevorderde veertiger en woonachtig in Noord-Scharwoude. Lezen hoort al van jongs af aan tot mijn favoriete tijdsbestedingen en sinds ruim twee jaar vind ik het leuk om mijn ervaringen te delen via mijn boekenblog.

Wat mijn smaak betreft, tja, over smaak valt niet te twisten :) Maar ik houd van afwisseling, dus af en toe een chicklit, een feelgoodroman, dan weer eens een spannende thriller of fantasyverhaal, maar stiekempjes ligt mijn hart het meest bij "literatuur". Wat dan precies literatuur is, daarover kunnen we heel lang met elkaar discussiëren, maar wat ik er onder versta zijn boeken die niet alleen draaien om de verhaallijn, maar die juist door een bijzondere schrijfstijl of prachtig taalgebruik prettig zijn om te lezen. En als de inhoud dan ook nog tot nadenken aanzet, ook als het boek al lang uit is, ja dan ben ik echt tevreden.

Misschien heb jij ook wel eens dat jij tijdens het lezen van een boek, terug moet denken aan een ander boek. Dit noem ik "associaties" en die laat ik graag terugkomen in mijn leeservaringen. Soms zijn die spontane associaties heel voor de hand liggend, maar soms word ik ook bijna door mijzelf verrast. En ook hier zul je zien dat ik rijp & groen, jong & oud etc. met elkaar verbind. Ik trek mij niet veel aan van wat anderen ergens van vinden, want ik wil plezier hebben en houden in lezen en maak daarom mijn eigen keuzes.

De bibliotheek is een plek waar je mij regelmatig kunt treffen. Ik snuffel daar graag rond, kijkend op de tafels en met een schuin hoofd de titels in de schappen lezend. Maar ik ben ook erg blij met de online-mogelijkheden die de bibliotheek tegenwoordig kent: vanuit mijn luie stoel een boek reserveren en een seintje op mijn smartphone krijgen als het voor mij klaar ligt. Zo makkelijk! En dan is het dus ook helemaal niet belangrijk of dat boek ook echt tot de collectie van Langedijk hoort, want door het landelijke netwerk is er meestal op redelijke termijn wel ergens een exemplaar beschikbaar.

Ik hoop dat mijn leeservaringen jou kunnen inspireren met welke boeken jijzelf in de bibliotheek kiest om te lenen en te lezen. En natuurlijk vind ik het leuk om te horen wat je van mijn leeservaringen vindt en of jij eenzelfde of juist een totaal andere mening over een bepaald boek hebt. Dus reageer vooral, via de blogpost of via mijn facebookpagina Theonlymrsjo of twitter (ja, ik geef het toe. Ik ben verslingerd aan sociale media).

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

De tweede verhuisbeweging

Ja, dat ziet er even anders uit.

Wie nu de bibliotheek in De Binding binnen komt ziet op de plek waar eerst nog de dvd's stonden plots een bureau staan, een wand en als je daar omheen loopt zie je veel speelgoed.

Vanaf woensdag 19 augustus is spel-o-theek Hakkepuf weer open.
Vanaf januari 2016 kunnen alle leden van de bibliotheek het speelgoed lenen. Maar omdat we het speelgoed eerst nog in het computersysteem moeten zetten kunnen tot het eind van het jaar alleen leden van de spel-o-theek er gebruik van maken.

Dit is de ruimte waar de spel-o-theek eerst zat. Naast de bibliotheek. Deze ruimte wordt de volgende weken verbouwd. Omdat de bibliotheek de hele bovenverdieping naar beneden moet brengen komt er een muurtje waardoor er een kantoor ontstaat. De rest van de ruimte zal gebruikt gaan worden als activiteitenruimte. In deze ruimte wordt dan taalles en computeruitleg gegeven, er komen schoolklassen, een repaircafé en andere dingen die de bibliotheek organiseert.

Ton

En nu gaat GItta ook nog weg

"Gaat het een beetje?"
"Ach weet je, het is best heel raar. Een hele tijd heb ik er eigenlijk nauwelijks over nagedacht. Ik dacht, dat duurt nog zo lang. Maar nu is het opeens zover. Toen ik vanmorgen wakker werd dacht ik opeens "Maar wat doe ik nu volgende week woensdagochtend, als ik niet meer hoef te werken?".

Alles is anders, alles wordt anders.

Er gingen medewerkers weg. Begin deze week is de spel-o-theek bij de bibliotheek in getrokken. Ergens half september wordt de jeugdafdeling op de eerste verdieping naar de benedenverdieping verplaatst. Kantoren komen op een andere plek, op dit moment weet ik eigenlijk nog niet waar in het gebouw De Binding mijn bureau staat.

En nu gaat Gitta ook nog weg.

Gitta (op de foto met één van haar kleinkinderen) werkte 21 jaar bij de Bibliotheek Langedijk. Ze werkte vooral in de uitlening en daardoor is ze één van de gezichten van de bibliotheek. Daarnaast "deed" ze de tijdschriften, ze kwam met voorstellen als er een nieuw interessant blad was of bekeek welk blad er weg moest/kon als er weer eens bezuinigd moest worden. Ze vertegenwoordigde de medewerkers in de personeelsvertegenwoordiging en zorgde voor vrijwilligers die met boeken langs mensen die niet naar de bibliotheek toe konden en kunnen komen.

En dat zijn maar een paar zinnen, ze zijn zo opgeschreven. Maar, net als de andere mensen die hier werken en werkten deed ze dat met tomeloze inzet en hart voor de zaak. En dat is lastig in woorden uit te drukken.

Ergens op het internet vroeg deze week iemand zich af waarom er zoveel oudere mensen in bibliotheken werkten. Daar las ik bijna een kwalificatie over "oud" in. Dat heb ik genegeerd. Maar het antwoord op de vraag is simpel, omdat de mensen die in een bibliotheek werken dat belangrijk, mooi en leuk werk vinden. En daar dus helemaal niet mee willen stoppen.

Gitta gaat met pensioen. Door het hele bezuinigingsgedoe heeft het er nog om gespannen of ze haar pensioen hier nog zou halen, maar gelukkig is dat goed gekomen. Haar uren worden niet meer opgevuld, bezuinigingen, ik heb er al te vaak iets over moeten schrijven. Hoe we haar werkzaamheden over gaan nemen? We gaan het proberen, zullen we het daar op houden?

Zaterdag 22 augustus is Gitta's laatste werkdag. Mocht u nog even willen zwaaien of iets in die richting, dan kan het nog.

En dan moet er nog een muziekje. Gitta is gek van Bruce Springsteen en de Rolling Stones. Door dat laatste bandje is de keuze makkelijk.


Ton

De eerste verhuisbeweging

 Wat is er raar, of anders aan deze foto?

Inderdaad. De dvd's zijn niet te zien. Die staan niet meer waar ze altijd stonden. De eerste verhuisbeweging is gemaakt.

Het zal zo langzamerhand bekend zijn, de gemeente Langedijk bezuinigt dit jaar drastisch op de subsidies van instellingen en verenigingen, 40% is er af gegaan. Door die bezuiniging kon de bibliotheek de huur van de twee verdiepingen die er waren niet meer betalen en is er voor gekozen om de jeugdafdeling naar beneden te verhuizen.

Maar, dat is niet alles. Op de verdieping die de bibliotheek verlaat komen andere instellingen. Daar moet voor verbouwd worden. En ook Spel-o-theek Hakkepuf had last van de bezuinigingen. Zo erg dat zij er voor gekozen hebben om uit hun huidige ruimte (naast de bibliotheek) te gaan en bij de bibliotheek in te trekken.

Aanstaande maandag, 10 augustus verhuist de Spel-o-theek naar de bibliotheek. En daarvoor moest wel ruimte worden gemaakt.

De dvd's zijn verplaatst naar achteren in de bibliotheek, naar de muur bij de informatieve boeken.

Waar eerst de dvd's stonden staan vanaf maandag kasten met spellen en speelgoed. Tot het eind van het jaar zijn die alleen te leen voor leden van de Spel-o-theek, vanaf januari zijn ze voor alle bibliotheekleden te leen.

Goed. Dit was de eerste, nog kleine verschuiving. Raar was het wel een beetje. Want, na vandaag zal de bibliotheek steeds een stukje veranderen. Die veranderingen, hoe het gaat, dat ga ik hier bijhouden, op dit blog. Wanneer de echt grote verhuizing is, die data volgen binnenkort.

Maandag eerst de Spel-o-theek.

Ton

Gomorra, serie 1 (dvd)

Maar wat nu als er in een serie geen enkel, maar dan ook echt geen enkel belangrijk personage rondloopt waar je sympathie voor krijgt?
Wat nu als die sympathie hoogstens door een incidenteel bijfiguur wordt opgeroepen, en wat als die eigenlijk allemaal om het leven worden gebracht?

Blijf je dan toch kijken?

Gek genoeg, ja.

Gomorra is een serie die gemaakt is naar een film. En beide zijn weer gebaseerd op een boek van de schrijver/onderzoeksjournalist Roberto Saviano. Saviano werd, en wordt tot op vandaag de dag beschermd tegen mogelijk aanslagen door de maffia. Uit de duim gezogen zijn de dingen die je ziet in de serie dus niet.

Gomorra is hard, rauw en (en ik zeg het niet omdat het zo lekker klinkt) grauw.

Maar ondanks dit alles is het ook een fascinerende serie over het wel en vooral het erg veel wee van een maffia familie. Verraad, samenzweringen, geweld. Zeker de eerste zes afleveringen breng je door met het wat angstige gevoel dat er zo direct weer iets afgrijselijks gaat gebeuren. En toch blijf je kijken.

Misschien door hoe het verhaal verteld wordt, zonder uitleg, wat je ziet is wat je krijgt.
Misschien door hoe het gefilmd is, door het vakmanschap wat van het scherm afspat.
Misschien door een "dit kan toch niet joh" gevoel.
Misschien door een hoop op een goede afloop al kan ik wat betreft dat laatste dan vast verklappen, die goede afloop is er niet.

Zware aanrader.

Leen hem in de bibliotheek of reserveer hem via deze link.

Achter het raam

Je kunt schrijvers op muren spuiten.

Je kunt boeken omtoveren.

Al doen we dat natuurlijk
                                                                
                                                                                                                         niet zelf

             Gelukkig zijn de leerlingen                                     van het Jan Arentsz College

                                                                                                                   er
Die maken graag                                      
                                                                                     iets moois van een oud boek.

De werkstukken van de leerlingen van het JA zijn te zien vanuit de gang in De Binding. Al is het leuker om ze te bekijken als je in de bibliotheek bent.

Boeken graffiti

Je kunt een schrijver lezen.
Je kunt over een schrijver lezen.
Je kunt waarschijnlijk naar hem luisteren.
Of als hij dood is is er misschien iemand die uit een boek van hem voorleest.

En je kunt, zoals hierboven een schrijver op een muur schilderen.

Of je kunt een zin van weer een andere schrijver op een muur spuiten.

Dat schilderen en spuiten op zomaar muren is natuurlijk ten strengste verboden.
Maar als het er toch al zit kun je er wel een foto van maken.
Dat mag dan weer wel.

Meer literaire graffiti hier.

Voorlees Nachtwacht

Misschien overdrijf ik hoor, of associeer ik een beetje heel erg vrij. Maar lijkt de foto niet een heel klein ietsje beetje op de Nachtwacht? Nou ja, misschien is het alleen mijn hoofd dat het ziet. 

Ik sta ook nog op de foto. Helemaal links achteraan, naast Vivian die vrijwilligster is bij het Taalcafé. Zij staat weer naast wethouder Jasper Nieuwenhuizen. Met z'n drieën waren we afgelopen zaterdagmiddag de jury van een voorleeswedstrijd. 

Voorlezen is leuk, maar het kan ook best een tikje lastig zijn. Zeker als Nederlands misschien wel je eerste taal is maar misschien weer niet die van je ouders.

Om het lezen van kinderen te stimuleren heeft de Bibliotheek Langedijk contact met alle basisscholen, kinderdagverblijven, noem ze maar op. Contact is er ook met de moskee in Langedijk. Kinderen krijgen daar huiswerkbegeleiding en worden er gestimuleerd om te lezen. De bibliotheek zorgt dan weer dat er boeken zijn waaruit gelezen kan worden.

Om het allemaal wat spannender te maken organiseerden we dit jaar voor de tweede keer een voorleeswedstrijd voor kinderen van de moskee.

Vijftien zenuwachtige kinderen zaten er, afgelopen zaterdagmiddag. Vrolijk zenuwachtig is misschien beter. Hun ouders waren mee, vriendjes en vriendinnetjes en een juf van hun basisschool. Een voor een kwamen ze aan de beurt en eigenlijk was het gewoon bar moeilijk om winnaars te kiezen.

Chahida Ourhris, Khadija Igoulzane, Aya Abasri en Ouassima El Kaderi wonnen een prijs.

Tijdens de wedstrijd werd spontaan verzonnen dat het eigenlijk ook best leuk zou zijn als er een voorleeswedstrijd zou komen voor volwassenen. Er werden een hoop enthousiaste vingers opgestoken. Dus dat gaan we ook doen. 

Verder, met "Chef"

Ok dan.
Het is zo'n beetje een jaar geleden dat hier een bericht stond dat niet over de bezuinigingen ging. En niet dat we daar nu klaar mee zijn, maar ...

Verder.

Al is het wennen,
maar we gaan het doen.

Een film, gewoon een film. Geen veelbesproken meesterwerk maar een fijn onweerstaanbaar vrolijk verhaal. Je zou "Chef" een feel good film kunnen noemen, maar zelfs feel good klinkt nog iets te prententieus.

Hoewel ik niet echt deskundig ben op het gebied van feel good films heb ik begrepen dat dat soort films vaak volgens het stramien "niks aan de hand - probleempje - het gaat stukken en stukken beter - diepe inzinking - vrolijke oplossing" verlopen.
"Chef" houdt zich niet aan dit stramien. Er is weliswaar een probleem in het begin maar daarna gaat het eigenlijk alleen maar steeds beter. Ik zat maar te wachten op een crisis zodat het daarna weer goed zou komen maar, welnee, er kwam geen crisis, het ging gewoon steeds beter en toen het echt niet meer beter kon was de film afgelopen.

Heerlijk. Piekeraars en nadenkenden zouden het onbenullig kunnen vinden. Ik dacht alleen maar, "Fantastisch!".

Het verhaal is akelig eenvoudig. Een kok die goed kan koken, een baas die hem dat verbiedt, een recensent die de kok volledig afbrandt, ondoordacht gebruik van Twitter, kok begint voor zichzelf en alles komt goed. Met iedereen, echt met iedereen.

De vrolijkheid en het plezier springt van het scherm af.
En de muziek is ook nog fijn.

Op YouTube staat een trailer van de film/dvd. Maar dan heb je eigenlijk de film al gezien.
Dus als illustratie maar een muziekje uit de film.

O ja, Chef is te leen in de bibliotheek.
Of je klikt hier.

Rotweek

En dan is het allemaal wel besloten, maar gebeuren deed er daarna een tijd niks.

Hoe het allemaal zo gekomen is, dat ga ik niet meer opschrijven, dat heeft al zo vaak ergens gestaan.

De huur van één van de twee verdiepingen van de bibliotheek is opgezegd, maar omdat het nog niet duidelijk is wat er met die ruimte gaat gebeuren zitten we er nog. Anti-kraak noemen we het maar. En er gingen medewerkers weg. Maar nog niet meteen.

Maar nu dus wel.

En daar wordt iedereen flink jankerig van.

Claudia werkte twintig jaar voor de bibliotheek Langedijk. Ooit begon ze hier als schoonmaakster. Daarna ging ze baliewerk doen. Onopgemerkt voor de meesten beheerde ze de Pinterestborden van de bibliotheek. Het populairste bord "Mooie boeken" heeft nu 12.609 volgers en er staan meer dan 30.000 pins op. Getallen zijn niet heilig, maar toch ...
Mooi bulderen deed ze vaak, "Tonnie!!" riep ze dan. En, en ik schrijf het zonder cynisme of grappige bedoelingen, bazen kun je maar het best zo benaderen. Luid, duidelijk en met een verkleinwoordje.

Agnes werkte meer dan 40 jaar hier. 40 jaar. Ik zat nog op de lagere school toen Agnes hier al werkte. Je zou dus, terecht kunnen zeggen dat Agnes de bibliotheek is, of ... nou ja.
In die 40 jaar heeft ze denk ik alles wel een keer gedaan, misschien met uitzondering van een begroting maken maar verder. We brachten net wat oude spullen weg, de fax, ze heeft hem zien komen en overbodig zien worden.
Agnes weet, wist pfff ... alles. En als ze het niet wist wist ze dat het we het ooit geweten hadden. En ze kon prachtig de slappe lach krijgen. Of heel serieus zijn.

En je kan een terrabyte aan dingen op gaan schrijven.

Maar dat houdt het moment niet tegen.

En janken gaan we toch wel.

Liedje voor Claudia en Agnes. Van Bob. Waar ze alle twee niks mee hebben dus doe ik hem van Levon Helm.

"They say everything can be replaced"

Maar dat is natuurlijk grote onzin.




Ton de Kruyff

"Behandel ons niet als kinderen"

Gisteren tekende ik, namens de bibliotheek Langedijk, het convenant van het Bondgenootschap voor Geletterdheid Kennemerwaard.

Ik kopieer en plak even uit het convenant.

"Een bondgenootschap: waarom en met welk doel?

Laaggeletterdheid is overal en komt voor in alle lagen van de bevolking. Om laaggeletterdheid effectiever aan te pakken wordt daarom met diverse publieke en private partijen een bondgenootschap opgericht. De doelstelling van dit bondgenootschap is om gezamenlijk laaggeletterdheid in de regio te voorkomen en te verminderen."

Als u deze zinnen zomaar kunt lezen en begrijpen dan hoort u dus duidelijk niet bij de groep van zo'n 1,3 miljoen mensen in Nederland die moeite hebben met lezen en schrijven. En, laten we eerlijk zijn, u kunt zich waarschijnlijk ook niet echt goed voorstellen wat het is, hoe het moet voelen, wat voor probleem het is, om niet goed te kunnen lezen en/of schrijven.

Het convenant werd gisteren door zo'n 30 organisaties en gemeentes ondertekend. Er waren toespraken, presentaties. Maar het meeste indruk maakte de opening.

Er werd een klein toneelstukje opgevoerd. Leidinggevende, medewerker, functioneringsgesprek. Tijdens het gesprek werd duidelijk dat de medewerker niet kon lezen. En er kwam een oplossing.

Toen het toneelstukje klaar was sprak de meneer die de leidinggevende speelde even verder. Het was een brede meneer, niet zo'n één die je even omver duwt. Het ontging me eerst even maar hij sprak uit eigen ervaring. Nog niet zo lang geleden kon hij zelf niet lezen. En toen hij dat vertelde schoot hij vol. Eventjes maar, maar de emotie was er wel. En hij vertelde dat "ze" met heel veel waren. En dat het moeilijk was toe te geven dat je niet kon lezen of schrijven. En dat "we" hen niet als kinderen moesten behandelen maar als volwassen mensen. Dat er verder niets mis met hun was.

Over wat wij, als bibliotheek, hopelijk in samenwerking met de gemeente gaan doen om laaggeletterdheid verder aan te pakken, daar komt later nog wel meer over.

Ik ga nu eerst even bij een groep mensen zitten die hier in de bibliotheek oefenen met taal. Omdat ze graag goed Nederlands willen kunnen spreken, de taal willen begrijpen, zodat ze verder kunnen komen in dit land.

En het onderwerp waar ze vandaag over praten is eten.
En ik heb een magnetron gezien.
Dus ...

Liedje voor de vrijdag erbij.

Hoe gaat het eigenlijk, met de bezuinigingen en de bibliotheek Langedijk?

Het is al absurd lang terug dat er een nieuw bericht op dit blog verscheen.

Niet dat er niets gebeurd is, helemaal niet. Maar het meeste van wat er gebeurde ging over de bezuinigingen. Een stapje vooruit, twee achteruit, en weer vooruit. En elke keer een tekst over een klein stapje schrijven, dat schiet niet op.

Hoe zat het ook alweer?

Ergens, in het begin van het voorjaar kreeg de bibliotheek, net als alle andere stichtingen, clubs verenigingen etc in Langedijk te horen dat de gemeentelijke subsidie in 2015 met 40% zou verminderen.

40% is veel, heel veel. En daarom werden er drastische en dramatische keuzes voorbereidt;

Zes van de tien medewerkers zouden worden ontslagen
De bibliotheek in De Binding ging de huur van de eerste verdieping, de jeugdafdeling en de kantoren op die verdieping opzeggen.
Het steunpunt in Sint Pancras zou worden gesloten
De collectie zou ernstig in omvang afnemen

Zo'n beetje de grootste kostenpost van de bibliotheek is de huur die wij in het gebouw De Binding betalen, meer dan twee ton is het.

De grote doorbraak, om het maar zo te noemen, kwam met het voorstel van het college om vanaf 2015 de huur in De Binding fors te gaan verlagen. In het her en der al veel besproken accomodatieplan van de gemeente Langedijk wordt gesproken over het werken met een zogenaamde maatschappelijke huur. Over dat begrip kun je weer lang praten maar laten we het er op houden dat het heel fors veel minder is dan we nu betalen.

Een ander onderdeel van het accomodatieplan is het voornemen om in De Binding veel meer instellingen onder te brengen. Met als voorwaarde dat die dan ook flink met elkaar gaan samenwerken. Ook al een goed idee. De bibliotheek ziet dat helemaal zitten. Wij zien veel mogelijkheden en zijn ook al druk met andere instellingen in gesprek.

Is het dan nu allemaal geregeld? Opgelost?

Nee.

Ook al wordt de huur lager, dan nog gaan er dingen veranderen in de bibliotheek. Maar, dat gaat dan wel geleidelijk en we kunnen er voor zorgen dat de dienstverlening zoals die nu is voor een groot deel overeind blijft, en we kunnen aan de slag met nieuwe vormen van dienstverlening in samenwerking met anderen.

En het accomodatieplan moet natuurlijk nog wel "even" door de gemeenteraad worden aangenomen.

En die zin staat er best makkelijk. Maar dat is hij natuurlijk in de praktijk weer niet. Weinig is makkelijk, in de praktijk.

Maar, wil de bibliotheek Langedijk kunnen overleven, als iets echts, als iets waar u wat aan heeft en waar u met plezier, interesse en nieuwsgierigheid naar toe kunt blijven komen dan moet het wel. Dan moet het accomodatieplan, en met name de maatschappelijke huur wel door de raad worden aangenomen. Want anders gaat het niet lukken. Zonder dollen, of overdrijving. Dan worden de maatregelen zoals die eerder in dit stuk stonden allemaal en helemaal uitgevoerd.

Hoe erg dat dan ook zou zijn.

Even zo even "tussendoor`" was er een voorleeswedstrijd

Afgelopen zaterdag organiseerde de bibliotheek in samenwerking met de moskee van Langedijk een voorleeswedstrijd.  In de moskee vindt wekelijks huiswerkbegeleiding plaats voor zo’n dertig kinderen en maar liefst tien daarvan namen zaterdagmiddag plaats in de grote voorleesstoel. 

De leeftijd varieerde van 7 tot 12 jaar en omdat een beginnende lezer niet te vergelijken is met een gevorderde lezer werd er in verschillende leeftijdscategorieën een prijs uitgedeeld. De kinderen hadden veel fans meegenomen, zodat het een heel feestelijke middag werd, compleet met Marokkaanse lekkernijen. 

Het aanwijzen van winnaars was geen gemakkelijke opgave, maar de jury vond dat er in elke categorie een lezer was die nét iets extra's had toegevoegd. Zo presteerde de jongste winnaar het om niet alleen voor te lezen, maar ook een stukje te zingen.

Wethouder Bert Fintelman was een van de juryleden en reikte de prijzen uit aan de drie winnaars: Fatima Zahra Igoulzane (categorie 7/8 jaar), Ismael Ben Habbou (categorie 9/10 jaar) en Amal Mansouri (categorie 11/12 jaar)

Meer foto's staan hier